روزنامه الأخبار لبنان نوشت، پروازهای مداوم و در ارتفاع پایین پهپادها، در دکترین نظامی رژیم صهیونیستی نوعی «آمادهسازی خاموش آتش» تلقی میشود؛ به این معنا که دادههای جمعآوریشده، بهسرعت از دادههای خام اطلاعاتی به «پروندههای آماده حمله» تبدیل شده و عملاً شمارش معکوس برای دور جدیدی از درگیری آغاز میشود، حتی اگر تصمیم سیاسی آن هنوز اعلام نشده باشد.منابع عبریزبان اذعان دارند که این تمرکز شدید بر توان هوایی، نتیجه مستقیم شکستهای زمینی ارتش صهیونیستی در سال ۲۰۲۴ است؛ شکستهایی که بار دیگر خاطره ناکامی جنگ ۳۳ روزه سال ۲۰۰۶ را زنده کرد. گزارشها حاکی از آن است که یگانهای نخبهای مانند «گولانی» و «ایگز» در رویارویی مستقیم با مقاومت، دچار آشفتگی، فرسایش و تلفات شده و در بسیاری موارد، ترجیح به عقبنشینی دادهاند.تحلیلگران نظامی رژیم صهیونیستی از پدیدهای به نام «کوری اطلاعاتی میدانی» سخن میگویند. به اعتراف این منابع، ارتش این رژیم بخش عمده بانک اهداف انسانی خود را در هفتههای نخست جنگ مصرف کرده و با ظهور فرماندهان میدانی جدید مقاومت که در سامانههای اطلاعاتی ثبت نشدهاند، عملاً با «دشمنی نامرئی» مواجه شده است.در این شرایط، پهپادها دیگر صرفاً ابزار شناسایی نیستند، بلکه بهعنوان «سرورهای پرنده» عمل میکنند که بهطور لحظهای دادههای تصویری، ترافیکی و ارتباطی را به الگوریتمهای هوش مصنوعی منتقل میکنند. این سامانهها، از جمله «هابسورا» و «لاوندر»، بدون دخالت مستقیم انسان، اهداف جدیدی را استخراج میکنند؛ مسئلهای که خطرات جدی برای محیطهای غیرنظامی ایجاد کرده است.
کارشناسان هشدار میدهند که این الگوریتمها توان تشخیص دقیق میان فعالیتهای نظامی و خدماتی را ندارند و در مناطق پرجمعیت، فعالیتهای کاملاً غیرنظامی مانند تردد ماشینآلات شهری یا کامیونهای خدماتی، ممکن است بهعنوان اهداف مشروع نظامی ثبت شود. برخی افسران صهیونیست نیز به وجود «حاشیه خطای بسیار خطرناک» در این سامانهها اذعان کردهاند.در کنار اهداف نظامی، تمرکز جدید ارتش صهیونیستی بر تشکیل «بانک اهداف اقتصادی» است؛ راهبردی که زیرساختهای مالی و معیشتی حامیان مقاومت را هدف قرار میدهد. مراکز مطالعاتی صهیونیستی این رویکرد را «سوزاندن آگاهی اقتصادی» نامیدهاند؛ به این معنا که فشار اقتصادی بهعنوان ابزاری برای تضعیف پایداری اجتماعی به کار گرفته میشود.در مجموع، تحلیلها نشان میدهد که تسلط پررنگ رژیم صهیونیستی بر آسمان لبنان، نه نشانه قدرت مطلق، بلکه بیانگر ناتوانی این رژیم در تثبیت حضور زمینی است. هرچه ارتش صهیونیستی در میدان نبرد زمینی ناکامتر عمل کرده، وابستگی آن به پهپادها، هوش مصنوعی و حملات هوایی افزایش یافته و آسمان، به پناهگاه جبران شکستهای زمینی تبدیل شده است.
