صعود تیم ملی فوتبال جوانان به جام ملتهای زیر ۲۰ سال آسیا را باید کمی بیشتر از یک نتیجه خوب دید. تیم جوانان در ویتتری و در شرایطی که یک قدم لغزش میتوانست مسیرش را پیچیده کند، نشان داد هنوز میتوان به تیمی که تازه کنار هم قرار گرفته اعتماد کرد.
تیمی که چند روز بیشتر برای آمادهسازی نداشت، حالا از یک مرحله سخت عبور کرده و خودش را به جمع بهترینهای آسیا رسانده.
ارزش این صعود، بیشتر از نتیجهای است که روی تابلو ثبت شد؛ در مسیری است که یک تیم تازه شکلگرفته، با تجربه بینالمللی محدود، قدمبهقدم طی کرد و در مهمترین لحظه برای ماندن در بازی و تغییر سرنوشتش آمادگی داشت. این تیم پیش از شروع فصل باشگاهی، فرصت چندانی برای کار نداشت و حتی دغدغه اصلی کادر فنی، پیدا کردن زمان کافی برای ساختن تیم بود.
با این حال، همان چند روز اردو و مسابقه، به جای آنکه تبدیل به بهانه شود، تبدیل به فرصت شد. از نخستین پیروزی مقابل فلسطین تا بازی تعیینکننده برابر ویتنام، نشانههایی از تیمی دیده شد که آرامآرام شخصیت پیدا میکند.
آن چه در ویتنام اتفاق افتاد برای فوتبال پایه ایران مهم است؛ چون تیمهای جوانان فقط برای یک تورنمنت ساخته نمیشوند و قرار است بخشی از همین بازیکنان، چند سال دیگر ستون تیمهای امید و بزرگسالان باشند. بنابراین هر مسابقه بینالمللی برای آنها یک کلاس واقعی فوتبال است؛
جایی برای یاد گرفتن مدیریت فشار، برگشتن از عقب و بازی کردن برای پیراهنی که مسئولیت آینده فوتبال ایران را هم بر دوش دارد. حالا چین منتظر این نسل است و این صعود پایان کار نیست؛ تازه زمان ساختن تیمی است که وقتی به چین رسید، فقط برای حضور نیامده باشد.
بلیت گرفته شده؛ حالا باید برای سفر، آمادهتر از همیشه شد. صعود به چین یک پایان شیرین نیست؛ شروع یک مسئولیت بزرگتر است. اگر این مسیر درست ادامه پیدا کند، شاید چند سال دیگر همین نامها را در تیم ملی بزرگسالان ببینیم.
