گپی با سوپراستار این روزهای سینما + عکس
حالا او که ناخواسته پایش به بازیگری باز شده فیلمی بر پرده دارد؛ «بوسیدن روی ماه» که نقش اول آن را بازی میکند.
به گزارش افکارنیوز به نقل از ایسنا، همين شهين بود كه پايش را به تئاتر باز كرد. تازه بازنشسته شده بود. شهين خواهرش بود كه برگشت گفت: تو كه بعد از ۳۰ سال كار هر روزه، توي خانه بند نميشوي، تو كه اهل برنامهها و دورههاي زنانه نيستي، تو كه ديوانه موسيقي هستي، تو كه تمام كارهاي شجريان را داري، تو كه عاشق تئاتري بيا برو تئاترشهر، بيا برو تالار وحدت شيرين جان!
و همین شیرین جان آن قدر آمد تئاتر، آنقدر رفت کنسرت تا چشم باز کرد و شد بازیگر سینما.
حالا او که ناخواسته پایش به بازیگری باز شده فیلمی بر پرده دارد؛ «بوسیدن روی ماه» که نقش اول آن را بازی میکند.
آخر راهروهای تئاتر شهر، توی راه پلهها، پشت آسانسور، شاید اینجا بشود دو کلمه با هم گپ بزنیم. جایی که دیگر از سلام و علیکهای ادامهدار خبری نیست. ما هستیم و خاله …
حالا دیگر تلفنش مدام اشغال است گاهی تهیهکنندههای سینما تماس میگیرند، گاهی دستیاران کارگردانها و برخی مواقع هم مسولان انتخاب بازیگر و …خاله ریزهی ما این روزها سرش خیلی شلوغ است.
خاله بچههای تئاتری حالا برای خودش یک بازیگر جایزه بگیر سینماست. هم سیمرغ دارد و هم دیپلم افتخار. از نقشهای کوچکتر و مکمل رسیده به نقش اول فیلم «بوسیدن روی ماه» و گفتگویمان را از همین فیلم شروع میکنیم.
میگوید: «دو تا مادر شهیدیم. بچه من بعد از ۲۰ سال پیدا میشود اما به دلایلی که در فیلم معلوم میشود، وانمود میکنم بچه مال دوستم است. نوعی گذشت و ایثارگری است. وقتی خود تو به چیزی نیاز داری اما دیگری را ترجیح میدهی. امیدوارم تماشاگران فکر نکنند فقط فیلم است. خود من به نوعی در زندگیام چنین کاری انجام دادهام. بیخود نیست فیلم را به خاطر گریههای من، دو بار قطع کردند. هنوز از این آدمها وجود دارند.»
اهل تظاهر نیست یا اینکه خودش را بهتر از آن چیزی که هست نشان دهد و همین است که حرفش را باور کردنی میکند.
اولین بار افشین هاشمی بود که پای خاله را به سینما باز کرد. محسن عبدالوهاب برای فیلم جدیدش دنبال بازیگر بود. افشین هاشمی او را به تئاتر آورد و یواشکی خاله را نشانش داد. عبدالوهاب بازیگرش را پیدا کرد. خاله نابازیگری بود که وارد سینما شد و با فیلم «لطفا مزاحم نشوید» رفت جلوی دوربین. شاید خودش هم فکر میکرد یک تجربه است و تمام میشود اما نشد و خاله باز هم رفت جلوی دوربین. جلوی دوربین اصغر فرهادی، پیمان معادی، سیامک شایقی، پوریا آذربایجانی، محمد حمزهای، همایون اسعدیان و ناگهان خالهای که اصلا به بازیگری فکر هم نکرده بود برای تعدادی از بهترین کارگردانهای سینما
بازی کرد اما این حضور ادامهدار برای خودش هم عجیب است، همانطور که میگوید: «هنوز هم باورم نمیشود دارم جلوی دوربین کار میکنم. هنوز هم میگویم افشین تو روحت! چون تمام خواب و خوراک و زندگیام به هم ریخته. هنوز هم نتوانستهام خود را با شرایط تطبیق بدهم.»
خودش هم نمیداند چه شد که این حضور به حضوری مستمر تبدیل شد با این حال برای خودش حدسهایی میزند: «در درجه اول چون من در تئاتر زیاد دیده میشوم و دیگر اینکه شاید چون در اولین کارم سیمرغ گرفتم و کار دومم «جدایی نادر از سیمین» فیلم مطرحی بود و جایزه اسکار گرفت. شاید انتخاب فرهادی برای کارگردانهای دیگر جالب بوده که من نابازیگر را آورد و به من نقش داد. البته میگویند در سینما در این سن و سال دنبال چهرههای جدید هستیم.»
با اینکه ظاهرا در این سه سال فعال بوده و در هفت فیلم بازی کرده اما چه بسیار پیشنهادها که رد کرده است: «برای کارهای ویدیویی خیلی تماس گرفتند. خیلی به بازی کردن تمایلی ندارم. میگویند شانس آوردهای با کارگردانهای خوب کار کردهای با این حال خیلی دوست ندارم کار کنم. دوست دارم تماشاگر باشم. از شکستهنفسی نیست واقعا این را دوست دارم. شاید به خاطر همین است که گزیدهکار شدهام.»
شیرین یزدانبخش
۳۰ سال کارمند دولت بوده و حقوق بازنشستگی دارد. هیچ وقت پشیمان نیست که بازیگری را از جوانی و مثلا از ۲۰ سالگی شروع نکرده، میگوید آب باریکهای دارد که با آن گذران زندگی میکند.
و خاله حالا آن روزها را به یاد میآورد: «سال ۷۷ دیدم چیز دیگری خیلی راضیام نمیکند. پیشنهاد «شهین» را اجرا کردم اولین تئاتری که دیدم سال ۷۸ بود. نمایش «ریچارد سوم» و بعد از آن «دندون طلا» و بعد دیگر ادامه پیدا کرد. چون خیلی تئاتر را دوست داشتم خواهرم را هم میآوردم تماشا. آن زمان آقای بهرامی مدیر روابط عمومی تئاترشهر را نمیشناختم. تمام حقوقم میرفت پای بلیت تئاتر. یک روز یکی از از کارگردانها که اصلا اسمش یادم نمیآید جلوی گیشه تئاتر شهر گفت شما چقدر پول بلیت میدهید؟! گفت شما را به آقای بهرامی معرفی میکنم. آقای بهرامی پرسید بازنشسته ارشادید. گفتم نه.
بازنشسته صنایع و معادنم. گفت باشد. حالا که این قدر راغب هستید بلیت میدهم. این ماجرا کمکم به تالار وحدت، خانه نمایش، تالار سنگلج و تماشاخانه ایرانشهر هم کشیده شد.»
خاله هر نمایش را چند بار میبیند. بعضی نمایشها را چهار بار هم دیده. همیشه ما فکر میکنیم چه حوصلهای دارد! میگوید: «اولا که دوست دارم کارها را بفهمم. الان نمایشها کمی مدرن هستند. خیلی زود ارتباط برقرار نمیکنم. چند بار میآیم میبینم که خوب آنها را درک کنم.»
«حالا که دیگر پایت به بازیگری باز شده، دوست داری چه جور نقشی بازی کنی؟»، میگوید: «نظر خاصی ندارم. چون در مجموع خیلی دوست ندارم بازی کنم. همه میگویند خالهجان! فقط نقش مثبت بازی نکن. کمی نقشهای متفاوت هم بازی کن. میگویم خب فیلمنامه را که من نمینویسم مامان!»
برای بازی در تئاتر هم پیشنهاد بازی داشته، اما میگوید: «در تئاتر اصلا جسارت بازی ندارم. چون اولا وقتگیر است و بعد میترسم دیالوگها یادم برود. حافظه یک آدم شصت ساله با جوان ۲۵ ساله فرق میکند. فیلم را بازی میکنیم تمام میشود میرود اما تئاتر که این طور نیست.»
خاله هر چند بازیگر گزیدهکاری است اما از سال ۸۸ تا امروز هفت فیلم بازی کرده است.
توصیهای دارد برای جوانها برای آنها که دوست دارند بازیگر شوند: «پیشنهادم به جوانها این است مورد من را که یک مورد استثنایی است برای خودشان سرمشق قرار ندهند. اگر میخواهند بازیگری را شروع کنند به صورت آکادمیک شروع کنند. من یک مورد استثنایی بودم که در این سن و سال توانستم کار کنم. جوان نباید بگوید حالا بروم ببینم چه میشود. این چیزها را میگویم چون خیلیها از من میپرسند.»
«حالا که بازی میکنی آیا در این مدت برخورد تئاتریها عوض شده است؟»، میگوید: «از اول محبت داشتهاند و هنوز هم دارند.»
محبت تئاتریها همان است و خاله هم همان. هنوز همان تیپ سادهی همیشگیاش را میزند … همان اتوبوسهای بی آر تی را سوار میشود و …. میخندد: «هیچی مرا عوض نمیکند. همچنان با اتوبوس بی آر تی رفت و آمد میکنم. یک کیف را سه سال دستم میگیرم. روپوشم را خواهرم بعد از سه سال به زور از تنم بیرون میآورد و… هنوز دمپایی طبی میپوشم.»
گفتوگو که تمام میشود چای سبز کیسهایاش را از جیبش درمیآورد. با همان برق همیشگی چشمها و موهای نقرهای و… کیفش را که خیلی خانومی است شهین خواهرش گرفته برای روز تولدش…
اسمش را خيلي دير ياد گرفتيم. شايد توي تيتراژ فيلم لطفا مزاحم نشويد كه فهميديم اسم خاله، شيرين يزدانبخش است.