زرق و برق هست اما ازحرفه ای گری خبری نیست
هشدار به فوتبالیستهای ایرانی درباره فوتبال قطر
فوتبال باشگاهی قطر هرچند ممکن است از حیثمالی بازیکنان ایرانی را بسیار منتفع کند اما از لحاظ زیرپا گذاشتن بی دغدغه اصول حرفهای، دست کمی از فوتبال ایران ندارد.
سرویس ورزشی افکار نیوز - درست پس از مسابقه ذوب آهن با النصر عربستان و صعود مقتدرانه تيم ايراني به يك چهارم نهايي ليگ قهرمانان آسيا بود كه محمدرضا خلعتبري ستاره ملي پوش اين تيم در گفتگو با رسانهها عزم خود را براي ترك اصفهان علني و تمايلش براي پيوستن به الغرافه قطر را اعلام كرد.
به گزارش افکارنیوز، شاید نخستین نشانههای شوم برای فوتبال نصفجهان که آن روزها بیش از هر زمان دیگری در اوج شکوفایی و اقتدار بود از همان روز مخابره شد. شکوه های تنی چند از بازیکنان کلیدی ذوبآهن آن هم درست پس از دستاورد عظیم و تحسینبرانگیز آسیاییشان که از مشکلات عمیق مالی این باشگاه پرده برداشت در کنار اظهارات چند روز بعد حسینی رئیس سابق هیئت مدیره سپاهان مبنی بر لزوم رعایت سقف قرارداد حکایت از آن داشت که تیمهای اصفهانی در فصل نقل و انتقالات و درست در زمانی که بیش از هر وقت دیگری به تقویت کادر خود نیازمند بودند عملکرد چندان درخور و درخشانی نخواهند داشت و
نه تنها احتمالاً بسیاری از ستارههای خود را از دست خواهند داد که در مقابل، جایگزینان همسنگی هم برای آنها پیدا نخواهند کرد.
این پیش بینی نه کاملاً اما تا حدودی در عمل به حقیقت پیوست و اصفهان امسال برخلاف سالهای گذشته، بازار اول نقل و انتقالات فوتبال ایران نبود. با این وجود، قطع همکاری محمدرضا خلعتبری از ذوب آهن را باید به کلی از جریانات پیش از شروع فصل جدا دانست زیرا رقم پیشنهادی از سوی قطریها به این بازیکن به اندازهای نجومی و سرسام آور بود که نه تنها ذوبآهن که بدون تردید هیچ باشگاه ایرانی دیگری نیز حتی قادر به پرداخت نیمی از آن هم نبود.
به این ترتیب، خلعتبری با دریافت مبلغی چندین برابر سقف در نظرگرفته شده توسط سازمان لیگ، احتمالاً به پردرآمد ترین بازیکن تاریخ فوتبال ایران تبدیل شد(هرچند به دلیل نبودن آمار رسمی و مشخص درباره رقم قرارداد بازیکنان ایرانی ممکن است این ادعا با واقعیت تطابق نداشته باشد) و به عنوان یکی از چهرههای شاخص و آماده آن زمان فوتبال آسیا، صید طلایی الغرافه به حساب میآمد.
به گزارش افکار نیوز، اما پس از گذشت تنها یک نیم فصل، همکاری خلعتبری با باشگاه قطری هفته پیش به شکلی عجیب و باورنکردنی پایان یافت و حتی رقم نجومی قرارداد او که قاعدتاً دست هر باشگاهی را برای فسخ یکطرفه قرارداد میبندد هم مانع از آن نشد تا ملیپوش ریزنقش ایرانی بیخبر از همه جا به یکباره کنار گذاشته نشود.
هرچند شاید مفادی در قرارداد او بوده که ما از آن بیخبریم و چنین رفتاری را از سوی قطریها توجیه می کند اما به هر حال اینکه یک بازیکن از طریق سایت رسمی باشگاه متوجه کنار گذاشته شدنش شود، از آن دست اتفاقاتی است که باید گفت احتمالا فقط در فوتبال آسیا روی می دهد.
البته منحصر دانستن این اتفاق به “آسیا” شاید اجحاف در حق کشورهایی چون ژاپن و کره جنوبی باشد که بسیار بیشتر از همتایان خود در غرب قاره کهن به رعایت استاندارهای حرفه ای فوتبال مقید هستند.
به این ترتیب، برخلاف هادی عقیلی، دیگر چهره سرشناس جدا شده از اصفهان و پیوسته به قطر که خود به دلیل عدم رضایت از شرایطش خواهان جدایی از العربی بود و با مخالفت مسئولان این باشگاه مواجه شد، خلعتبری علیرغم میل باطنی، ناگهان ناگزیر به عوض کردن تیمش میشود.
این اتفاق نشان داد قطر که سال گذشته میزبانی جام جهانی را(البته با کلی حرف و حدیث) به دست آورد و از حیثبرخورداری از امکانات مدرن سخت افزاری چیزی کمتر از کشورهای اروپای غربی ندارد و شاید حتی در برخی از زمینهها از آنها هم پیشی گرفته باشد، هنوز تا حرفه ای شدن راه درازی را پیش رو دارد.
فوتبال باشگاهی قطر که امسال با لطف ویژه سپاهان با السد بر بام آسیا ایستاد و فرصتی برای عرض اندام در عرصه جهانی را هم پیدا کرد، با وجود ریخت و پاشهای زیادی که در آن میشود هنوز کاملاً حرفهای نیست و بهتر است به آن به عنوان مقصدی روِیایی برای فوتبالیستهای ایرانی و به خصوص جوانترها نگریسته نشود زیرا هرچند ممکن است از حیثمالی آنان را بسیار منتفع کند اما از لحاظ زیرپا گذاشتن بی دغدغه اصول حرفهای به نظر می رسد که دست کمی از فوتبال ایران ندارد.
تجربه خلعتبري و الغرافه هم نشان داد كه قطريها احتمالاً به وقت مواجهه با اولين بحران، ديواري كوتاه تر از بازيكنان ايراني نخواهند يافت.