تبلیغات
کد خبر: ۱۱۱۳۵۴

دغدغه‌های داودنژاد برای سینمای امروز ایران

یک کارگردان سینمای ایران در نوشتاری با اشاره به شرایط اخیر سینمای ایران با بیان این‌که جا دارد به معضلات جارى و گریبانگیر سینماى کشور نگاهی بیاندازیم، تاکید کرده است که با توجه به وضعیتى که خانه سینما با آن مواجه شده است، چاره‌اى جز آستین بالا زدن و حرکت بى‌وقفه براى حلّ مسائل سینما وجود ندارد.

دغدغه‌های داودنژاد برای سینمای امروز ایران

به گزارش افکارنیوز به نقل از ايسنا، عليرضا داوودنژاد - كارگردان سينما - در نوشتار خود آورده است: شايد از جمله واقعىترين و اصلىترين مشكلات سينماى ايران را كه بدون حلّ انها جريان سرمايهگذارى،توليد،توزيع ونمايش فيلم از ناامنى و انحصارطلبى وقانونشكنى رهائى نمىيابد و امنيت شغلى و حرفهاى براى اكثريت كارآفرينان و كارگزاران آن تامين نميشود، بتوان درفهرستى كه درپى مىآيد برشمرد. اگر قرار است توليد ملّى فيلم در مملكت ما به سامان برسد و كار و سرمايه ايرانى درسينما از حمايتى جدى وغيرتشريفاتى برخوردارشود، حلّ اين معضلات چارههائى اجتناب ناپذيراست:

الف - ایجاد فضاى قانونمند کسب و کار شامل: ١ - نظارت برگیشه‌هاى فروش بلیط

اطمینان از دستیابى به آمارى که بطور واقعى نشان دهنده تعداد تماشاگرانى باشد که براى دیدن هر فیلم ایرانى به سالن‌هاى سینما مراجعه مى‌کنند و از گیشه بلیط مى‌خرند آرزوئى‌ست که طى دهه‌ها به آرزوئى محال تبدیل شده وهیچ تهیه کننده و صاحب فیلمى را نمى‌توان یافت که با اطمینان به صورت حساب‌هایش نگاه کند و آنرا نشان دهنده تعداد واقعى مخاطبانى که به تماشاى فیلم او نشسته‌اند بداند.

و چگونه ممکن است صاحبان فیلم از دسترسى به آمار واقعى فروش فیلم‌هایشان امید بریده باشند وآنگاه بتوان از امنیت شغلى و رونق درکسب و کار و جذب سرمایه‌هاى مردمى به سینماى کشور سخن گفت؟

در شرایطى که ابزار نظارت و کنترل آنچنان پیشرفت کرده است که تصویرهر خودروى خلاف کارى را با پلاک و نمره به درخانه مردمان مى‌فرستند وهربقالى و فروشگاه وکارگاه وکارخانه‌اى قادر به کنترل انبار و اموال، صندوق و فضاى کسب و کار خود هست، چرا گیشه‌هاى فروش بلیط و سالن‌هاى نمایش سینماى ایران همچنان ازهرگونه کنترل ونظارتى به دوراست و هیچ صاحب فیلمى قادر به دستیابى به آمار فروش واقعى فیلم خود نیست؟

٢ - جلوگیرى از نمایش‌هاى غیرقانونى

کدام تهیه‌کننده‌اى مى‌تواند ادعا کند که ازآنچه بر سرکپى‌هاى سرگردان فیلم او در سراسرکشورمی‌آید باخبر است و در طى روزها، هفته‌ها، ماه‌ها مى‌تواند اطمینان داشته باشد که کدام کپى فیلم او در کدام نقطه از ایران و در کدام سالن یا باشگاه خصوصى یا دولتى به نمایش درمیاید وبا چه میزانى ازاستقبال مواجه است؟ آیا در دنیاى امروز که رد پرواز پرندگان را در آسمان و حرکت ماهیان را دراعماق دریاها میتوان کنترل کرد، امکان تاسیس یک نظام اطلاع رسانى به روز که صاحبان فیلم‌ها و توزیع‌کنندگان را ازسرنوشت کپى‌هاى فیلم خود باخبر کند وآنها را از سالن‌هاى نمایش دهنده و تعداد تماشاگران حاضر در آنها با خبر نگاه دارد وجود ندارد؟

٣ - احیاء " رایت " های " حقوق نمایش "

چرا سینماى ایران نباید بتواند همچون پدیده‌اى در یک جامعه متمدن از شبکه اتوبوسرانى بین شهرى، کشتیرانى، هتل‌ها، بیمارستان‌ها، پایانه‌هاى مسافرى، خطوط هوائى ونهادها و سازمان‌هائى که با خرید یک نسخه ویدئوى نمایش خانگى به بهره‌بردارى اقتصادى یا فرهنگى از فیلم‌هاى ایرانى مى‌پردازند توقع داشته باشد که با خرید قانونى حقوق نمایشى هرفیلم کسب و کارخود را آلوده به فعالیت‌ها و درآمدهاى نامشروع نکنند و از تضییع حقوق اهل سینما نیز بپرهیزند؟ آیا بى‌اعتنائى علنى نهادهاى رسمى به رعایت موازین قانونى ازموجبات ترویج فساد در مناسبات ادارى واجتماعى نیست؟ آیا تا به حال هیچگونه دستورالعمل، بخشنامه و یا اخطارى جدى ازسوى نهادهاى حقوقى وقضائى براى منع اینگونه دستبرد به کالاهاى فرهنگى موجود در جامعه صادر شده است؟

۴ - مبارزه باسرقت وتکثیرغیرقانونى ویدئوى خانگى

یکى ازعمده‌ترین منابع درآمد سینماى ایران بازار فروش ویدئوى خانگى است. نگاهى به متوسط دائماً روبه کاهش آمار فروش ویدئوى فیلم‌هاى ایرانى که با وجود ده‌ها میلیون مخاطب درسراسرکشور به سختى از دویست سیصدهزارنسخه می‌گذرد وهیچ امکانى نیز براى راستى آزمائى این ارقام وجودندارد - بیانگرفاجعه‌ای نیست که بازارنمایش فیلم ایرانى رابه استانه ورشکستگى کشانده و درآمدهاى میلیاردى را نصیب شبکه قاچاق و بازارسیاه سرقت فیلم‌هاى ایرانى می‌نماید.

این وضعیت چگونه قابل توجیه است که تولیدکننده فیلم ایرانى در پستوها ومغازه‌ها و پیاده‌روهاى شهرها شاهد سرقت دارائى‌هاى خود وفروش آنها دربسته‌بندى‌هاى گوناگون به مشتریان ورهگذران باشد وهیچ کارى ازدست اوبرنیاید وهیچ ملجاء وپناه گره‌گشائى نیز براى اعاده حقوق او وجود نداشته باشد!

امروزه دیگرهمه می‌دانند که ریزش بى‌امان مخاطبان و از دست رفتن هر روزه مشتریان مخصوصاً درشهرستان‌ها عمدتاً مربوط به فعالیت امن و امان همین سارقان وقاچاقچیانى است که باخیال آسوده به رونق بخشى بازار سیاه مشغولند و هر روزه گوردسته جمعى بازار قانونى محصولات فرهنگى را عمیق‌تر و وسیع‌تر حفرمی‌کنند. آیا نباید پرسید که با این همه شکایات و اعتراضات و حتى فتاواى رسمى مراجع شرعى در مخالفت با اینگونه فعالیت‌هاى غیرمجاز چرا هنوز هیچگونه مبارزه جدى و مستمرى علیه این غارتگرى‌ها صورت نمى‌گیرد؟

٥ - بازسازى بازار شبکه‌هاى تلویزیونى

یکى ازمهمترین بازارهائى که استمرار حیات تولید فیلم‌هاى سینمائى را تضمین می‌کند، خرید حقوق نمایش آنها توسط شبکه‌هاى تلویزیونى است.

چرا شبکه‌هاى تلویزیونى داخل کشورما - که انحصاراً هم در اختیار دولت است - در حالیکه انباشته از فیلم‌ها ومحصولات وارداتی‌ست از خرید حقوق نمایش فیلم‌هاى تولید داخل خوددارى می‌کنند؟

چرا در شرایطى که شبکه‌هاى ماهواره‌اى به تاراج مخاطبان ما مشغول هستند و براى مرد و زن، کودک و پیر و جوانِ فارسى زبان برنامه مى‌سازند و فیلم و سریال پخش مى‌کنند و فیلم‌هاى تولید شده در داخل کشور را بدون هرگونه قرارداد و حساب و کتاب قانونى پخش می‌کنند و فارسى‌زبانان ایران و سراسردنیا را پاى کانال‌هاى خود می‌نشانند، چراشبکه‌هاى تلویزیونى داخل کشور هیچگونه اعتنائى به تولیدات ملى ندارند و از خرید و پخش فیلم‌هائى که با مجوزهاى قانونى کشور ساخته می‌شوند و به نمایش درمی‌آیند خوددارى می‌کنند؟

این کدام نگرش و روش‌ و منش و توجیه است که از سوئى در کار زمین‌زدن بازار فرهنگى داخل کشوراست و از سوى دیگر با ریختن آب به آسیاب ماهواره‌هاى خارجى به کسب و کار و تاراج هرچه بیشتر مخاطبان فارسى زبان رونق مى‌بخشد؟

آیا در زمانه‌اى که تنازعات جهانى از رو در روئى‌هاى نظامى به مقابله‌هاى رسانه‌اى منتقل می‌شود و تهدید به ویرانى و مرگ وغل زنجیر وداغ و درفش جاى خود را به اثر گذارى برچشم و گوش وهوش ودل مردمان مى‌دهد و حوزه عمل قدرت از بازدارندگى‌هاى مبتنى برموشک و بمب به تصمیم‌سازى‌ها و افسون‌گرى‌هاى رسانه‌اى بدل می‌شود، تضعیف نظام هنرى و رسانه‌اى داخل کشور جز ضربه زدن به مصالح و منافع ملى معنا و نتیجه دیگرى هم دارد؟

آیا اختصاص بودجه‌اى به شبکه‌هاى تلویزیونى که آنها را موظف به خرید حقوق نمایش همه فیلم‌هاى داراى پروانه نمایش نماید امرى نادرست و ناممکن است؟

آیا تاسیس یک نظام حقوقى وقضائى که درسطح دنیا از سرقت فیلم‌هاى ایرانى و نمایش غیرقانونى آن درشبکه‌هاى ماهواره‌اى خارج از کشور جلوگیرى کند امرى نشدنى ودست نیافتنى است؟

ب - تعیین منبع اصلى سرمایه

اگر در ترسیم چشم انداز نظام هنرى و رسانه‌اى کشور این وظیفه تعریف شده ومورد تاکید قراربگیرد که سینما باید به جد درصدد بازپس‌گیرى بازارهاى ازدست رفته براید و ده‌ها میلیون مخاطب تاراج شده درایران ومناطق فارسى زبان رابه دامان تولید داخلى بازگرداند، درآنصورت پیش ازهرگونه طراحى، سیاستگذارى واقدام باید اصلى‌ترین منبع درآمد سینماى کشور را تعریف و معین کرد تا گرایش غالب در همه فعالیت‌هاى عملى و نظرى سینما جهت و مسیراصلى حرکت خود را باز یابند وذهنیت و زاویه دید مشترکى براى مشارکت و همکارى صنوف با یکدیگر و جامعه اصناف سینمائى با مسولین دولتى فراهم شود.

منابع موجود درسرمایه گذارى براى تولید فیلم ایرانى معمولاً در سه حوزه عمل مى‌کند ١ - سرمایه با ماهیت دولتى ٢آ سرمایه جشنواره‌اى ٣ - سرمایه مردمى

سرمایه دولتى:

منظور از سرمایه دولتى همه‌گونه سرمایه‌هائی‌ست که از ناحیه افراد و اشخاص حقیقى و حقوقىِ ماموریت یافته ازسوى نهادها وسازمان‌هاى حکومتى ودولتى وارد عرصه تولید فیلم می‌شوند. اینگونه سرمایه‌ها صرف‌نظر از مجارى عرضه و معیارهاى اختصاص آن جز موارد نادرغالباً به فیلم‌هائى تبدیل می‌شوند که سرشار از تصنع واغراق وبریده از واقعیت‌هاى جارى جامعه، هیچگونه احساس مسولیتى به اصول حرفه‌اى وسرشت، سرگذشت و سرنوشت نیروهاى مولد و آخر وعاقبت سینماى کشور ندارند و در اکثر موارد جز اتلاف سرمایه، نیروواشغال بیهوده اندک ظرفیت‌هاى موجود نمایشى حاصلى به بارنمی‌آورند و با استقبال درخورمخاطبان نیز مواجه نمی‌شوند. اینگونه سرمایه‌گذاری‌ها معمولاً از هنگام صدورپروانه نمایش تا تبلیغات واکران ازهمه گونه حمایت واعمال نفوذ برخوردارند و با هزینه‌هاى غیرمعمول، دستمزدهاى نامتعارف و بهره‌بردارى‌هاى مالى کلان فضاى اصولى وحرفه‌اى کار و سرمایه‌گذارى در سینما را بهم مى‌ریزند و با به جا گذاردن بدعت‌هاى ویرانگرهمه مناسبات سرمایه‌گذارى وتولید وتوزیع ونمایش را گرفتار اختلال و تاثیرات سوء می‌کنند.

