پرسپولیس برانکو دوستداشتنی است
پرسپولیس برانکو، بازیکن بزرگ ندارد. بازیکنی که هویت تاریخی یک باشگاه قدیمی و ریشهدار را به بهترین وجه نشان دهد.
به گزارش افکارخبر، پرسپولیس بازهم باخت. انتقاد دارید؟ حق دارید.
از شکستهای پرسپولیس ناراحت هستید؟ حق دارید. از شکستهای این سالها و باختهای پیاپی عصبانی هستید؟ حق دارید. فوتبال ایران سالهاست نشانه کمی برای امیدوار شدن دارد؛ آن هم وقتی که باشگاهها «گوشت قربانی» سیاسیون و مدیران بالادستی هستند. با تغییر دولتها هم چیزی عوض نمیشود. نه خبر از برنامهای جامع است و نه استراتژی مناسبی پیشبینی شده است. این میزان بیخیالی مسوولانی که بار مسوولیت میلیونها هوادار را قاعدتا باید روی دوششان احساس کنند عجیب است.
٢ - پرسپولیس برانکو، بازیکن بزرگ ندارد. بازیکنی که هویت تاریخی یک باشگاه قدیمی و ریشهدار را به بهترین وجه نشان دهد. باشگاهی با این اسامی: احمدرضا عابدزاده، صفر ایرانپاک، حسین کلانی، همایون بهزادی، علی پروین، علی دایی، علی کریمی، مهدی مهدویکیا، فرشاد پیوس، کریم باقری و خیلی دیگر از بزرگان فوتبال ایران. مشکل بزرگ پرسپولیس برانکو همین است؛ فقدان چهرهای کاریزماتیک. یکی که آن وسط بجنگد و بازیکنان با دیدنش، بههیجان بیایند و بازی کنند. وقتی کاپیتان پرسپولیس برانکو – با حفظ احترام فراوان - کفشگری یا نوروزی باشد، قطعا اتفاق تازهای نمیافتد. برانکو یک
کریم باقری میخواهد که با تکلها، فریادها، صبوری و محکم بودنش، نماد باشگاه باشد.
٣ - پرسپولیس برانکو دوستداشتنی است. فوتبالش پاک است. مگر اصل مهم همین نیست؟ در آن خبری از شو و نمایشهای چندشآور نیست. نمایش همانها که در چشمانتان از دوربین تلویزیون نگاه میکنند و دروغ میگویند. کمتر بازیکنی از لیست برانکو جذب شد، کمترین امکانات در اختیارش قرار گرفت و باشگاه از لحاظ مالی در تنگنا است – از یاد نبرید پرسپولیس هنوز اسپانسر ندارد(!) - اما برانکو یکبار هم علیه مدیریت انتقاد نکرد و همچنان به قراردادش پایبند است. پرسپولیس با برانکو بعد از سالها روی زمین بازی میکند، حرکات ترکیبی منظمی دارد و تشکیل مثلث و مربع تاکتیکی بهخوبی در زمین
انجام میشود؛ حرکاتی که در سالهای اخیر فوتبال ایران کمتر شاهدش بودهایم. پرسپولیس برانکو با همه این شکستها دوستداشتنی است. با شرافت بازی میکند و شادابی را میتوان در بازیهایش مشاهده کرد. حتی استقلال این روزها هم همین است. شرافت و شادابی را میتوان در بازی تیم بهوضوح دید. اما پرسپولیس برانکو مشکل بزرگی دارد. به باختن عادت کرده است و اعتمادبه نفس بردن ندارد. برای این مشکل باید راهی یافت.
٤- به گلهای خورده پرسپولیس در این فصل نگاهی بیندازید. در بازی اول، روی اشتباه مسلم بنگر گل اول زده شد و روی اشتباه ماریچ در آفسایدگیری، گل دوم پدیده هم به ثمر رسید. در بازی برابر استقلال خوزستان، باز هم اشتباه فردی دروازهبان، شیرازه تیم را بههم ریخت و گل دوم آنها هم سوپرگل بود. در بازی با سپاهان، دو گل روی اشتباه فردی مستقیم و دو گل دیگر هم به خاطر اشتباه عجیب بازیکنان روی داد. گلهایی ساده که میتواند قدرت تمرکز تیم را بهکمترین حد برساند. هرچند تیم در ساختار دفاعی مشکل دارد، اما بازیکنان هم اشتباهات اعجابآوری دارند. شاید مشکل تمرکز باشد و شاید هم کمبود اعتمادبه
نفس که این باختهای لعنتی را رقم میزند. مساله شکستهای زنجیرهای برای تیمی است که شخصیت قهرمانیاش سالهاست زیرسوال رفته. اما هرچه باشد، پرسپولیس برانکو قابل ستایش است. مشکل بزرگ باشگاه پرسپولیس، نبود سازمان مناسب برای پیشرفت است. مدیریتی که در تاریکی حرکت میکند و مشخص نیست میخواهد چه برنامهای پیاده کند. برانکو چراغ قوهای در دست دارد و هر بار گوشهای را روشن میکند. شاید حالش، شبیه حال شناگری است که در دریا گم شده است و مسیر بازگشت را نمیداند. برانکو همان شناگر نگونبخت است و پرسپولیس هم دریای بیکران بینشانه. فقط شانس باید همراه باشد تا زنده بماند.