برای این اسطوره پرسپولیس داشتم زندانی می شدم
مهرداد میناوند دومین مدافع چپ برتر ایران بعد از انقلاب شد. او در نظرسنجی ۹۰ حتی رضا شاهرودی را پشت سر گذاشت.
به گزارش افکارخبر، مهرداد پس از این اتفاق بسیار خوشحال است و خاطرات بسیار بانمکی تعریف میکند. با او دیروز صحبت کردیم و این خلاصهای از حرفها و خاطرات مهرداد است که میتوان بازگو کرد!
به محرمی رأی دادم
دوست داشتم در نظرسنجی ۹۰ حتی اول شوم، این را انکار نمیکنم ولی خودم به مجتبی محرمی رأی دادم چون او را بهترین چپ تاریخ ایران میدانم. من قبل از شروع برنامه ۹۰ مطمئن بودم که مجتبی محرمی اول میشود. میدانستم من و رضا شاهرودی برای دومی با هم میجنگیم و این حس را داشتم که دوم میشوم البته فکر میکنم جای بازیکنانی چون منافی و امامیفر و رضا ترابیان نیز خالی بود. جا دارد از همه مردم به خاطر رأیی که به من دادند تشکر کنم.
بازیکن کور باشد ولی چپپا باشد!
جا دارد از عباس پناهی سرمربیام یادی کنم که در آتشنشانی با او کار میکردم. پناهی در رشد و پرورش چپپاها نقش مهمی داشت. از محرمی بگیرید تا من و ابراهیم اسدی و محمدرضا مهرانپور و خیلی بازیکنان دیگر. اصلاً میگفت بازیکن باید چپپا باشد. در تیمش اکثر بازیکنان چپپا بودند. میگفت بازیکن کور باشد ولی چپپا باشد.
اولین بار که محرمی را دیدم
اولین بار که مجتبی محرمی را در تمرین تیم آتشنشانی دیدم دست و پایم میلرزید. عباس پناهی زنگ زد و آقامجتبی آمد. یکسری چیزها را تا به حال تعریف نکردهام اما امروز میگویم که نزدیک بود به خاطر آقامجتبی زندانی شوم. وقتی در پاس بازی میکردم، یک بار در مصاحبهای گفتم الگوی اخلاقی و فنی من مجتبی محرمی است. او هم آن موقعها شیطنتهایی میکرد و محروم میشد. به من گفتند چرا این حرف را زدی. نزدیک بود سه روز به بازداشتگاه بروم ولی مشکل یک جوری حل شد.
ماجرای خریدن هوندا
من از تیم ملی جوانان به مقاومت رفتم. به من آن موقع ۳۵۰ هزار تومان پول میدادند؛ من هم قبول کردم ولی عباس پناهی کلی من را دعوا کرد که آیندهات در پاس است و باید به این تیم بروی. مجبور شدم پول را برگردانم و به پاس رفتم که اتفاقاً همین پول را به من داد. رفتم یک هوندا برای خودم خریدم. در آنجا شاگرد ابراهیم قاسمپور شدم و مجید جلالی سرمربی مقاومت از دستم ناراحت شد.
لایی انداختم به قاسمپور
عباس پناهی میگفت لایی انداختن یک تاکتیک است و اصلاً به ما یاد میداد که لایی بندازیم. در اتریش هم من اینقدر لایی میانداختم که به من میگفتند سلطان لایی زدن. یک بار در پاس وسط زمین به یکی از بازیکنان لایی انداختم. همان لحظه متوجه شدم آقای قاسمپور است. خیس آب شدم و اشکم درآمد. گفتم آقای قاسمپور ببخشید. هرکس دیگری جای او بود با آن سن و سال و قدرتی که در پاس داشت، من را نابود میکرد ولی گفت اشکالی ندارد، این یک تاکتیک است.
