تبلیغات
کد خبر: ۳۴۴۵۸۴

بدسلیقگی های عادل فردوسی پور روی مخ!

گزارشگر بازی ایران و بوسنی در طول این بازی بارها به دفاع همه جانبه از تفکرات سرمربی تیم ملی پرداخت.

بدسلیقگی های عادل فردوسی پور روی مخ!

به گزارش افکارنیوز، هنوز یادمان نرفته که عرق تیم ملی در بازی های آسیایی ۲۰۰۷ خشک نشده بود که امیر قلعه نویی، سرمربی وقت تیم ملی مورد هجمه های همه جانبه مجری برنامه ۹۰ قرار گرفت و تا می توانست به همراه دو کارشناس همیشه یارش، یعنی امیر حاج رضایی و بیژن ذوالفقارنسب به انتخاب نفرات، سبک بازی، برنامه ریزی ها و … تاختند.



در آن زمان هیچ خرده ای به عادل فردوسی پور نگرفتیم، او رسانه است و کارش نقد. نه برای تخریب که برای پیشرفت. عادل کارش را خوب انجام داد. چون تیم ملی هرچند خوب بازی می کرد ولی نیاز به پوست اندازی اساسی داشت که هدف، با نقشه های عادل قابل دسترس شد.



اما فردوسی پور در مقابل کی روش هیچ گاه عملکرد خوبی نداشته است. او که همیشه مقابل سرمربی ها وطنی، شمشیر نقدش را تیز می کند در مقابل سرمربی پرتغالی همواره سر تعظ‍یم فرود آورده و همه تصمیماتش را از صفر تا صد ستوده است.



نمی خواهیم پرونده خط خوردن ستاره ها، صعود سخت به جام جهانی در گروهی آسان، جریان مسخره آل اشپورت و یا به تمسخر گرفتن لیگ ایران را باز کنیم چرا که مجال آن در این جایگاه نیست.



فقط اشاره به این نکته لازم است که خط مشی افکار کی روش در مصاحبه هایش همواره له کردن فوتبال ایران مقابل جهان، اروپا و البته ژاپن و کره است و معرفی خودش به عنوان خدای حرفه ای گری. البته شکی در تفکر حرفه ای وی در بستن قراردادش نیست ولی شاید برای صعود به دور دوم جام جهانی چیزهای دیگری هم لازم است.



ولی نگاه فردوسی پور به همه این ماجراهایی که کی روش حضور دارد، چیز دیگری است.



در اینکه عملکرد دفاعی تیم ملی در دو بازی نخست بسیار عالی و ستودنی بود هیچ جای شبهه نیست و فردوسی پور هم بارها و به حق از تیم ملی تمجید کرد، همانطور که تمام رسانه های ایران(برخلاف کار رسانه های ایتالیا و انگلیس) در حد بضاعتشان این کار را کردند.



حالا که همه چیز تمام شده ولی بگذارید بگوییم که خیلی از مردم معتقد بودند که حاضریم مانند استرالیا و ژاپن خوب و تهاجمی بازی کنیم هرچند بازی را واگذار کنیم.



برسیم به بازی ای که ایران نیاز دارد به برد و دیگر کار دفاعی به دردمان نمی خورد. عملکرد ما در این بازی ضعیف تر از هر دو بازی سابق ما بود. می خواهید بدانید چرا؟ برگردید به مصاحبه های پرشمار آقای سرمربی حرفه ای بعد از بازی با آرژانتین که بارها گفت استراتژی ما در بازی بوسنی همان است که در دو بازی پیش دیدید.



ما به عنوان فقط یک ناظر شاخ در آوردیم. تساوی به چه دردمان می خورد. حالا خودتان را بگذارید جای بازیکنانی که با این تفکر می خواهند به زمین بروند. شک نکنید، ما بازی را پیش از سوت شروع باخته بودیم. چون تفکر سرمربی ما همین بود.



اما نگاه فردوسی پور به این ماجرا چیست؟ او نگاه تیز منتقدانه اش را بالاخره به کی روش می اندازد. پاسخ منفی است، باز هم تعریف و تمجید در دستور کار عادل(!) قرار دارد. تعریف های بیهوده از تیم پاشیده ایران مقابل بوسنی. تا جایی که برای دلداری ما را گذاشت کنار هواداران اسپانیا، ایتالیا و انگلیس و کم کم داشت احساس غرورمان می گرفت.



آیا آقای مجری برنامه ۹۰ نگاه یکسانی به سرمربی های تیم ملی دارد. آیا فردوسی پور دادگاهش را برای کی روش هم بر پا خواهد کرد.



مطمئنا پاسخ منفی خواهد بود و ما باید در ذهن خود فقط سوال هایمان را مرور کنیم که چرا فردوسی پور از کی روش در مورد جوانانی که در تفکر دفاعی کی روش جا نداشتند، نمی پرسد. گناه صادقیان، خلعتبری، آزمون و حتی حدادی فر و رحمانی که دعوت شدند، چیست که نباید جهانیان تکنیک زیبای ایرانی شان را ببیند.



چرا عادل این سوال را مطرح نمی کند که ما لیگ را یک ماه زودتر از بقیه کشورها تعطیل کردیم تا فقط حرف های تحقیرآمیز کی روش را بشنویم؟!



آیا آخر بضاعت فوتبال ما همین است آقای فردوسی پور؟!

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات