عجیب مثل فرهاد، غریب مثل محرم
به جرات میتوان از ایران به عنوان یکی از کشورهایی نام برد که در فوتبال حقیرانه خود با حاشیههای فراوانی روبرو است.
به گزارش افکارخبر، سرمربی تیم ملی فوتبالش چند روز بیشتر در سال کار نمیکند، رییس فدراسیون میترسد در چشم سرمربی نگاه کند، مربیان باشگاهی علیه مربی ملی مصاحبه میکنند، مربی ملی جواب مربی باشگاهی را میدهد، برخی تیمها تبانی میکنند، داوران کارت به کارت میشوند، تیمی از استانی به استان دیگر منتقل میشود، تیمی از استان دیگری باز میگردد، بازیکن پیراهنش را بایگانی میکند، کاپیتانی به خاطر دوستش با سرمربی قهر میکند، بازیکنی خالکوبی میکند، بازیکن اسپانسر میآورد، لیدرها بازیکن معرفی میکنند، بازیکنان حرفهای زندگی نمی کنند و
بسیاری از این مشکلات ریز و درشت فوتبال را به سمتی پیش برده که این روزها به جای متن، حاشیههای این رشته روی بورس قرار گرفته است و روز به روز ابعاد جدیدتری از زشتیهای آن پرده عیان میشود که این مهم تنها به دلیل بی در و پیکر بودن فوتبال است.
در همين فوتبال به هرج و مرج رفته که هر ساله عجيب و غريب ترين پرداختيها به جيب بازيکنان سرازير ميشود يک روز مجيدي پيراهنش را مقدس ميداند و اجازه نميدهد آن را بر تن بازيکن ديگري کنند و روز ديگر خبر ميرسد محرم نويدکيا به دليل بيرون ماندن دوستش با فرکي قهر کرده است. وقتي سيستم مشخصي در باشگاهها وجود نداشته باشد و مديريت درستي نيز حاکم نباشد اين مدل رفتارهاي آماتورگونه رواج پيدا ميکند . وقتي بازيکن متوجه شود دويدن و تمرين کردن تنها وظيفه اي است که بايد به خوبي بداند، کمتر در بحثهاي مديريتي ورود ميکند و نتيجه آن ايجاد آرامش و کم شدن حاشيهها خواهد بود. هنگامي که
ورزش بي حساب و کتاب باشد و فرهنگ درستي نيز بر آن نتابد، ظهور و بروز اين رفتارها امري کاملا عادي محسوب ميشود، افراد خودمحور و مغرور در بدنه ورزش رشد پيدا ميکنند و خود را محق مي دانند که براي تيمها و باشگاهها تصميم گيري کنند و مديران و سرمربيان را با خود هماهنگ سازند.