خدمت به فوتبال با چاشنی «میلیونی»!
در یکی از تازهترین پردههای دعوا و درگیری در فوتبال ایران، اینبار این مدیران عامل فعلی و سابق استقلال هستند که به جان هم افتادهاند و با تازیانه کلمات و جملات باورنکردنی و دور از شان «رسانه»، به هم میتازند.
1-به گزارش افكار به نقل از گل در اتهامي جالب توجه اما، علي فتحا...زاده مدعي شده سلف جنجالياش براي هر ماه كار در استقلال حقوقي پنج ميليون توماني براي خودش رد كرده كه در مجموع مبلغي بالغ بر 100 ميليون تومان عايدي از حضور نه چندان بلندمدتش در فوتبال براي آقاي مهندس از كار درآمده. جالبتر اينكه آشتياني به ادعاي فتحا...زاده، حتي از پرداخت ماليات اين دستمزد بحثبرانگيز نيز طفره رفته و وجهي بابت اين هزينه قانوني نپرداخته است. پس از چنين افشاگريهايي است كه به سرعت ادعاهاي پرشمار و مكرر واعظ در مورد التزام به فوتبال پاك زير سوال ميرود. واقعا در اين فوتبال چه خبر است؟ 2- آنچه اين روزها بين واعظ و فتحا...زاده ميگذرد، احتمالا سكانسي ديگر از فيلم هندي «همه شيفتگان خدمت» است كه از سالها پيش در كشور ما به اكران «به شدت عمومي» درآمده. مدتهاست كه مدعيان يك به يك همديگر را به بيكفايتي و سوءاستفاده متهم ميكنند و البته هر كدامشان خويشتن را فردي سادهدل و مطيع مردم مينامند كه بيچشمداشتي صرفا دلشان شور رشد و بالندگي مملكت را ميزند. به اين ترتيب و در فوران تهمتزني و افشاگري، چطور ميتوان به افكار عمومي حق نداد كه تقريبا همه آقايان را به يك چوب نرانند و به همهشان به چشم مرداني كه در پي قدرت و منافع شخصياند، نگاه نكنند؟ مگر ميتوان از مديرعامل جديد شنيد كه نفر قبلي به طمع شهرت، ثروت و قدرت وارد كارزار شده، اما خود او را فردي پاك و بيآلايش تلقي كرد؟ اگر مختصات جايگاهي مثل «مديريت استقلال» آن است كه ميتواند يك نفر را از فدراسيون دوچرخهسواري به سمت خودش بكشاند و برايش عوايدي شبيه به 100 ميليون تومان حقوق و پاداش بدون ماليات در پي داشته باشد، از كجا معلوم كه نفرات بعدي هم جذب همين جاذبهها نشده باشند؟ امروز سخنان شيك و دوستداشتني سرپرست موقت استقلال را حول محور پرترافيك صداقت(!) ميشنويم و به سرعت روزگار نزديكي يادمان ميآيد كه در آن امير واعظآشتياني از ادبياتي شبيه به اين استفاده ميكرد و اتفاقا خيلي پرهيجان و با ولع، اين كار را انجام ميداد. حالا از كجا معلوم همانطور كه چند ماه بعد از پايان خدمت(!) واعظ در استقلال اين حرف و حديثها در مورد او ايجاد شد، بعدها همين قاعده شامل حال مديران كنوني اين تيم نشود؟ 3- بزرگترين آفت زندگي كردن در اين فضاي مالامال از ابهام و ترديد، چيرگي احساس سوءنيت و بياعتمادي است. وقتي در اتمسفر محيطي مثل ورزش كه قاعدتا شفافتر از لايههاي ديگر اجتماع است، اين همه شك و شبهه وجود دارد و سيل اتهامات رد و بدل ميشد، ديگر در موردحوزههاي تاريكتر كه احتمالا مملو از «رازهاي مگو» هم هستند چه تصوري ميتوان داشت؟ آيا مديرعامل سابق استقلال تنها مديري است در مملكت كه براي خودش حقوق و پاداش چند ميليوني بدون ماليات در نظر ميگرفته؟ و مهمتر از آن، اينكه آيا باقي راويان صداقت و سلامت هم در ميدان عمل همداستان واعظآشتيانياند؟ زندگي بدون حسن «اعتماد» دشوار، تلخ و زجرآور خواهد بود و غليان اخبار بد و نااميدكننده در مورد سوءاستفادهها - كه حالا ديگر به ميهمانان هميشگي گوشهايمان تبديل شدهاند - اين حس را هر روز بيشتر از قبل تقويت ميكند. چگونه ميتوان هوادار تيمي بود كه مسوولانش بيمحابا در مورد هم افشاگري ميكنند و نسبتهاي آنچناني به هم ميبندند؟ اينجا آيا، بوي «قرباني» بودن به مشام مخاطب نميرسد؟ 4- شايد بتوان بخشي از ريشه قهر اجتماعي با فوتبال را همينجاها جستوجو كرد؛ جاهايي كه در آن، اعتماد و اطمينان هوادار سلب ميشود و حس نااميدي و بيتفاوتي به او دست ميدهد. اي كاش دوستان اين همه مدعاي «خدمت» نداشتند، اما دستكم طوري مديريت ميكردند كه چنين شكاف عظيمي در بدنه اين فوتبال مادر مرده به وجود نميآمد. كمي اعتمادسازي واقعي لطفا؛ باور كنيد اين خواسته بزرگي نيست.