سرمایه جشنواره‌اى:درمورد سرمایه‌گذارى‌هاى جشنواره‌اى نیزصرف نظراز تنوع انگیزه‌ها وشیوه‌هاى اختصاص سرمایه براى اینگونه آثار، ساختار زیبائى‌شناختى ومضامین و شیوه‌هاى روایت دراین فیلم‌ها اغلب تحت تاثیر پیچیدگى‌هاى ممیزى‌هاى داخلى وخارجى به صورتى شکل می‌گیرد که اگربتواند از طیف وسیع مقاومت‌ها در داخل کشورعبورکند، اغلب با استقبال وسیع مخاطبان سراسرى مواجه نمی‌شود و آن دسته از فیلم‌هائى نیز که واجد چنین خصوصیتى باشند معمولا از امکان رسیدن به اکران عمومى برخوردار نمی‌شوند. اگرچه اینگونه آثار درشکستن کلیشه‌هاى مسلط بر ذهنیت‌هاى متصلب و تکرارى سینماى صنعتى تاثیراتى الهام بخش دارند و براى ورود سینماى ایران به بازارهاى جهانى تبلیغاتى زمینه‌سازمی‌کنند ولى نهایتاً نباید از سفارش دهندگان جشنواره‌اى و رقیبان و حریفان بین‌المللى توقع داشت که در سیاستگذاریهاى خود منافع سینماى ملى ما را درصدر الویت‌هاى خود قرار بدهند؛ البته نباید این نکته را از نظر دورداشت که با کاسته شدن ازسنگینى سایه سانسور و راه‌یابى هرچه بیشتر زندگى ایرانى به سینماى ایرانى، فیلم‌هاى ایرانى نیز به زندگى مردم ایران راه پیدامی‌کنند و به خودى خود راه موفقیت فیلم‌هاى ما با عبور از بازارهاى داخلى به بازارها وجشنواره‌هاى جهانى نیزبازمی‌شود وجلب سرمایه‌هاى خارجى میتواند به یکى ازمنابع مالى سینماى ایران تبدیل شود؛ چنانکه در آن شرایط سرمایه‌هاى دولتى نیز در وضعیتى فعال می‌شوند که می‌تواند به تولید آثارى برخوردار از ارزش‌هاى زیبائى شناختى منجر شود و از استقبال مردمى هم برخوردارباشد؛ ولى دربهترین احوال حتى نمی‌توان سرمایه‌گذارى‌هاى دولتى و جشنواره‌هاى را به عنوان گرایش غالب درتامین منبع اصلى سرمایه گذارى براى سینماى ملى تلقى کرد.

سرمایه مردمى:اگر آنچنان که امام(ره) ازهنر می‌گفت و وظیفه آن را پرداختن به نقاط کور و مبهم معضلات اجتماعى و سیاسى واقتصادى ونظامى تعریف می‌کرد، تلقى غالب و رسمى از سینما نیز به همین سو حرکت کند و انعکاس واقعیات جارى و مبتلا به جامعه درهمه ابعاد مورد توجه مسؤلان، جامعه اصناف و آحاد کارافرینان و کارگزاران سینما قراربگیرد ونظام پژوهش واموزش وکارگاهى وهمچنین فضاى تولید و توزیع و نمایش حرفه‌اى سینما نیز به این سمت حرکت کند؛ بدیهى است که استقبال سراسرى و وسیع مخاطبان پشتوانه سینما قرارخواهد گرفت وتدریجاً سرمایه‌هاى بى‌پایان و بى‌غرض ومرض مردمى به اصلى‌ترین منبع تولید فیلم بدل خواهدشد وسینماى بومى وملّى به معناى حقیقى آن پا خواهد گرفت و در میان همه اقشار و طبقات مردم ریشه خواهد دواند و به این ترتیب زمینه بازپس‌گیرى بازارهاى ازدست رفته فراهم خواهد آمد. اگرحقیقتاً از سلطه نظامات ارزشى ماهواره‌اى برفرهنگ عمومى نگران هستیم و از تاثیرات آن در نگرش‌هاى فردى و جمعى جامعه باخبریم و می‌دانیم که تحول در شیوه‌هاى زندگى و مناسبات انسانى و گرایش به انفعال و تقلید ومصرف‌زده‌گى ره‌آورد نهائى فضاى سمعى - بصرى حاکم شده برکشوراست؛ چاره‌اى جزپذیرفتن واقعیت به قصد تغییرات نداریم وباید باورکنیم که فیلترینگ و پارازیت و جمع‌اورى آنتن‌ها چاره اصلى کارنیست و این اقداماتِ سلبى اگر با چاره‌اندیشى‌هاى ایجابى همراه نشود وبا بهاء دادن به دانائى سینمائى - که نرم افزار و بنیان همه فعالیت‌هاى سمعى بصرى است - وبسیج همه نیروهاى ذوقى وتخصصى وخلاق به تولید فراگیر کالاهاى فرهنگى نپردازیم راه به جائى نخواهیم برد و باردیگرسلطه نظامات رسانه‌اى خارجى ازطریق توسعه روزافزون بازارسیاه وسرقت و تکثیر و توزیع قاچاقِ فیلم‌ها و سریال‌ها و برنامه‌هاى ویدئوئى شهرها ومحله‌ها وخانه‌ها را همچنان تسخیرمی‌کند و همه رنج و مشقت وهزینه‌اى که ملت براى استقلال کشورمتحمل شده ونهایتاً تاثیراصلى خود را باید دراستقلال فرهنگى به دست بیاورد دردرازمدت به باد خواهد رفت.

در شرایط کنونى وتا آنجا که به سرمایه گذارى در سینما مربوط می‌شود، چاره کار ضمن اصلاح جهت‌گیرى‌هاى اصولى وعمومى دراین است که نظام مالى و بانکى و بیمه‌اى کشور در جهت تخصیص تسهیلات و وام‌هاى درازمدت و کم بهره به جریان تولید کالاهاى فرهنگى ازجمله فیلم وسینما پیشقدم شود واین وظیفه جامعه اصناف سینمایى کشوراست که باب توجیه وتبیین این گونه گره گشائى‌ها را بامسؤلان رده بالا باز کند وبا نظام مالى و بانکى کشور براى جلب امکانات وعقد معاهدات وقراردادهاى لازم به مذاکره بپردازد.

حرکت به سوى جلب سرمایه‌هاى مردمى روندى است که جز با استقلال بخشیدن به جریان فیلمسازى از سلایق کلیشه‌اى و بخشنامه‌اى امکان پذیرنمی‌شود و این مسیرى است که ضمن تحول در مجموعه نظام ممیزى باید با حمایت نهادهاى مالى کشور آغاز شود و با تبدیل شدن جریان تولید فیلم‌هاى مقلد و کپى‌بردار به سینمائى که به مسائل مبتلا به و دغدغه‌هاى جارى مردم می‌پردازد، فضاى غالب فیلمسازى کشور تغییرکند و تدریجاً فیلم‌هائى که با اتکاء به انحصار و زد وبند به بازتولید کلیشه‌هاى سیاسى و مالى میپردازند جاى خود را به تولید اثارى بدهند که با اتکاء به سرمایه‌هاى مردمى وآموزهاى تازه زبانى و بیانى به سلائق انبوه تماشاگران پاسخ بدهند و ضمن اعتلاء سلیقه انها با عبورموفق از بازارهاى داخلى راه خود به بازارهاى همسایه ومنطقه رابازکنند و بمثابه نمونه‌اى موفق از سینماى بومى وملى ملت‌هاى تازه رسته از قید استبداد و وابستگى را هم به آزمون‌هاى تازه براى احیاء سینماهاى منقرض شده ملى خود تشویق کنند. یادش بخیرسیف اله داد که چنین چشم‌اندازى را با عنوان سینماى مصلحانه دنبال می‌کرد و انعطاف ناپذیریش درمقابل گرایشات انحصارطلبانه وباندى و وفاداریش به خردجمعى ومشارکت‌هاى واقعى صنفى به ترک میز معاونت سینمائى وکناره‌گیرى از مناصب دولتى انجامید.

ج - سامان بخشى به جریان ومناسبات تولید فیلم بدون تبعیت چرخه سرمایه‌گذارى، تولید، توزیع ونمایش ازالگوئى تعریف شده و چشم اندازى معین که درآن اجزاء تعریف ومناسبات آنها تعین شده باشد همه چیز به دست روزمره‌گى سپرده می‌شود و برنامه‌ریزى وتصمیم گیرى به جاى هماهنگى با اصول و قواعد و مقررات و قوانین به تابعى از تنازعات سیاسى ومصلحت‌هاى جناحى وباندى بدل میشود واصلى ترین کارها برزمین می‌ماند.

مناسبات هریک ازعوامل تولید فیلم اعم از سرمایه گذار، تهیه کننده، مجرى طرح، کارگردان، فیلمبردار، بازیگران وسایرعواملِ تولید فیلم با یکدیگرازکدام الگو، قراردادِ تیپ وموازین صنفى پذیرفته شده تبعیت می‌کند؟ معادله هزینه، دستمزد و سود در تولید فیلم باکدام متغیرها تنظیم می‌شود؟ نظام رشد وتعین و تنظیم دستمزدها با اتکاء به کدام موازین ومعیارها صورت می‌گیرد؟ قیمت تمام شده فیلم چگونه و بر چه اساس و در کجا تنظیم وکنترل می‌شود؟ کدام نظام اطلاع رسانى ما را از عواقب تصمیم گیرى‌هاى خود درانتخاب موضوع و ترکیب گروه سازنده مطلع می‌کند؟ نقش سلائق مسؤلین و مردم درتعیین کم وکیف تولیدات چیست ومجارى ابلاغ واِعمال آنها چگونه است؟ ورود به عرصه تولید فیلم و دستکارى در نظام هزینه‌ها و دستمزدها ازچه موازینى پیروى می‌کند؟ مرز اختیارات شخصى و موازین عمومى حاکم برمناسبات تولید چه محلى از توجه واعتنادارد؟ در تولید هرفیلم نحوه خدمات‌رسانى به عوامل اعم از شرایط ایمنى، امکانات رفاهى، ساعات کار، ایاب ذهاب و پذیرائى چگونه است؟ بررسى تبعات ورود فن‌اوری‌هاى تازه وتحولات دائمى درجایگاه عوامل تولید و عواقب آنها درجا به جائى منزلت‌ها و افزایش بى‌کارى‌ها و پرکارى‌ها درکجا رصد می‌شود؟ افزایش و کاهش آمار سالیانه تولید فیلم وتنظیم آن با ظرفیت‌هاى نمایشى چگونه اتفاق مى‌افتد؟ پژوهش‌هاى مخاطب شناسانه وانتقال نتایج آن به تولید کنندگان وشناسائى طیف‌هاى استقبال کننده و روگردان شده از تولیدات سینمائى چگونه انجام می‌پذیرد؟ ممیزى چه نقشى درتولید فیلم دارد؟ تاثیرات ممیزى برروند حرکت تولید در کجا وچگونه صورت میگیرد؟ اهداف، اصول راهنما و الویت‌هاى حاکم برممیزى کجا بررسى، تنظیم وتدوین می‌شود؟ تاثیرات ممیزى درجابه‌جائى وغلبه تولید و واردات فیلم - اعم از رسمى وغیررسمى - بریکدیگر درکجا ارزیابى می‌شود؟ احراز صلاحیت‌ها درتعیین نیروهائى که درصدور پروانه‌هاى ساخت و نمایش فیلم‌ها نقش تعیین‌کننده دارند چگونه ودرکجا صورت می‌گیرد؟ رونداعتلاء و انحطاط حرکت تولیدات ملى به چه نحو و در کجا و توسط چه کسانى ارزیابى می‌شود؟ نظارت‌ها ومراتب آن چگونه‌اند؟ بودجه‌ها چگونه هزینه می‌شوند؟ پاسخگوئى چه جایگاهى دارد؟ پرسشگرى چگونه صورت می‌گیرد؟ و بسیارى سؤالات و نکته‌هاى دیگر که بدون تامل وجستجوى پاسخ وتبیین براى آنها تصورنظم نسق‌یابى جریان تولید فیلم واعتلاء ان درسینماى کشورمحال می‌نماید.

د - تعیین جایگاه نظام توزیع فیلم درشرایط ویژه سینماى ایران

اگر قراراست بومى سازى علوم، فنون وهنرها ازحد شعار و سیاست‌ورزى بگذرد و در مرحله نظریه‌پردازى وسخنرانى وکتابت اسناد نماند و جنبه‌هاى تحققى و عملى پیدا کند، لازم است که هریک ازاین موارد را در خاستگاه واقعى آنها ملاحظه کنیم و موجباتى راکه به شکل‌گیرى ساز و کارهاى کنونى آنها انجامیده شناسائى نمائیم و با نظر مقایسه‌اى به مقتضیات بومى و ضرورت‌هاى جارى ومبتلا به، هرکدام را باز تعریف و از نو متناسب با شرایط بومى وملى خود طراحى وسامان بخشى کنیم.

موجودیت یافتن سینماى بومى وملى فقط درگرو تولید متون نمایشىِ متناسب با فرهنگ و الزامات تاریخى روزنیست، اگرچه چنین امرى نیزهرگز به سیاستگذاریهاى گره‌گشا واقدامات عینى تبدیل نشده است ولى غالباً چنین پنداشته میشود ویا وانمود می‌گردد که اگر دست معجزه‌گر تقدیراز آستین پژوهشگران و نویسندگانى نابغه بیرون بیاید که در پاسخ به سفارش و سلیقه مسؤلین به تولید پى درپى فیلمنامه‌هاى جذاب واثرگذار بپردازند مشکل حل خواهدشد، حال آنکه بدون طراحىِ نظام سرمایه‌گذارى و تولید و توزیع و نمایش بومى وقوع چنین امرى نه به استثنا که به صورت قاعده‌مند و جریان‌ساز تحقق پذیرنخواهد شد.

تا ما چشم اندازى از سینماى ملى ترسیم نکنیم که درآن همه اجزاء ومناسبات آنها با یکدیگربه وجهى متناسب با شرایط ویژه ما طراحى نشود و براین اساس شرایط موجودنقد نگردد ونقشه راهى براى حرکت به سوى آینده و وصول به مقصدان چشم‌انداز ترسیم نشود ما درمقابل نظام رسانه‌اى حریفان جهانى همچنان درموضع انفعال و تقلید و واگذارى بازارها ومخاطبان میمانیم واقدامات سلبى هم گره‌اى نجات بخش ازکارما بازنخواهد کرد.

بعد از نگاهى به وضعیت سرمایه‌گذارى وتولید لازم است نگاهى وتاملى برنظام توزیع فیلم داشته باشیم و به بازشناسى وتعریف آن متناسب با شرایط ویژه سینماى ایران بپردازیم تا شاید درایجاد ذهنیت مشترک صنفى براى اصلاح نظام سینماى حرفه‌اى قدمى برداشته باشیم.

بدواً باید پرسید که اصولاً چرا نهادهاى تهیه وتولید فیلم ازسالن‌هاى نمایش جدا شدند و تدریجاً رابطه مستقیم خود را نیزبا این سالن‌ها ازدست دادند و تدریجاً سروکله سازمان‌هاى توزیع بعنوان واسطه بین تولیدکننده ونمایش دهنده پیداشد و نهایتاً اوضاع به تفوق وسلطه این نهاد واسطه‌اى برهمه اجزاء سینما ازجمله سرمایه‌گذارى وتولید و نمایش فیلم منجر گردید و آنها را در قالب کمپانی‌ها به اصلى‌ترین سفارش دهندگان تولید فیلم وتعیین‌کننده‌ترین عامل در شکل‌یابىِ صورت ومحتوى آثار سینمائى بدل کرد؟

آنچه مسلم است از مهمترین موجبات بروز چنین وضعیتى افزایش تولیدات، توسعه مخاطب وافزونىِ دائمى ظرفیت‌هاى نمایش بوده است. بدیهى است که مثلاً یک تهیه‌کننده امریکائى یا هندى که نمایش فیلم اوتدریجاً توانست درصدها و گاهى هزاران و در مواردى ده‌ها هزارسالن سینما به نمایش دراید مشکل می‌توانست هم کارتهیه وتولید فیلم وهم اماده سازى هزاران کپى یا نسخه ازفیلم و هم تبلیغات ونمایش وجمع‌آورى عواید آنرا تنهائى به سرانجام برساند. اتخاذ روش‌هاى تبلیغاتى مناسب که انجام آن صدها نویسنده ونقاش وگرافیست ومتخصصان گوناگونِ وسائل ارتباط جمعى رامى طلبید ومهمتر از آن ضرورت انتخاب هزاران سالن و زمان متناسب با نمایش هرفیلم، پیداست که به ایجاد نهادهاى تازه‌اى منجرشد که در گذر زمان وبه تناسب اقتضائات اقتصاد سیاسى به ادغام دریکدیگرواستحاله انگیزه‌ها و روش‌ها واهداف انجامید و در اشکال نوین امروزى به سلطه کمپانى‌ها وسازمان‌هاى حزبى برهمه وجوه تولید وعرضه ونمایش ختم شد.

اینک این وضعیت راحتى صرف نظر از شعار نه شرقى نه غربى انقلاب مقایسه کنید باشرایط تولید وعرضه و نمایش فیلم درایران تامعلوم شود بى‌اعتنائى به شرایط و مختصات بومى چگونه باحاکم کردن چرخه هاى معیوب به زوال امکانات و استحاله مسیرفعالیت هاى انسانى منجرمی‌شود.

امار تولید فیلم درایران چقدراست؟ چه تعداد ازاین فیلم‌ها روانه اکران نمایش می‌شوند؟ چه وجه تمایزى درکاراست؟ کپى‌هایى که براى اکران هر فیلم در پایتخت وسراسرکشور چاپ می‌شود چه تعداد است؟ تعداد سالن‌هاى نمایش درهمه مملکت چقدراست؟ مالکیت این سالن‌ها وتاثیر آن بر شرایط نمایش ازچه قراراست؟ شرایط تبلیغات براى معرفى وعرضه فیلم در پایتخت، مراکزاستان، شهرهاى بزرگ وشهرهاى کوچک چگونه است؟ و نهایتاً تعداد سالن‌هائى که هر فیلم ایرانى درسراسرعمرخود موفق به نمایش درآنهامی‌شود چند فقره است؟

پاسخ به این سؤال‌ها به وضوح نشان مى‌دهد که هرگونه مقایسه بین وضعیت کنونى سینماى ایران با سایرکشورهائى که صاحب صنعت سینما هستند و از این رهگذر الگوبردارى براى با صطلاح سازمان دهى نظام سرمایه گذارى و تولید و توزیع و نمایش فیلم درایران یا از بى‌خبرى سرچشمه میگیرد و یا از نیاتى که ربطى به سینما و هنر و فرهنگ ومصالح عمومى ندارد وناظر به انگیزه‌هائى است که در چهارچوب سوء‌استفاده‌هاى مالى وسیاسى قابل تعریف هستند.

آمار فیلم‌هاى تولید شده در کشور ما که سالیانه امکان توزیع درسالن‌هاى نمایش را پیدامی‌کنند بطورمتوسط حدوداً پنجاه، شصت فیلم است. تعداد سینماهاى موجود در همه مملکت حدود سیصد سالن است که لااقل چهل درصد از تعداد سینماى قبل ازانقلاب - علیرغم بیش ازدوبرابرشدن جمعیت - کمتر است و حدود تقریباً شصت درصد از سالن‌ها فاقد استانداردهاى لازم براى پذیرائى از مخاطب و شرایط لازم براى نمایش فیلم هستند. تعداد متوسط کپى‌هاى چاپ شده براى نمایش سراسرى فیلم‌هاى ایرانى حدود بیست نسخه است که بعضى از آنها نیز ظاهراً بیش از یکى دوبار شانس ورود به آپارات‌هاى سینما را پیدا نمی‌کنند. شرایط تبلیغ ومعرفى غالب فیلم‌هاعلاوه برروش‌هاى عهدعتیق که منحصربه چاپ پوستر و سردر و تبلیغات مطبوعاتى است، نمایش نمونه تبلیغاتىِ حدوداً سى ثانیه‌اى تلویزیونى است که قیمت‌هاى آنها ربطى به درآمد و بنیه اقتصادى فیلم‌ها ندارد و غالباً با سخت‌گیرهایى مفرط در ممیزى - که با آسان‌گیرى درممیزى نمایش فیلم‌هاى خارجى درهمین کانال‌هاى تلویزیونى قابل مقایسه نیست - امکان نمایش میابند. تبلیغاتى که با وفور استقبال مخاطبان از کانال‌هاى ماهواره‌اى خارجى کمتر دیده می‌شوند و تقریبا درشهرستان‌ها کارائی خود را از دست داده‌اند؛ و اگرمردم درتهران با اندک تبلیغات محیط شهرى - که انهم قابل مقایسه با تبلیغات بهره‌هاى بانکى ومحصولات وارداتى وانواع خوراک وپوشاک ومبلمان نیست - از حضور فیلم درسینماها با خبر می‌شوند، در شهرستانها بدلیل فقدان این نوع تبلیغات تقریباً اکثریت قریب به اتفاق مردم ازامد و شد فیلم‌ها به شهرخود باخبر نمی‌شوند و اگر ماهواره و بازارسیاه فیلم خارجى مجال بدهد و در شهروندان آنجا هنوز تمایلى براى تماشاى فیلم ایرانى مانده باشد، می‌توانند در پیاده‌روى خیابان‌ها نمونه قاچاق ویدئوى " چندفیلم دریک نسخه " را خریدارى کنند و براى کپى کردن به همسایگان و دوست اشناهاى دور و نزدیک خود نیز قرض بدهند. به این ترتیب در سالیان اخیر شهرستانها که معمولاً فروشى دوسه برابرپایتخت داشتند مطابق امار توزیع‌کنندگان امکان تامین حتى نیمى ازفروش پایتخت را ندارند و گاه این میزان به یک چهارم ویک پنجم فروش پایتخت نیزکاهش می‌یابد. عمق فاجعه نظام توزیع فیلم در ایران را می‌توان ازطول عمر هر فیلم دربازار نمایش و تعداد اکران‌هائى که دراین فرصت به دست میاورد نیزدریافت. باورکردنى نیست که عمرمفید فیلم‌ها در نمایش‌هاى سینمائى ازحدود ده سال به چندماه کاهش پیدا کرده وتعداد اکران ممکن هر فیلم درطول عمر بى‌مقدارخود حداکثربه شصت هفتاد نوبت نمایش میرسد. معناى این آمار که البته هیج نوع امکان راستى آزمائى براى آن وجود ندارد این است که تقریباً هرکپى فیلم ایرانى فقط شانس اکران شدن دردو، سه سالن را پیدا می‌کند؛ و این در احوالیست که همه کشورهاى همسایه و منطقه بازارهاى بالقوه‌اى هستند که تاکنون نه دولت ونه نظام توزیع فیلم ایرانى قدمى براى دسترسى به آنها برنداشته است. به این ترتیب بى راه نیست اگر نتیجه بگیریم که اصولاً نظام توزیع فیلم درایران کارائى خود را از دست داده و با توجه به اینکه حدود صد و پنجاه سالن مصادره‌اى کشورتقریباً نظام توزیع خودگردان داخلى خود را دارند، اگر برنامه از هم پاشاندن گروه‌هاى سنتى نمایش فیلم درپایتخت به نتیجه نمی‌رسید اساساً دیگر ضرورت وجودى دفاترتوزیع فیلم درایران منتفى بود؛ در صورتیکه درحال حاضراصلى ترین کانون‌هاى تصمیم‌گیرى و گردش مالى سینما را باید در دفاتر توزیع فیلم جستجوگر. از دیگرنکات قابل توضیح درمورد درآمدهاى ناشى از توزیع فیلم که غیرقابل مقایسه بودن شرایط سینماى ما را با هرجاى دیگرى ازجهان اشکار میکند این است که معمولاً درهمه جا به نوعى مروت وانصاف وعدالت محلى ازاعتناء پیداکرده ونیروهاى ذوقى وتخصصى وخلاق سازنده هرفیلم سال‌هاى سال واغلب تا آخرعمر و بعدها وُراثآنها از نمایش هر فیلم درانواع واقسام بازارهاى نمایش - اعم ازسالن، نمایش خانگى، تلویزیون کابلى، کانال‌هاى ماهواره‌ى، شبکه هاى اینترنتى و… - صاحب درامد مستمرمی‌شوند اما عمر درآمد فیلم‌هاى مادر مراکز توزیع فیلم‌هاى ایرانى حداکثر با دوسه صورتحساب هر دوماه یکبار براى ابد بسته می‌شود؛ و چه بسادر این میان تهیه کنندگانى که بعد ازتهیه ده‌ها اثرسینمائىِ کم وبیش ارزشمند و پرفروش همچنان براى گذران زندگى روزمره درگیروگرفتارند وضمن سرخ کردن صورت با سیلى درافق اینده حرفه‌اى خود نیز روزنه‌اى براى اطمینان واعتماد پیدا نمی‌کنند.

