ما با پروین چه کردیم؟!
به قول بزرگی، بزرگترین دشمن انسان خود انسان است! شاید این جمله در مورد علی پروین هم صدق کند؛ مردی که در دوران بازیگری بدون هیچ حمایت و کمک خاصی از جنوب تهران خود را بالا کشید و چشم اهالی فوتبال و کارشناسان را گرد کرد.
به گزارش افکارنیوز، روزی از زبان حشمت مهاجرانی شنیدم که میگفت: «در زمانی که اغلب ستارههای تیم ملی از تاج سابق میآمدند، فقط یک بازیکن جای ثابت داشت و او هم علی پروین بود!»
علی پروین هافبکی با جثهای ظریف اما دارای قدرت توزیع توپ دقیق و پاسهای میلیمتری بود که پیش از انقلاب در فوتبال ایران عرض اندام کرد و در جام جهانی ۱۹۷۸ آرژانتین نیز بازوبند کاپیتانی تیم ملی را بر بازو بست. او با قدرت مدیریت و هوش سرشار خود تأثیر شگرفی بر فوتبال پس از انقلاب گذاشت و بدون تردید محبوبترین فوتبالیست ایران در دهههای ۵۰ و ۶۰ شمسی شد.
پروین که در فوتبال کشور لقب بکنباوئر گرفت، میتوانست مثل قیصر مشاوران مناسبی انتخاب کند و اجازه ندهد سران فوتبال و تصمیمگیرندگان پرسپولیس از کنار اسمش عبور کنند اما چنین نکرد.
مرد سیاستمدار دهههای ۵۰ و ۶۰ از دهه ۷۰ به بعد تبدیل به مردی شد که بازیچه سیاسیون و افراد غیرورزشی قرار گرفت و دیگر هرگز نتوانست خودش باشد. روزی با آقای X دست یاعلی داد و فردای آن روز به سمت آقای Y چرخید! حالا علی پروین برخلاف گذشته به راحتی با غیرفوتبالیها معامله میکرد و از اصل خود دور و دورتر شد. باید گفت پروین هم مثل هر انسان دیگری خالی از عیب و نقص نیست و شاید توجه بیش از حد به مسائل اقتصادی، مهمترین ضعف سلطان بود که باعثریزش طرفداران پرشمارش شد. دیگر نمیشد روی حرف مردی حساب کرد که روزگاری همه تهران حرفش را به قیمت طلا میخریدند و…
امروز کم نیستند کسانی که معتقدند دستهایی در کار است تا چهره افراد محبوبی همچون پروین را خدشهدار کرده و بزرگان را کوچک کنند اما پرسش اصلی اینجاست: خود این بزرگان با خود چه کردند؟
پروین که میتوانست با یک نگاه، ورزشگاهی را آرام کند و کسی به خود اجازه نمیداد روی او را زمین بزند، از آشتی دادن محمد مایلیکهن و علی دایی دو شاگرد خود عاجز میماند؟ بکنباوئر آسیا بهتر از هر کسی میتواند به این سؤال جواب بدهد؛ مردی که امروز خسته و ملول از بیتوجهی و بازی خوردن از سیاسیون گوشه عزلت گزیده و ترجیح میدهد به جای مصاحبه با دوستان خبرنگارش و برقراری ارتباط با مردم، بیسر و صدا به کارهای اقتصادی خود برسد.
آنچه پروین با پروین کرد را نوشتیم اما ما با علی پروین چه کردیم؟ با همه هستم. از خود من نویسنده ورزشی بگیرید تا شما خواننده گرامی که زمانی با پروین عشق میکردیم. از شنیدن حرفهای شیرین سلطان با لهجه تهرانی لذت میبردیم و قند توی دلمان آب میشد ولی اجازه دادیم از پروین آدمی بسازند که فقط به درد کارهای اقتصادی بخورد. در حیاط منزل ویلاییاش والیبال بازی کند و درباره پاسهای سعید معروف و اسپکهای شهرام محمودی حرف بزند!
هیهات بر ما و هیهات بر شاگردان پروین که هیچکدام نخواستیم با او باشیم.
همین که سن و سالی از او گذشت، او را کنار گذاشتیم. دیگر حرفهایش برای ما نمک نداشت و ترجیح دادیم او را نبینیم تا به کنج عزلت و تبعیدی خودخواسته رانده شود.
آری پروین با خود آن کرد و ما با پروین بدتر کردیم. امروز علی پروین سکوت کرده و منزوی شده است. بجاست برخیزیم و سراغش برویم. برویم و اجازه ندهیم خدای ناکرده… حیای قلم اجازه پیشروی بیشتر نمیدهد. بیشتر از همه با شما هستم شاگردان علی پروین که دیگر نیازی به او ندارید. سری به استاد سرخورده بزنید. شاید فردا زبانم لال دیر باشد…
ختم همه مردان عالم بهخير.