رضا شاهرودی مصدوم نمیشد میناوند نمیشدم
من هیچوقت با رضا شاهرودی مشکلی نداشتم. بالاخره یک روز من فیکس بازی میکردم، یک روز آقارضا. هیچ وقت اسم کوچکش را صدا نکردم چون بزرگتر از من بود. یاد گرفتهام به او احترام بگذارم. اگر آقارضا قبل از جام ملتها و قبل از جام جهانی آسیب نمیدید، مهرداد میناوند هیچوقت پیشرفت نمیکرد و ترانسفر نمیشد. این را نمیگویم از من خوشش بیاید بلکه واقعیت است. این پاچهخواری نیست. متأسفانه الان در فوتبال ما احترام گذاشتن کم شده است.
رضا شاهرودی گفت؛ بیرون!
رضا شاهرودی بعضی وقتها شیطنتهای کوچکی میکرد. در دوران اوجم به تلویزیون دعوت شدم. از استانکو سرمربی پرسپولیس اجازه گرفتم که زودتر بروم و به برنامه برسم. روزهای اول حضورم در این تیم بود. در رختکن سه تا دوش داشتیم که دو تا خراب بود و از یکی هم قطرهای آب میآمد. شامپو هم که پیدا نمیشد. ۴،۵ نفر بودند که شامپوها را میخوردند! خلاصه یک کوچولو شامپو را از کیفم درآوردم و داشتم سر و صورتم را میشستم که دیدم یکی پشت سرم بشکن میزند. اول فکر کردم کسی دارد اذیت میکند بعد دیدم یه نفر گفت بیرون! کف روی سر و صورتم بود. نمیتوانستم جایی را ببینم. خلاصه کفها را پاک کردم و
دیدم رضا شاهرودی است. گفت اول بزرگتر! جمع کردم و آمدم بیرون. آن روز رضا شاهرودی به خودش سه بار لیف زد چند بار هم کیسه کشید. تا بیرون بیاید، همه به خانهشان رفته بودند و برنامه تلویزیونی هم تمام شده بود!
محرمی گفت میری اون ته لباس عوض میکنی!
روز اول من را با سلام و صلوات به پرسپولیس بردند. درخشان و استانکو من را پسندیدند و عابدینی هم کارهای حضورم را انجام داد. آن وقتها آخرین روزهای تمرین پرسپولیس در قلعهمرغی بود. با ذوق و شوق به تمرین پرسپولیس رفتم و در رختکن میخواستم لباس عوض کنم که یک دفعه مجتبی محرمی گفت بیرون! حالا بماند که قبلاً او را دیده بودم و میدانست شاگرد عباس پناهیام. گفتم کجا لباس عوض کنم؟ گفت «اون ته». رفتم اون ته دیدم یک اتاق برای تدارکاتچیهای پرسپولیس است که ایرج جنگی دارد آنجا چای میخورد. خلاصه ۶ ماه اول در آنجا چایی میخوردم و لباس عوض میکردم تا اینکه مجوز حضورم در رختکن
رسید!
سعداوی به خاطر پول ماشین دنبالم میکرد
من تمام فوتبالم را مديون نعيم سعداوي هستم. آقا ما يك پيكان داشتيم، نعيم سعداوي هم يك پرايد هاچبك داشت كه داخلش را چرم زرشكي كرده بود. آن موقع پرايد براي خودش ماشين بود. نعيم گفت ۵/۴ ميليون پرايدم را ميفروشم. من سريع پيكانم را ۲ ميليون آب كردم و پولش را به نعيم دادم. ماند ۵/۲ ميليون. آن موقع باشگاه مدام براي دادن پولم امروز و فردا ميكرد و من مانده بودم و نعيم! يعني من فوتبالم را مديون او هستم چون بعد از هر تمرين دنبالم ميدويد كه آي پولم را بده! يعني جاي اينكه ۳ ماهه براي جام ملتها آماده شوم، نعيم سعداوي ۲۰ روزه جوري بدنم را آماده كرد كه پديده مسابقات شدم! جوري دور
ماشين دنبالم ميگذاشت كه پولم را بده، عضلات چهارسر رانم تخممرغي شده بود!