هِ - بازسازى نظام نمایش فیلم هاى سینمائى

حدود بیست سال قبل راقم این سطور مقاله‌اى باعنوان " توسعه سالن‌ها، توسعه آنتن‌ها " نوشت و در روزنامه سلام منتشرکرد که در آن سؤال شده بود که اگر در سال‌هاى پیش روسرو کله ماهواره‌ها درآسمان کشور پیدا شود و آنها با رساندن امواج خود به آنتن‌هاى خانگى درصدد ربودن مخاطبان داخلى ما برایند، آیا نتیجه توسعه بى‌امان آنتن‌ها بر بام خانه‌هاى سراسرکشور، چیزى جزفرش قرمز پهن کردن براى این امواج و یارى رساندن به فرستندگان آنها خواهد شد؟ و اگر توسعه آنتن‌ها امرى اجتناب ناپذیراست آیا نباید به موازات آن با توسعه سالن‌ها وتقویت دانائى سینمائى و افزایش تولیدات سمعى وبصرى به فکرمحافظت ازمخاطبان داخلى بود و با احداثخاکریزهاى تازه، دفاع از استقلال فرهنگى کشور را از نظر دور نداشت؟ افسوس که در آن روزگار گوشى براى شنیدن وجود نداشت و یا اگر داشت پائى براى حرکت و یا دستى براى اقدام درکارنبود؛ و گوئى همه چیز دست به دست هم میداد تا آینده به زیان تولید کنندگان کالاهاى فرهنگى در داخل و به سود مهاجمان ماهواره‌اى و برپا کنندگان بازارسیاه قاچاق فیلم وسارقان اثارداخلى رقم بخورد.

امروز که نه تنها مخاطبان ایرانى که همه فارسى زبانان منطقه در طوفان امواج ماهواره‌اى به تاراج می‌روند، اگرهمچنان دست روى دست بگذاریم و از سروسامان دادن به نظام هنرى و رسانه‌اى کشورغفلت کنیم درآینده‌اى نه چندان دور آثار آن را تا اعماق روستاها و در سلوک فردى و جمعى نسل‌هاى میانى وجوان خواهیم دید و حتى به ضعف گرائیدن بلوک‌هاى سلطه ما را با به کاربستن روش‌هاى صرفاً سلبى و بى‌توجهى به اقدامات ایجابى به استحکام بنیان‌هاى استقلال نخواهد رساند.

اگر امروز جایگاه هنرسینما به عنوان هنرپایه در فعالیت‌هاى سمعى بصرى معلوم شده و دیگرتلقىِ تشریفاتى و تفریحى وتفننى آن به روزگارهاى سپرى شده پیوسته است؛ لازم است توسعه سریع ظرفیت‌هاى نمایشى درسراسرکشور را جدى بگیریم وآن‌ها رابه عنوان پایگاه مصون از دستبرد سارقان وقاچاقچیان محصولات فرهنگى وحریمى امن ازتهاجمات ماهواره‌اى ارزیابى کنیم وبا زمینه سازى واقدامات لازم صنفى براى تقویت تولیدات سینمائى وانواع محصولات سمعى بصرى، به فکر بازپس‌گیرى خاکریزهاى ازدست رفته و دفاع از فرهنگ کشور و مصونیت بخشى به نسل‌هاى حاضر و آتى باشیم.

و آنچه که امروز به عنوان عاجل‌ترین اقدام باید محل توجه واقع شود رسیدگى به ظرفیت‌هاى نمایشى درحال زوال موجود و خارج کردن آن‌ها از تلقى‌هاى ابزارى براى گرایشات سیاسى واقتصادى است.

سالن‌هاى موجود نمایش درکشور باید به شکلى بى‌قید وشرط و با صرف هزینه براى بازسازى ومرمت وپرداخت انواع یارانه وتسهیلات، دراختیاراهداف راهبردى امر فرهنگ قراربگیرند و ازحاکمیت کج سلیقه‌گى‌ها ونگرش‌هاى کوته نظرانه ومایل به منافع آنىِ مالى وسیاسى بیرون بیایند.

