آقای دایی!با این کوچ، خودت به اروپا میرسیدی؟
ملوان برد یا پرسپولیس باخت؟
به گزارش افکارنیوز، واقعیت با تمام سنگینیاش هنوز در میدان دراز به دراز افتاده است! واقعیت باخت پرسپولیس و نیز واقعیت بردن و برنده شدن ملوان! حالا چه باید کرد؟ به تحسین ملوانی پرداخت که در بازی چهارم خود، رنگ پیروزی را دید یا به تحسین پرسپولیسی مشغول شد که در راستای هرچه تا امروز کرده برای تکمیل عملکردش به ملوان هم باخت؟! به ملوانی باخت که در سه بازی قبلیاش کاری از پیش نبرده بود، شباهتی به تیم سال پیش خود نداشت و البته که یادآور ملوان دهه ۵۰ و دهه ۶۰ و دهه ۷۰ هم نبود، نه قوی سپید شمال و نه اژدهای دریای خزر!
به این ملوان باختن، خیلی هنر – هنری در مایه بیهنری - میخواست که پرسپولیس به اندازه کافی، بلکه بیشتر از حد کفایت داشت! اما همین پرسپولیس هنرمند را، بدون جوهر داشتن، بدون جربزه داشتن، بدون اراده از یکسو و نقشهای ساده اما مفید از سوی دیگر، شکست دادن ممکن نبود! ملوان ایراندوست، به همان خوبی و حسابشدگی پرسپولیس را در بندرانزلی مغلوب کرد که پیشتر فولاد را دیده بودیم که در اهواز تیمهای دایی را اسیر خود کرده است!
در اهواز، فولادیها مالک میانه میدان شدند، در انزلی همین بلا را ملوانیها بر سر حریف اسمی خود آوردند! در اهواز سروش رفیعی به لطف بازی فانتزیاش، ارباب زمین شد، در انزلی، مازیار زارع به لطف بازی ساده و به لطف تسلط عالیاش بر توپ و بر حرکات «پاسمحورش» خود را به اندازه مرد اول میدان بالا آورد. با این همه «نحوه» بازی، باید یک سؤال را مطرح کرد:
ملوان برد یا پرسپولیس باخت؟
اراده تاکتیکی ملوان را باید عامل اصلی رقم خوردن این نتیجه دانست، یا بیارادگی تاکتیکی – و احترام خود را بهجا نیاوردن و خود را در حد بازیکنان تراز اول ندانستن - از جانب پرسپولیس، موجب شد که یاران نصرت ایراندوست، آن کنند که کردند؟
و بالاخره اینکه باید از پیروزی این ملوان یکه خورد و خوشحال شد یا به خاطر باختن این پرسپولیس که بازی به بازی از خودش دورتر میشود، ابراز شادمانی کرد! با این استدلال آنارشیستی که «خرابی چون که از حد بگذرد، آباد میگردد»!
کاسه بد بازی کردن پرسپولیس پر شده و این تیم، ناچار میشود – اگر به خود نیاید و اگر سیاست دیگری را درپیش نگیرد - کاسه بدتر بازی کردن را در دست بگیرد. آنوقت است که همه، هر ۱۵ تیم دیگر، روی سه امتیاز بازی با پرسپولیس جور دیگری فکر میکنند! تیمی که در چهار مسابقه دو بار تن داده است به شکست، تیمی که از ۱۲ امتیاز، فقط ۴ امتیاز دارد، اگر به خود نیاید، در چشم دیگران تبدیل میشود به یک زنگ تفریح، به یک کیسه بوکس! آیا برای علی دایی این را باید خواست؟ آیا علی دایی را مربی تیمی باید دید که بازیکنش نمیدود، در دقایقی راه هم نمیرود و انگار نه انگار که ۲ بر یک بازنده است؟ آقای
دایی وقتی این سرکشیها و نافرمانیها را دید، چه کرد و چه باید میکرد؟
پرسپولیس وقتی از نظر بازی، نزول سطحی دارد تا این درجه، باختنش فرصتی پدید میآورد تا بلکه از «خودزنی» دست بردارد. پرسپولیس وقتی تکرار میکند، بازیهای فاقد معنای حرکتی خود را و حرکت میکند بر اساس ندانستنهای بسیار که زنجیرهوار مزاحم هر نوع دانستگی در چرخاندن توپ شدهاند و میشوند، باید راه دیگری را برود و دست به کار دیگری بزند! پرسپولیس که نمیتواند پیام صادقیان را اداره و مدیریت کند، چرا از بازیکنی به نام «عالیشاه» سراغ نمیگیرد که پارسال از خوبان بود و امسال یکی از نیستان است؟ نیست شدهای که هست، پرتلاش هم هست، اما مفید و مؤثر نیست!
پرسپولیس محمد نوری را دارد اما او را ندارد! چرا؟ این بودن و نبودن، این به «نقش دیوار» بدل شدن، تا کی دوام دارد؟ رضا حقیقی هم حکایتی دارد نظیر محمد نوری! او نیز هست، اما نیست! او نیز باری از دوش پرسپولیس برنمیدارد! چرا؟ یعنی همه تیمهای دایی، خلاصه میشد در سیدجلال حسینی و تا حدی مهرداد پولادی و بینابین این دو، پیام صادقیان و محمدرضا خلعتبری؟
یک سؤال تکراری را دوباره مطرح میکنیم:
& آقای دایی! اگر شما امروز در تیم امروزی پرسپولیس بازی میکردید و زیر نظر این کادر فنی آموزش میدیدید و آماده میشدید، باز هم بازیکن بیهمتا و گلزن بیمانند تیم ملی میشدید؟ باز هم پایتان به بوندسلیگا و بایرنمونیخ و گل زدن به میلان، بارسلونا، چلسی و& باز میشد؟