و او ناگهان محبوب شد:
حکایت مرد همیشه خندان؛ علی آقا کفاشیان…
رئیس خنده روی فدراسیون فوتبال به واسطه خندههای همیشه بر لبش مورد انتقاد بود است.
سرويس ورزشي افكار نيوز- علي كفاشيان در تمام دوران رياستش در فدراسيون فوتبال همواره با انتقادات تندي روبرو بود تا جايي كه حتي بسياري از اهالي فوتبال براي به پايان رسيدن دوره زمامداري او لحظه شماري ميكردند.
این دونده سابق که مدیری ورزشی اما غیرفوتبالی به حساب می آمد به ویژه از این جهت مورد پذیرش نبود که به نظر می رسید توسط سیاسیون بر سر کار آمده تا به واسطه حضور او در راس کار، زمینه برای اعمال نفوذ هرچه بیشتر آنان در فوتبال فراهمباشد.
به گزارش افکار نیوز کفاشیان طی چهار سال گذشته با چالش های متعددی روبرو بوده و ناکامی در راهیابی به جام جهانی آفریقای جنوبی، حذف دراماتیک تیم امید در مقدماتی المپیک لندن و از دست رفتن کرسی های ایران در کنفدراسیون فوتبال آسیا را می توان از جمله مهمترین نکات منفی کارنامه او دانست. در مجموع می توان مدعی شد که نشیب های فوتبال در دوره کفاشیان به مراتب بیش از فرازهایش بوده است.
اما شاید مهمترین دلیل مخالفت با کفاشیان به کاراکتر خاص او و شیوه مدیریتیاش برمیگشت. بسیاری معتقد بودند که آقای رئیس بهاندازه کافی مقتدر نیست و در خیلی از موارد حرفآخر را دیگران می زنند و به جای او تصمیم میگیرند. نواب کفاشیان جهت فکری متفاوتی با او داشتند و این ناهماهنگی به دفعات مشاهده شد. در اینمدت بسیاری از تصمیمات مهم آشکارا برخلاف رای و نظر کفاشیان گرفته شد.
این موضوع سرانجام رئیس فدراسیون را بر آن داشت تا نسبت به تغییر اساسنامه اقدام کند؛ تصمیمی جنجالی و بحثبرانگیز که در ابتدا با مخالفت های زیادی روبرو شد اما کفاشیان با پافشاری بر این تغییر و عملی کردن آن، یکی از توفیقات مهم دوران مدیریتش را در کارنامه خود ثبت کرد. تغییر اساسنامه فدراسیون که حتی عدهای از مخالفان، آن را خطری جدی برای ارکان دموکراسی در فدراسیون تلقی می کردند با تأیید فیفا سرانجام نهایی شد و شکلی کاملاً قانونی به خود گرفت تا اینبارو برخلاف بسیاری از دفعات قبلی، حرف آقای رئیس به کرسی نشسته باشد.
رئیس خنده روی فدراسیون فوتبال البته به واسطه خندههای همیشه بر لبش هم مورد انتقاد بود زیرا بسیاری، این خندهها را حمل بر آسانگیری و بی تفاوتی دانسته و آن را شایسته یک مدیر مقتدر نمی دانستند. منتقدان کفاشیان حتی از دوران ریاست او بر فدراسیون فوتبال به دوره مدیریت خنده یاد کرده و تمدید این دوران را برای فوتبال ایران نوعی عقبگرد به حساب می آوردند. خلاصه کلام اینکه کفاشیان در فوتبال ایران چهره محبوبی نبود و نه تنها در دوران ریاستش کمتر کسی(از فوتبالیها گرفته تا رسانهها) در مقام دفاع از او برآمد که تندترین انتقادات از شخص او صورت گرفت و حتی خنده هایش به سوهان روح
فوتبال تعبیر شد.
اکنون و در آستانه انتخابات ریاست فدراسیون فوتبال اما ورق ناگهان برگشته است و برخلاف گذشته، بسیاری از اهالی فوتبال این روزها آرزو می کنند که رئیس خنده رو در رقابت با دیگر کاندیداها پیروز شده و دوران مدیریتیاش بر این مجموعه مهم برای چهار سال دیگر هم تمدید شود.
در این میان به نظر می رسد دلیل اقبال ناگهانی به کفاشیان در وهله اول نگرانیهایی است که درباره زیر سئوال رفتن استقلال فدراسیون فوتبال به وجود آمده است؛ موضوعی که فوتبال دوستان چند هفته پیش و از طریق نظرسنجی برنامه ۹۰ هم بر اهمیت آن تأکید کرده و حساسیتشان نسبت به این موضوع را به اطلاع رساندند. این روزها همگان میدانند که کفاشیان کاندیدای موردنظر وزارت ورزش نیست و دیگر مانند گذشته از سوی مدیران سیاسی حمایت نمیشود.
در واقع کفاشیان این بار نه با لابی که به اتکای خود و سابقه چهارساله ریاستش بر فوتبال ایران وارد گود شده و دقیقاً همین موضوع موجبات محبوبیتش را نزد فوتبالیها فراهمآورده است. کفاشیان که پیش از این بهعنوان مدیری بی اطلاع از فوتبال و البته نهچندان مقتدر وارد این حیطه حساس و همیشه جنجالی شده بود، این بار اما نه با پشتوانه دیگران که با عزم و اراده خود وارد شده و جالب آنکه علیرغم اطلاع از عدممقبولیتش نزد بالادستیها، همچنان پای این مبارزه ایستاده و قصد هم ندارد که پا پس بکشد.
چهار سال دست و پنجه نرم کردن با چالشهای نه چندان متعارف فوتبال ایران اینک از او مدیری آشنا به چم و خم کار ساخته است که ظاهراً بیش از سایر کاندیداها موردوثوق فوتبالی هاست.
كار بهجايي رسيده كه مدير هميشه منتقدي چون امير عابديني كه همواره تندترين انتقادات را متوجه فدراسيون فوتبال و شخص رئيس آن ميدانست، امروز نهتنها كفاشيان را بهترين گزينه در ميان كانديداهاي موجود مي داند كه حتي از او خواهش ميكند تحت هيچ شرايطي از انتخابات كنار نرفته و تا آخر به تلاشش براي راي آوردن ادامه دهد. بهنظر مي رسد در انتخابات پيش رو كفاشيان گزينه دلخواه اكثر فوتبالي ها باشد اما بايد منتظر ماند و ديد كه سياسيون اين بار چه خوابي براي فوتبال ديده اند.