به گزارش افکار نیوز به نقل از روزنامه کیهان،به گزارش رسانه هايي نظير انكتي وار، سي ان ان و آسياتايمز، موسويان در كتاب خاطرات تصريح مي كند: انگليس با اصرار آمريكا در سال ۲۰۰۵، پيشنهاد ايران مبني بر تبديل اورانيوم غني سازي شده به ميله سوخت در خارج از كشور را كه كاربرد نظامي را ناممكن مي كرد، وتو كرد.


این اتفاق چندماه پس از توافق ایران با فرانسه و انگلیس و آلمان در ۱۵ نوامبر سال ۲۰۰۴ برای تعلیق داوطلبانه غنی سازی و دیگر فعالیت های هسته ای روی داد. هدف غایی اروپا پایان بخشیدن به تمام فعالیت های غنی سازی در ایران بود.


براساس این گزارش، «در مذاکرات پاریس(مارس ۲۰۰۵) طرف مذاکره کننده ایرانی پیشنهاداتی داد که شامل تبدیل اورانیوم غنی شده به میله سوخت در خارج و تعهد به پروتکل الحاقی برای بازرسی سر زده از ایران بود. پیتر جنکینز نماینده انگلیس در آژانس و یکی از اعضای هیئت انگلیسی در مذاکرات پاریس در مصاحبه با اینترپرس تصریح کرد که تمام طرف های مذاکره تحت تاثیر طرح ارائه شده از سوی هیئت مذاکره کننده ایرانی قرار گرفتند.



هیئت اروپایی برای مذاکره باز هم درخواست تنفس کرد اما بلافاصله تصمیم گرفت به هیئت ایرانی بگوید به زمان بیشتری نیاز دارد و اما آنها پی گیر بررسی بیشتر این طرح نشدند.»


به گزارش این رسانه، موسویان در خاطرات خود فاش می کند که طرف ایرانی پس از چند هفته دریافت اروپایی ها به هیچ مذاکره ای که در آن توافق بر سر هرگونه غنی سازی در ایران ولو ۲۰ عدد سانتریفیوژ پدید آید، هیچ تمایلی نشان نمی دهند. موسویان می گوید نیکولو سفیر فرانسه به وی گفت غنی سازی در ایران برای آمریکا در حکم خط قرمز است.

برای انگلیس هم هیچ طرح قابلی در زمینه از سرگیری غنی سازی در ایران وجود نداشت. جنکینز چنین طرح هایی را اتلاف وقت می دانست و بعدها اظهار داشت که هدف غایی انگلیس، از میان برداشتن تمامی برنامه هسته ای ایران بوده است.

جنيكنز مي گويد به خاطر دارم حتي نمي توانستيم به ايران اجازه داشتن ۲۰ دستگاه سانتريفيوژ براي كارهاي تحقيق و توسعه بدهيم. ايراني ها گفتند نمي توانند با از دست دادن غني سازي موافقت كنند اما اروپايي ها اميدوار بودند كه اين فقط يك موضوع براي باز نگاه داشتن مذاكرات باشد. ما بر اين باور بوديم با مشوق هاي كافي و ترساندن ايران با تهديد ارجاع به شوراي امنيت سازمان ملل اين كشور را وادار به اين كار نماييم.