دیوید بکام: فوتبالیست نمیشدم نصاب گاز میشدم!
«فرانس فوتبال» در تازهترین شمارهاش که روز گذشته منتشر شده گفتوگوی ویژهای با دیوید بکام ستاره پیشین باشگاه منچستریونایتد داشته. دیوید در شرایطی گفتوگوی اختصاصی با این نشریه فرانسوی داشته که معمولاً کمتر حاضر میشود با رسانهای به صورت «اختصاصی» گفتوگو کند.
به گزارشافکارخبر،دیوید در این مصاحبه بیشتر از «دیوید بکام بودن» و «روزهای یونایتدیاش» حرف زده است.
بعضی وقتها دیوید بکام بودن سخت است، نه؟
جایگاه کنونیام واقعاً برای من یک نعمت است. این جایگاه دستاورد میلی بود که میخواستم یک فوتبالیست حرفهای شوم. همیشه آرزویم همین بود و چیز دیگری نمیخواستم. من یک زندگی عالی داشته و دارم. میتوانم بگویم با بهترین بازیکنان دنیا، در بزرگترین دانشگاههای دنیا بازی کردهام و با چندتن از بهترین مربیان دنیا هم کار کردهام. ۱۱۵ بار هم پیراهن تیمملی کشورم را بر تن کردهام. خب، دیوید بکام بودن سخت است؟ زندگی من سخت است؟ نه، زیاد نه(میخندد).
لحظه مشخصی در زندگیتان وجود داشت که به خودتان بگوید: «خودش است، تصمیم را گرفتهام، میتوانم فوتبالیست شوم»؟
نه، فقط میلی که به این رشته داشتم من را به جلو هل میداد. البته همه ما باید این میل و انگیزه را داشته باشیم ولی کافی نیست چون هم حمایت والدین را میخواهد و هم مربیان را. برای من اریک هریسون، نابی استیلز، برایان کید و… افرادی بودند که تشویقم میکردند. این خواسته در راستای جستوجوی شهرت و رسیدن به پول زیادی نبود، نه، فقط برای پوشیدن پیراهن منچستریونایتد بود. برای رسیدن به این هدف هم یک الگوی خیرهکننده به نام رایان گیگز داشتیم؛ بازیکنی که کل دوران حرفهایاش را فقط برای یک باشگاه بازی کرده است. دیگر چنین چیزی وجود ندارد. واقعاً امیدوارم او روزی مربی
منچستریونایتد شود. او برای همه ما، از نیکی بات گرفته تا اسکولز، برادران نویل و… یک الگو بود، هرچند که فقط یکی، دو سال از ما بزرگتر بود. وقتی دیدیم او به تیم اصلی رسیده و دارد بازی میکند، به خودمان گفتیم: «باید کاری که او کرده را انجام بدهیم.» هرچند که واقعاً هیچ کدام از ما در سطح او نبودیم.
چه حسی داشتید وقتی برای اولین بار پیراهن منچستریونایتد را بر تن کردید؟
بات و گیگز بچه منچستر بودند ولی من از لندن آمده بودم و ارثپدرم، تِد، که طرفدار یونایتد بود را داشتم. وقتی به رختکن تیم رسیدم، وسایلی که من از منچستریونایتد داشتم، بیشتر از وسایلی بود که خود بچههای این تیم داشتند. این موضوع نیکی بات را به خنده انداخته بود. خود همین مورد به من کمک زیادی کرد تا زودتر سازگار شوم. من را خیلی زود پذیرفتند. من یک بچه لندنی بودم که میخواستم برای یونایتد بازی کنم. وقتی ۱۲ یا ۱۳ ساله بودم و در تاتنهام بازی میکردم، شنیده بودم منچستر نیمنگاهی به من دارد ولی فکر نمیکردم محقق شود ولی یک روز مالکوم فیجن، استعدادیاب منچستر در لندن رفته
بود و مادرم را دیده بود و درباره من با او حرف زده بود. وقتی همان روز مسابقهمان تمام شد، مادرم بعد از بازی به من گفت: «استعدادیاب منچستر آمده و میخواهد تو برای آنها بازی کنی.» از خوشحالی زدم زیر گریه. میخواستم برای این باشگاه بازی کنم. نمیخواستم هرگز آن را ترک کنم. من بهترین سالهای فوتبالیام را در این تیم با دوستانم سپری کردم. فکر کنم دیگر چنین چیزی را نبینم. این موضوع ناراحتم میکند چون وقوع مجددش میتواند برای تیمملی انگلیس عالی باشد…
بهترین بازیکنی که کنارش بازی کردهاید، چه کسی بوده؟ فقط یک اسم.
(مکثطولانی مدت) پاسخ دادن به این سؤال سخت است. من با بازیکنان بزرگی در منچستر، باشگاهی که هرگز نمیخواستم آن را ترک کنم، همبازی بودهام، همینطور در رئال، میلان، پیاسجی و گلکسی. در یونایتد گیگزی، اسکولزی و برادران نویل بودند… بههرحال بعد از آنجا به رئالمادرید رفتم و واقعاً مضطرب بودم. من مدتها در یونایتد بازی کرده بودم و آنجا سرالکس فرگوسن همه چیز را سروسامان داده بود. نظم آنجا طوری بود که هیچکس بخشیده نمیشد. دیگر مثل آن جو را هیچ جای دیگری ندیدم. وقتی به رئال رسیدم، همان روز اول، اولین نفری بودم که به رختکن رسیدم… واقعاً مضطرب بودم. بعد دیدم
رائول، روبرتو کارلوس، رونالدو، فیگو و زیدان هم آمدند. حالا اگر قرار باشد به سؤال شما پاسخ بدهم، باید اسم همین نفر آخر را بگویم. زیدان یکی از متواضعترین، سختکوشترین و مستعدترین بازیکنانی بوده که با هم همبازی بودهایم. پس جواب سؤال شما زیدان است.
به دیوید بکام امروزی برگردیم. اصلاً روزی وجود دارد که شما در طول آن روز مجبور نباشید نقش یک الگو به اسم دیوید بکام را ایفا کنید؟ اصلاً کسی تا حالا از شما پرسیده «ببخشید آقا، اسمتان چیست»؟
هوووووم... نه! ولي من از كاري كه در زندگي كردهام راضي هستم. اين چيزي كه ميگوييد، نتيجه كاري است كه كردهام و از والدينم آن را به ارث بردهام. اصلاً اگر من فوتباليست نميشدم، چه كاري ميكردم؟ احتمالاً نصاب گاز آشپرخانه ميشدم، مثل پدرم. مثلاً جمعهها ميرفتم در آشپرخانه يك هتل و كارشان را راه ميانداختم و شنبهها هم براي ديدن مسابقه سگدواني ميرفتم. ميرفتم پول ميدادم و سيبزميني سرخ كرده با سس مايونز ميخريدم... البته براي همين كار هم سخت تلاش ميكردم. به هر حال من اين شانس را داشتم تا آدمهايي اطرافم باشند كه در طول مسير كمكم كنند. فوتبال براي من سرگرمياي بود كه ۲۲ سال
در سطح بالا آن را انجام دادم. همين فوتبال از من شخصي ساخته كه اين روزها هستم.