این دونده ۲۷ ساله در ماده ۴۰۰ متر با مانع بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ آیچی-ناگویا، زمان ۵۴.۷۵ ثانیه را ثبت کرد، به مدال برنز رسید و رکورد ملی تاریخی پیتی اوشا را شکست؛ رکوردی که این اسطوره دوومیدانی هند با زمان ۵۵.۴۲ ثانیه در المپیک ۱۹۸۴ لسآنجلس به ثبت رسانده بود.
اما داستان بزرگتری پشت آن ۵۴.۷۵ ثانیه وجود دارد. ویتیا دختر یک راننده کامیون است و زمانی در زندگی خانوادهاش وجود داشت که آنها حتی توانایی مالی لازم برای حمایت از یک ورزشکار در بالاترین سطح را نداشتند.ویتیا در شهر کویمباتور در ایالت تامیل نادو، در کنار خواهر دوقلوی همسانش نیتیا بزرگ شد؛ خواهری که او نیز وارد دنیای ورزش شد. پدر آنها راننده کامیون بود و برای تأمین غذای خانواده حتی شیفتهای اضافه نیز کار میکرد.
دوومیدانی در ابتدا بخشی از یک برنامه بزرگ برای این دو خواهر نبود. یک معلم ورزش استعداد آنها را کشف کرد و پیشنهاد داد ورزش را جدی دنبال کنند. مادرشان در نهایت آنها را در خوابگاه اداره توسعه ورزش تامیل نادو در شهر ایرود ثبتنام کرد. این خوابگاه تفاوت بزرگی ایجاد کرد، زیرا خانواده توانایی پرداخت تمام هزینههای مورد نیاز برای ادامه فعالیت حرفهای دختران در دوومیدانی را نداشت اما ورود به این سیستم به معنای پایان مشکلات ویتیا نبود.
او در سال ۲۰۱۸ به اردوی تیم ملی در مؤسسه ملی ورزش پاتیالا پیوست، اما شرایط برایش دشوار بود. با غذای اردو و زبان مشکل داشت و احساس میکرد به توجه بیشتری نیاز دارد. سپس شیوع کرونا و عمل جراحی آپاندیس، برنامههای آمادهسازی او برای انتخابی المپیک توکیو را مختل کرد. ویتیا در نهایت اردوی تیم ملی را ترک کرد و زیر نظر مربیاش، نهپال سینگ راتور، به صورت مستقل تمریناتش را ادامه داد.
ویتیا در بازیهای آسیایی ۲۰۲۳ هانگژو به رکورد مشهور پیتی اوشا رسید و بر اساس آمار رسمی، در مرحله مقدماتی زمان ۵۵.۴۲ ثانیه را ثبت کرد. با این حال، طی سه سال بعد نتوانست زمان خود را به زیر ۵۵ ثانیه برساند. همه از او میپرسیدند چه زمانی قرار است رکورد را بشکند. ویتیا سرانجام در ناگویا پاسخ این سؤال را داد. مربیاش از او خواسته بود به جای فکر کردن به مدال، روی ثبت زمان تمرکز کند.
ویتیا با زمان ۵۴.۷۵ ثانیه از خط پایان عبور کرد، ۰.۶۷ ثانیه رکورد قدیمی اوشا را بهبود داد و دومین مدال برنز متوالی خود در این ماده در بازیهای آسیایی را به دست آورد.