آنچه مسلم است هدف هرنوع برنامه‌ریزى براى سینماى کشور باید ناظر به جذب انبوه مخاطبان به سالن‌هاى نمایش وایجاد رونق در امر سالن‌دارى وجذب سرمایه‌هاى مردمى براى تاسیس سینماباشد؛ اما این امر الزاماً ازمسیر تولید ونمایش فیلم‌هاى دم دستى و مقلد وکپى بردارنمی‌گذرد که معمولاً به نیاز جمعیت معدودى از مخاطبان پاسخ میدهد و در درازمدت نیز چنانکه میبینیم به دلزدگى طیف وسیع مخاطب و روى بردنشان به بازار سیاه فیلم خارجى منجر گردیده است.

اگر قراراست مسیرتولید ازتکرارِمحکوم به شکست کلیشه‌هاى ملال‌آور تغییر کند و جریان فیلمسازى جرات روى آوردن به مضامین و تجربه‌هاى تازه در بیان سینمائى راپیداکند وحرکت به سمت فعلیت یافتن سینماى بومى وملّى شتاب بگیرد؛ باید تحولى اساسى درنگرش مدیریت سالن‌هاى مصادره‌اى ودولتى بوجودبیاید وصاحبان سالن‌هاى بخش خصوصى نیز با حمایت‌هاى مالى مدتى از دغدغه سود و زیان بیاسایند تا تدریجاً امر سالن‌دارى درایران ازتوهم " سود درتکرارکلیشه‌هاست " بیرون بیاید و مدیریت ظرفیت‌هاى نمایشى به ذهنیتى جوان وخوش قریحه متحول شود.

آنچه جامعه اصناف سینمائى درجهت اصلاح نظام نمایش و در اولین گام اجرائى باید به آن همت گمارد، بى تردید تلاش براى بازسازى گروه‌هاى نمایش ازهم پاشیده فیلم‌هاى ایرانى است. چیزى که میتواند از بازتولید انحصار در نظام پخش فیلم جلوگیرى کند وتوزیع قدرت را در بین این دفاتر از اشکال بخش نامه‌اى به صورت‌هاى طبیعى وخوجوش دراورد، همین تشکیل دوباره گروه‌هاى نمایشى با سرگروهى اقلاً سه سالن است که به تولیدکنندگان امنیت خاطرمی‌بخشدواز تسلیم انها به سفارشات محافظه‌کارانه سالن سالارانه می‌کاهد وازتسلیم بى قید وشرط آنها به مناسبات مبتنى برزدوبندجلوگیرى می‌کند.

نظام نمایش فیلم که سرنوشت نهائى تولیدات سینمائى کشور را معلوم می‌کند وتعین کننده‌ترین تاثیر را در چرخه اقتصادى سینما دارد، مهمترین حلقه از زنجیره سرمایه‌گذارى، تولید، توزیع ونمایش صنعت سینماست. چراکه چگونگى رویاروئى با هر اثر نهایتاً درگرو نحوه اختصاص وتوزیع ظرفیت‌هاى نمایشى براى ان اثر و زمان واکران ومدت نمایش ان است. اگرچه مقدم برنمایش هرفیلم نحوه تبلیغ ومعرفى ان اثر امرى سرنوشت سازاست؛ اما طراحى یک نظام نمایش کارشناسانه که ملتزم به منافع ملى سینماى کشورباشد وهرگز درچشم‌اندازان نمایش محصولات وارداتى به ارائه تولیدات داخلى ارجحیت پیدانکند فقط باهمت جامعه اصناف و پیگیرى وانسجام همه اعضاء صنوف ممکن می‌شود. واین نکته‌اى نیست که ازچشم‌گردانندگان بازارسیاه قاچاق فیلم‌هاى خارجى وسارقان فیلم‌هاى داخلى یعنى اصلى‌ترین همدستان کسانى که درپى سلطه دوباره واردات برنظام نمایش سینماى کشورهستند پنهان بماند و به حداکثر صف‌آرائى وکار شکنى عوامل آنها دامن نزند.

البته واضح است که اگر رشد ظرفیت‌هاى نمایشى درسى سال گذشته متناسب با رشد جمعیت صورت گرفته بود - وبه دورازانواع بازارسیاه - درمحله‌ها ومنطقه‌هاى مختلف شهرهاى کوچک وبزرگ امکان دسترسى مخاطبان به سالن و فیلم‌هاى مورد علاقه‌شان فراهم بود، ضرورتى براى دخالت جامعه اصناف سینمائى درطراحى نظام نمایشى به وجودنمی‌آمد و با اصلاح نظام اموزشى و کارگاهىِ هنرسینما و اعتلاء سلیقه ومهارت درفضاى فرهنگى کشور، جریان تولید فیلم به خودى خود از بازتولید کلیشه‌ها رهائى مى جُست و نظام نمایش فیلم به دلیل فراوانى سالن‌ها به شکلى خودجوش با مصالح سینماى ملى هماهنگ می‌شد و براى نمایش فیلم‌هاى برگزیده خارجى وایجاد رقابت با تولید داخلى نیزمجال لازم فراهم می‌امد؛ ولى مادامیکه سینماى کشورگرفتار تنگنا ومضیقه درظرفیت‌هاى نمایش است، جامعه اصناف سینمائى ناگزیراست که علیرغم همه صف‌ آرائى‌ها و کارشکنى‌ها وتهمت‌ها قدمى فراتراز نظارت برداشته و با اتکاء به حمایت یکپارچه تولیدکنندگان داخلى به دخالت در سامان بخشى نظام نمایش فیلم‌هاى سینمائى پرداخته و از بروزانحصار، اغتشاش و نفوذ وتخریب جریاناتى که علیرغم توجیهات ظاهرى نهایتاً واردات فیلم را چه رسمى وچه غیررسمى به تولید داخلى ترجیح میدهند جلوگیرى کند.

و - تنظیم مناسبات با نهادهاى اثرگذار برسینما

وزارت ارشاد، تلویزیون، حوزه اندیشه و هنراسلامى، شهردارى‌ها، روابط عمومى وزارتخانه‌ها، آموزش وپرورش، بنیادمستضعفان، بنیاد پانزده خرداد ونهادهاى انتظامى وقضائى وامنیتى که کم وبیش با جریان سرمایه‌گذارى، تولید، توزیع وتبلیغات وسینمادارى درسینما ارتباط دارند باید جایگاه ونحوه تعاملشان با سینما درچشم اندازى که وضعیت عمومى سینما را ترسیم می‌کند تعریف، تعین وتنظیم شود.

تقویت نظام هنرى و رسانه‌اى کشور و حرکت آن به سمت رونق و باز پس‌گیرى بازارهاى ازدست رفته وبه دست اوردن ابتکارعمل در فضاى سمعى وبصرى داخلى وهمچنین حوزه کشورهاى فارسى زبان منطقه، بدون هماهنگى بین همه نهادهاى اثرگذار در وضعیت عمومى سینماى کشور امرى دشوار و بلکه ناشدنى است. جامعه اصناف سینمائى همگى باید مسائل و مشکلات و نیازهاى خود را در زمینه این روابط بازشناسى وتعریف وتدوین کنند و با چاره اندیشى وجستجوى راه حل وپیشنهاداتِ گره گشا زمینه‌هاى مذاکره مسؤلین صنفى را با مسؤلین دولتى فراهم کرده وامکان رسیدن به توافقاتى کلان ودرعین حال ناظربه گره‌گشائى از مناسبات هریک از اصناف را با نهادهاى مربوطه فراهم کنند.

