دوره مدیریت محدود است یا آستانه تحمل آقایان!؟
اما نکته جالب آن است که مسئولان سازمان تربیت بدنی در توجیه برکناری حسین شمس از مربی گری تیم ملی فوتسال، معتقدند که دوره مدیریت های ورزشی و غیر ورزشی در ایران ۴ یا ۵ ساله است و حسین شمس هم اکنون دوره ۵ ساله اش تمام شده و باید از مربی گری تیم ملی فوتسال ایران خداحافطی کند، موضوعی که بیشتر به بهانه ای شبیه می ماند، چه، آنانی که با حداقل الفبای مربی گری آشنا هستند می دانند…
شاید تنها در ایران ممکن است موفق ترین مربی، به خاطر عدم علاقه برخی از مقامات به وی از کار برکنار شود و فدراسیون فوتبال ادعا کند که بهترین مربی فوتسال جهان را اخراج کرده است تا یک مربی مطرح خارجی را برای مربی گری تیم ملی فوتسال استخدام کند!
به گزارش «تابناک»، قرارداد حسین شمس، سرمربی تیم ملی فوتسال ایران که در چند سال گذشته حتی لقب بهترین مربی فوتسال جهان را به خود اختصاص داده، تمدید نشده است تا مربی ای که باعثشد ایران پس از سال ها در جام جهانی برزیل بازی هایی در شأن نام ایران انجام دهد، در کمال ناباوری از تیم ملی فوتسال جدا شود.
بنابر این گزارش، آنچه که از ظاهر امر و مصاحبه های حسین شمس پیداست، مخالفت علی سعیدلو رئیس سازمان تربیت بدنی که طبق قانون الان دیگر باید وجود خارجی نداشته باشد با وی باعثشده فدراسیون فوتبال قرارداد وی را تمدید نکند.
اما نکته جالب آن است که مسئولان سازمان تربیت بدنی در توجیه برکناری حسین شمس از مربی گری تیم ملی فوتسال، معتقدند که دوره مدیریت های ورزشی و غیر ورزشی در ایران ۴ یا ۵ ساله است و حسین شمس هم اکنون دوره ۵ ساله اش تمام شده و باید از مربی گری تیم ملی فوتسال ایران خداحافطی کند، موضوعی که بیشتر به بهانه ای شبیه می ماند، چه، آنانی که با حداقل الفبای مربی گری آشنا هستند می دانند که برنامه ریزی درازمدت یکی از عوامل موفقیت در تیم های ورزشی است و مربی گری در ورزش اساسا با پست هایی که از طریق رفت و آمدهای سیاسی به دست می آید قابل مقایسه و از یک جنس نیست.
بر این اساس اگر مدیران ورزشی ایران نگاهی کوتاه به تجربه مربی گری در کشورهای صاحب فوتبال داشته باشند، به عنوان مثال این نکته را می توانند در تدوام مربی گری توام با موفقیت کسانی چون الکس فرگوسن در منچستر یونایتد، آرسن ونگر در آرسنال، آنجلوتی در ای سی میلان، گواردیلا در بارسلونا و… مشاهده کنند، مگر اینکه این مربیان پیشنهادات بهتری از تیم های دیگر داشته باشند که تیم های موفق خود را ترک کنند.
از سویی آنچه مشخص است یکی از مهم ترین مسائلی که باعثشده تا حسین شمس از مغضوبین قرار بگیرد مصاحبه های وی برای احقاق حقوق خود و بازیگران تیم ملی فوتسال بوده است و گویا مسئولان سازمان تربیت بدنی در این باره گفته اند که مربی «غرغرو» نمی خواهند. این در حالی است که اگر چه برخی مربیان دیگر تیم های ملی فوتبال برای احقاق حق خودشان به اندازه حسین شمس مصاحبه نکرده اند اما مستقیما شکایت خود را تقدیم نهادهای بین المللی کرده و به طرفة العینی حقوق خود را مطالبه کرده اند.
از سوی دیگر به نظر می رسد دیر یا زود حسین شمس مربی گری یکی از تیم های رقیب ایران را بر عهده خواهد گرفت و ایران هم با یک مربی خارجی که نمونه آن را در چند سال گذشته و در هنگام انتصاب یک مربی برزیلی بر مسند تیم ملی فوتسال مشاهده کردیم به توافق خواهد رسید، مربی برزیلی که در هنگام مربی گری وی، تیم ایران ۵ گل از رقیب همیشه بازنده خود در آسیا یعنی ژاپن خورد.
نکته آنکه مسولان سازمان تربیت بدنی نباید تصور کنند که مردم نمی فهمند، و تنها به بهانه اینکه دوره مدیریت ۴ یا ۵ ساله است، قید حسین شمس یا امثال او را زده و در خیال خود فکر کنند که هیچ کس متوجه نشده است که مشکل آنان با شمس به خاطر رک گویی و صراحت وی و مطالبه گری وی برای احقاق حقوقش بوده است. آیا فکر می کنید در این اوضاع کسی بتواند به شما بگوید بالای چشمتان ابروست حتی اگر به جای اینکه بگویید دوره مدیریت محدود است بگویید آستانه تحمل ما از شنیدن حرف حق محدود است!؟ حال بماند که طبق قانون، تا زمان تشکیل وزارت ورزش و جوانان، فعلا شما از اساس مسئولیتی ندارید که بر مبنای آن
بخواهید اعمال نفوذ هم بکنید.
قطعا این سوال در ذهن افکار عمومی خواهد ماند که چرا ما برای سه سال به یک مربی خارجی میلیاردها تومان پول پرداخت می کنیم اما برای صد میلیون تومان حق الزحمه و پاداش های بهترین مربی فوتسال جهان، توان پرداخت نداریم؟
البته تقریبا مثل روز روشن است که فدراسیون فوتبال گویا عزمش را جزم کرده که همچنان غیر مستقل باقی بماند و انتقادات دلسوزان نیز در این زمینه هیچ تاثیری ندارد، بلکه گویا فدراسیون در عدم استقلالش مصمم تر هم شده است. به راستی تا کجا باید مباحث ملی و میهنی را فدای منافع شخصی، سیاسی و جریانی بکنیم؟