گزارشی جذاب ازدهه شصتی ها
پرسپولیس دهه شصت این روزها در همان ورزشگاه قدیمی که خاطرات زیادی را به همراه می آورد مشغول تمرین است. ورزشگاه کارگران این روزها پذیرای پرسپولیسی های قدیمی است و خود را با همان تاکتیک علی اصغری قدیمی آماده نبردبا میلان می کند.
به گزارش افکارنیوز، جعفربرزگر، یک پرسپولیس در درفشیفر با سکوهای خالی دوره شده و یک پرسپولیس را هم در کارگران میبینیم که شور و حال را دوباره به هواداران بازگردانده. این همان پرسپولیسی است که دهه ۶۰ را به خاطرههای خوشمان از فوتبال پیوند داد و حالا دوباره پیش چشممان است؛ این بار اما در نقش پیرمردی سپیدمو و با چهرهای که شور جوانی سالهاست از آن رخت بربسته. پرسپولیسیهای جوانتری هم البته هستند در کنار این تیم. همانهایی که از دهه ۷۰ و ۸۰ آمدهاند تا دیداری تازه کنند با نسلهای قبلی پرسپولیس.
آنچه اما بیش از همه چشممان را میگیرد، هیجان پرسپولیسیها است؛ آنقدر که بعضیهایشان انگار تازه پا به این فوتبال گذاشتهاند! بعضیهای دیگر هم با خاطرههایشان آمدهاند. آنها همان دهه شصتیها هستند که پایشان را به رختکن نگذاشتهاند و همانجا کنار زمین، لباس تمرین میپوشند؛ به قول خودشان به رسم روزگارانی که بازی میکردند و رختکنی در کار نبود.
علی پروین هم اگر چه از این حرکت شاگردانش به هیجان آمده اما بی هیچ تغییری دست به سینه روی نیمکت کنار زمین نشسته و دور و برش پر است. هر بازیکنی هم که میآید، یکراست به سمت او میرود. مرتضی فنونیزاده یکی از اولینهاست که فریادش توجه همه را جلب میکند: «ما دیوانهها آمدهایم دوباره برایت بازی کنیم!» و بعد رو به ما میگوید که در سالهای دهه ۶۰ علی پروین آنها را دیوانه فوتبال خطاب میکرده!
همه میآیند و هر کسی با یک خاطره. حضور ناصر محمدخانی اما انگار چیزی دیگر است. از فاصله چند متری، پروین آغوشش را برای او گشوده و با چهرهای متفاوت به استقبالش میرود: «وای ناصر تو کجا بودی؟ حاضر بودم هیشکی نیاد اما تو باشی. با تو پرسپولیس یه چیز دیگه اس.» استقبال از مجتبی محرمی هم همینقدر خاص است و جالب، سر به سر گذاشتنهای بازیکنان با او. علی پروین چند جملهای را هم برای او کنار گذاشته: «این مجتبی خیلی ما رو اذیت کرد اما یه دونه بود به خدا. ما که خیلی دوسش داریم.»
این پرسپولیس هم کمکم دارد تیم میشود. تیمی پر از ستاره که خاطرههایشان از این فوتبال، داستان هزار و یک شب است. تا وقتی مهدی هاشمینسب برسد، ده دوازده نفری آمدهاند اما حضور اوست که بار دیگر جو را عوض میکند. همین اول، راهش را به سمت علی پروین کج کرده و پروین هم برایش سنگ تمام میگذارد: «بهبه داش مهدی؛ میدونستم اونقدر معرفت داری که دعوت ما رو رد نکنی» … و هاشمینسب: «علیآقا مگه میشه شما دستور بدی و ما بگیم نه! ما به شاگردی شما افتخار میکنیم.» علی پروین اما یاد جدایی تلخ هاشمینسب از پرسپولیس را زنده میکند: «دمت گرم پسر، از پرسپولیس رفتی ولی یک
کلام هم پشت سر ما حرف نزدی. خیلی مردی.» نفر بعدی، پژمان جمشیدی است که بقیه او را چهره روز میخوانند و حسابی تحویلش میگیرند. او هم با خنده میگوید که اگر یک گل به میلان بزند، یک سریال دیگر هم بازی خواهد کرد!»
همه هستند، غیر از عابدزاده و باقری و مهدویکیا. دور و برت پر است از ستاره و هر کدام کولهباری از خاطرهها را با خود همراه کردهاند که با آنها میتوانی تا روز بازی با میلان سرگرم باشی. علی پروین که فریاد میزند، همه سکوت را میپذیرند و دورهاش میکنند. او البته مجبور است دوربینها را هم براند: «شما لطفا بریدکنار تا ما بتونیم دو کلام حرف بزنیم!» و این، آغاز همصحبتی اوست با شاگردان سالهای دورش: «میخوام همه با هم آشتی باشیم اما حواستون باشه که اگه آماده نباشین باید بشینین روی نیمکت! من که نمیتونم به شما فوتبال یاد بدم اما خلاصه یه کاری کنین که به میلان
نبازیم دیگه!»
تمرین بالاخره شروع میشود؛ با نزدیک به ۳۰ دقیقه تاخیر و به سبک همیشگی پروین. دو تیم مقابل هم ایستادهاند که یکی کاور آبی به تن دارد و بازیکنانش معترضند: «آبی بپوشیم فردا برامون داستان درست میکنن!» اعتراضشان اما مقبول نمیافتد و بازی شروع میشود.
یک بازی یک گله یا همان علیاصغری که آن را هم مهدی هاشمینسب میزند تا آمادگیاش را به رخ بکشد. در ادامه، بازندهها جایشان را به تیمی دیگر میدهند و این داستان تا وقتی ادامه دارد که همه فرصت بازی پیدا کنند. این اما تازه تمرین اول است. آنها دو روز دیگر هم باید برای تمرین دور هم جمع شوند و صبح روز بازی هم به اردو بروند. اردویی که البته فقط ۲۸ نفر از آمادهترین بازیکنان این جمع را در خود خواهد داشت. به قول پروین: «نمیتوانم همه اینها رو به بازی ببرم. مجبورم بعضیها را خط بزنم. فوقش میروند مصاحبه میکنند دیگر!»
تمرین بالاخره شروع میشود؛ با نزدیک به ۳۰ دقیقه تاخیر و به سبک همیشگی پروین. دو تیم مقابل هم ایستادهاند که یکی کاور آبی به تن دارد و بازیکنانش معترضند: «آبی بپوشیم فردا برامون داستان درست میکنن!» اعتراضشان اما مقبول نمیافتد و بازی شروع میشود.
یک بازی یک گله که آن را هم مهدی هاشمینسب میزند تا آمادگیاش را به رخ بکشد. در ادامه، بازندهها جایشان را به تیمی دیگر میدهند و این داستان تا وقتی ادامه دارد که همه فرصت بازی پیدا کنند.