ز - وحدت و پرهیز از مناقشات و دار و دسته بازیهاى سیاسى

اگر آب ریختن به اسیاب مهاجمان ماهواره‌اى وپوشش دادن به قاچاقچیان ویدئوئى وحمایت ازسارقان آثار سینمایى را خیانتى نابخشودنى به کشوروضرباتى مهلک به استتقلال فرهنگى تلقى می‌کنیم و براین باوریم که فروپاشى تاریخىِ سینماهاى ملى درهمه کشورهاى همسایه ومنطقه وشمال افریقا برنامه‌اى استعمارى بوده که از طریق تقویت حکومت‌هاى وابسته و مستبد به تحقق پیوسته و اینک درشرایط بیدارى وقیام ملت‌ها، ما نیز باید به بسیج همه نیروها براى جان بخشیدن به سینماى بومى و ملى بپردازیم وبا تقویت ساختارهاى فراگیرتخصصى اصناف زمینه‌هاى واقعى مشارکت آنها را در قالب جامعه اصناف سینمائى فراهم کنیم وبا پرپائى یک نظام سینمائى مستقل وموفق بمثابه الگوبه یارى انها نیز بشتابیم، درانصورت هر گونه گروه‌گرائى و دارودسته بازى سیاسى ومالى در بین مسؤلین صنفى و دولتى و دامن زدن به مناقشات و اختلافات چیزى جزهمکارى آشکار براى زمین زدن سینماى ایران ومسلط کردن هرچه بیشتر واردات رسمى وغیررسمى برفضاى فرهنگى کشور نیست.

تمرکز بر محورهاى عینى وعملىِ مسائل ومشکلات سینماى کشور که به تفصیل شرح آنها رفت و در خاتمه نیز به فهرستى گذرا از آنها اشاره خواهد شد؛ محمل‌هائى واضح واشکار براى همکارى‌هاى سازنده هستند که طفره رفتن از آنها وادامه دادن به زدوخوردهاى حیدرى نعمتى وهمچنان غوطه خوردن درموضوعات حاشیه‌اى حکایت‌گر انگیزه‌ها ونیاتى هستند که به همه چیزارتباط پیدامی‌کند جزمصالح فرهنگ عمومى وسینماى ملّى!

١ - شناسائى کارشناختىِ دلایل ناامنى سرمایه درسینماى ایران و زمینه سازى براى ورود نقدینه‌گى‌هاى سرگردان مردمى به سینما و سروسامان دادن به ورود سرمایه‌هائى که از مجارى گوناگون و با سفارش‌هاى مختلف وارد سینما می‌شوند وهیچگونه التزامى به هنر و فرهنگ واقتضائات سینماى ملى ندارند.

٢ - جلوگیرى از اغتشاش درامرتولید وتاثیرگذارى‌هاى سوء برمناسبات تولید وهزینه تمام شده و تعریف وتعیین متغیرهاى اثرگذار بر معادله هزینه، دستمزد و سود

٣ - بازسازى فناورى‌ها وتجهیز فنى و ابزارى دفاترتولید به قصد ارتقاء استانداردهاى صوتى وتصویرى آثار سینمائى

۴ - گسترش ونوسازى شیوه‌هاى تبلیغات مقرون بصرفه براى معرفى انواع فیلم به انواع مخاطب وطراحى شیوه‌هاى تازه براى جذب مخاطبان مخصوصاً در مراکز استان، شهرهاى بزرگ وشهرستان‌ها

٥ - تاسیس یک نظام اطلاع رسانى به روز براى نظارت بر گیشه‌هاى فروش بلیط و گردش کپى‌هاى هر فیلم در سطح کشور و چگونگى گردش سرمایه و توزیع درآمدها درسینماى ملى و فراهم آوردن امکان دستیابى دست اندرکاران وعلاقمندان سینما به اطلاعات شفاف و ضرورى درنظام سرمایه گذارى وتولید وتوزیع ونمایش فیلم‌هاى سینمائى

۶ - احیاء " رایت‌ها " وحقوق نمایش و بازارهاى فیلم‌هاى سینمائى

٧ - مبارزه بى‌امان با نمایش‌هاى غیرقانونى و سرقت و قاچاق و تکثیر و توزیع فیلم ایرانى در بازارهاى سیاه گسترده درکشور و جلب همکارى نهادهاى قضائى، انتظامى وامنیتى

٨ - بازگرداندن گروه‌هاى نمایشى به فیلم‌هاى ایرانى در پایتخت با سرگروهى سه سالن نمایش وتامین تسهیلات لازم براى سالن‌ها به قصد جلوگیرى از زیان مالى انها چه دربخش خصوصى وچه دربخش دولتى و به این ترتیب تامین خودجوش موجبات تقسیم قدرت دربین دفاترتوزیع

٩ - تسریع مرمت و بازسازى سالن‌هاى موجود نمایشى و تغییر ذهنیت‌هائى که در کمین تصاحب و تغییر کاربردى سالن‌ها به قصد تبدیل آن‌ها به پاساژ و مراکزخرید و امثالهم هستند

١ - جلب همکارى نظام بانکى و بیمه براى اختصاص تسهیلات و وام کم بهره به تولید کننندگان سینماى وجلوگیرى اززیان وبروز ورشکستگى درمیان تولیدکنندگان تا رسیدن سینماى ملى به استانه رونق ودستیابى به بازارامن وقاعده‌مند کالاهاى فرهنگى

١١ - تلاش براى گسترش بازارسینماى ایران درکشورهاى همسایه ومنطقه و زمینه‌سازى براى ورود به بازارهاى جهانى

١٢ - جلب همکارى مستمر خبرنگاران، روزنامه نگاران، مطبوعات، روابط عمومىِ وزارتخانه‌ها و نهادهاى انتظامى و قضائى و مددکارى اجتماعى براى دستیابى به فهرستى به روز و نوشونده ازموضوعات ومسائل ومعضلات جارى و مبتلا به فردى و اجتماعى مردم به عنوان دستمایه‌هاى موضوعى که می‌تواند به غناى فیلمنامه‌ها و افزایش استقبال مخاطبان و توسعه درک متقابل اقشار و طبقات و اقوام گوناگون مردم ایران وارتقاء وفاق اجتماعى و ملى مدد برساند.

بى‌تردید همکاران وکارشناسان میتوانند با نقد این نوشته برغناى این فهرست و اصلاح ذهنیت و دقت زاویه دید وتصحیح تحلیل‌ها وتکمیل راه‌حل‌هاى درج شده در این مطلب بیافزایند و راه سینماى ما را براى دستیابى به چشم‌اندازى از سینماى ملى و نقد وضع موجود و ترسیم نقشه راه براى وصول به وضعیت درخور هموار کنند.

آنچه در درجه اول اهمیت است امید از دست ننهادن و تفکرانتقادى وتخیل خلاق به قصد رسیدن به روزگارى روشن‌تر براى نسل‌هاى آینده است.

دريغ از فرصت و وقت و توان جامعه اصناف سينمائى كشور كه دركشانده شدن به حواشى وكشمكشهاى بيهوده تلف ميشود.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات