تفاوت در شیوه مذاکره آشکار است؛ تهران اضطراری بودن شرایط را درک کرده و میگوید آماده مذاکره پیوسته برای هفتههاست. در مقابل، واشنگتن جلسات کوتاه با فواصل طولانی را ترجیح میدهد.
این عدم تقارن، نشاندهنده فقدان اراده جدی در طرف آمریکایی است.
همانطور که علی واعظ به درستی به الجزیره گفت، موضوعات مورد مذاکره «فوقالعاده پیچیده» هستند و حلشان زمان میخواهد. با این حال، آمریکا تمایلی به گفتوگوهای طولانی ندارد و با پرهیز از ورود به جزئیات فنی، استراتژی «تقویت استقرار در منطقه و پرهیز از مذاکرات فشرده» را در پیش گرفته.
این استراتژی با میل به حل دیپلماتیک پروندهای با این پیچیدگی همخوانی ندارد. وقتی طرفی صرفاً خواستههای کلی دارد و طرح فنی نمیدهد، یعنی «گزینه آلترناتیو» را موثرتر از میز مذاکره میداند. سناریوی بنبست در مذاکرات سال ۲۰۲۵، دوباره در حال تکرار است.
