ماجرای برکناری های تازه در نیروی دریایی آمریکا
تداوم جنگ با ایران، هزینه‌های سنگینی بر دوش ارتش آمریکا و به‌ویژه نیروی‌دریایی این کشور گذاشته است؛ هزینه‌هایی که برکناری برخی فرماندهان و بازگشت دو ناوشکن موشک‌انداز «یو. اس. اس اسپرانس» و «یو. اس. اس مایکل مورفی»، آن‌هم پس از نزدیک به یک سال مأموریت دریایی، تنها بخشی از ابعاد آن را آشکار می‌کند.
براساس گزارش روز یکشنبه اندیشکده نظامی «دیفنس سکیوریتی آسیا»، استقرار ۳۴۶ و ۳۵۷روزه این دو شناور در منطقه، مصرف میلیون‌ها گالن سوخت، ۸۶نوبت سوخت‌گیری در دریا، مقابله با تهدیدهای پهپادی و موشکی و مشارکت در عملیات نظامی و محاصره دریایی، تصویری از فشار فزاینده جنگ بر ناوگان آمریکا ارائه می‌دهد.
درچنین شرایطی موضوع، تنها هزینه تسلیحات مصرف‌شده یا مخارج پشتیبانی نیست، بلکه فرسایش تجهیزات، افزایش فشار بر خدمه، تأخیر در تعمیرات و کاهش ظرفیت در دسترس ناوگان برای مأموریت‌های دیگر نیز از پیامدهای این وضعیت به‌شمار می‌رود.
در شرایطی که واشنگتن همزمان به‌دنبال حفظ برتری دریایی خود در اقیانوس آرام و مقابله با قدرت فزاینده چین است، تداوم درگیری در خاورمیانه می‌تواند معادله اختصاص منابع نظامی آمریکا را پیچیده‌تر کند. به این ترتیب، جنگ با ایران به آزمونی جدی برای توان لجستیکی، آمادگی رزمی و پایداری راهبردی نیروی دریایی آمریکا تبدیل شده‌است.
فرسایش ناوگان آمریکا در سایه جنگ با ایران
- «یو. اس. اس اسپرانس» و «یو. اس. اس مایکل مورفی»، که مأموریت خود را در منطقه اقیانوس آرام آغاز کرده بودند، پس از انتقال به خاورمیانه در جنگ ۴۰ روزه مشارکت کردند.
- این شناورها علاوه‌بر حملات موشکی تاماهاوک به اهداف زمینی، مسئولیت مقابله با تهدیدهای هوایی و حفاظت از سایر شناورهای نظامی و تجاری را نیز برعهده داشتند.
- نکته قابل‌توجه آن است که آمریکا پس از خروج ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن از منطقه، همچنان به حضور این ناوشکن‌ها نیاز داشت.
- این موضوع، نشان می‌دهد تأمین امنیت عملیاتی نیروهای آمریکایی و استمرار مأموریت‌های دریایی در منطقه، به اختصاص مستمر ظرفیت رزمی نیاز دارد.
هزینه‌های سنگین مقابله با تهدیدهای پهپادی و موشکی
- ناوشکن «یو. اس. اس اسپرانس» در جریان جنگ ۴۰ روزه وظیفه مقابله با پهپادهای انتحاری ایران و کروزهای ضدکشتی را برعهده داشته‌است.
- ناوشکن «یو. اس. اس مایکل مورفی» نیز مسئولیت هماهنگی دفاعی ۱۴ شناور آمریکایی و ائتلافی را برعهده داشته‌است.
- این وظایف، حتی بدون درنظر گرفتن هزینه مهمات مصرف‌شده، نشان‌دهنده حجم قابل‌توجه فعالیت دفاعی ناوگان آمریکا است.
- استفاده مستمر از سامانه‌های رهگیری و موشک‌های دفاعی، علاوه‌بر تحمیل هزینه مالی، زمینه‌ساز افزایش نیاز به تأمین مجدد مهمات و بازسازی ذخایر عملیاتی می‌شود.
- در چنین شرایطی، یکی از چالش‌های اصلی ارتش آمریکا، حفظ توازن میان هزینه مقابله با تهدیدها و توان ادامه عملیات در سایر مناطق است.
استمرار جنگ با فشار لجستیکی
- گزاره: یکی از مهم‌ترین شاخص‌های هزینه‌زای این مأموریت، میزان مصرف سوخت و نیاز به پشتیبانی مستمر بوده‌است.
- محورهای اصلی: براساس اطلاعات موجود، هریک از دو ناوشکن، ۴۳بار در دریا سوخت‌گیری و دریافت تدارکات انجام داده‌اند.
- ناوشکن «یو. اس. اس اسپرانس» : دریافت حدود ۸.۶ میلیون گالن سوخت
- ناوشکن «یو. اس. اس مایکل مورفی» : مصرف بیش از ۸ میلیون گالن سوخت دریایی و حدود ۲ میلیون گالن سوخت هوانوردی
- نکته ویژه: این ارقام تنها بخشی از هزینه واقعی عملیات دریایی را نشان می‌دهند.
- سایر هزینه‌ها:
- انتقال سوخت
- فعالیت کشتی‌های پشتیبانی
- نگهداری تجهیزات
- تأمین قطعات یدکی
- رشد هزینه‌ها با افزایش مدت مأموریت
- نتیجه: استمرار حضور نظامی آمریکا در خلیج‌فارس و دریای عمان، بدون یک زنجیره گسترده و پرهزینه لجستیکی امکان‌پذیر نیست.
مأموریتی پرهزینه در تنگه‌هرمز
- ماموریت ویژه دو ناوشکن: اسکورت نفتکش‌ها و حفاظت از مسیرهای کشتیرانی در تنگه‌هرمز
- عملکرد ناوشکن «یو. اس. اس اسپرانس» :
- مشارکت در اجرای محاصره دریایی بنادر ایران
- از کار انداختن کشتی باری «توسکا» در ۳۰ فروردین‌ماه ۱۴۰۵
- عملکرد ناوشکن «یو. اس. اس مایکل مورفی» :
- مشارکت در اجرای محاصره دریایی بنادر ایران
- اسکورت ۴ نفتکش تجاری
- نکات ویژه:
- آمریکا برای حفظ حضور دریایی خود در خلیج‌فارس، ناچار به اختصاص بخش قابل‌توجهی از ظرفیت رزمی نیروی دریایی شده‌است.
- کنترل و مدیریت محیط عملیاتی منطقه برای نیروهای فرامنطقه‌ای، بدون صرف هزینه‌های سنگین نظامی و لجستیکی امکان‌پذیر نیست.
پیامدهای راهبردی
- گزاره محوری: جنگ با ایران برای نیروی دریایی آمریکا صرفاً به معنای مصرف موشک و سوخت نیست، بلکه آزمونی برای پایداری لجستیکی، ظرفیت عملیاتی و توان حفظ همزمان تعهدهای نظامی در چند منطقه راهبردی جهان به‌شمار می‌رود.
- پیامدها:
- یکی از مهم‌ترین خسارت‌های غیرمستقیم جنگ با ایران، انتقال ظرفیت نظامی آمریکا از اقیانوس آرام به خاورمیانه است. این دو ناوشکن در ابتدا برای مأموریت در منطقه اقیانوس آرام درنظر گرفته شده بودند؛ منطقه‌ای که رقابت دریایی آمریکا با چین در آن اهمیت راهبردی دارد.
- طولانی‌شدن مأموریت این شناورها، علاوه‌بر کاهش دسترسی موقت به ظرفیت رزمی آنها، سبب تأخیر در تعمیرات و بازیابی آمادگی عملیاتی شده‌است.
- این تحولات از منظر افزایش هزینه حضور نظامی آمریکا در منطقه و آشکارشدن محدودیت‌های عملیاتی آن قابل‌توجه است.
برکناری فرماندهان ارشد نیروی دریایی آمریکا
برکناری بی سر و صدای تعدادی از فرماندهان نیروی دریایی آمریکا، تازه‌ترین نشانه از استمرار بحران در ساختار نظامی واشنگتن به‌حساب می‌آید. وبگاه انگلیسی «میدل ایست آی» در تازه‌ترین گزارش خود به بررسی ابعاد تازه‌ای از این ماجرا پرداخته است.
تازه‌ترین برکناری‌ها
- گزارش‌ها از برکناری چند افسر ارشد نیروی دریایی آمریکا، آن‌هم بدون اطلاع‌رسانی عمومی و شفاف، حکایت دارد.
- این اقدام، پرسش‌های جدی درباره وضعیت فرماندهی، عملکرد عملیاتی و میزان آمادگی نیروهای نظامی آمریکا مطرح کرده‌است.
- نیروی دریایی آمریکا چند فرمانده ارشد را از مسئولیت‌های خود برکنار کرده‌است.
- در میان این افراد، فرمانده، معاون فرمانده و ارشدترین نیروی درجه‌دار زیردریایی هسته‌ای تهاجمی «یواس‌اس ساوت داکوتا» قرار دارند.
- این برکناری‌ها پس از انتشار گزارش‌هایی درباره برخورد این زیردریایی با یک مانع در بستر دریا صورت گرفته است؛ حادثه‌ای که جزئیات و ابعاد آن همچنان به‌طور رسمی روشن نشده‌است.
- همچنین کیتلین کانینگهام، مسئول فرماندهی ناوشکن «یو. اس. اس مایکل مورفی» در ۲۷سپتامبر (۵ مهرماه) از سمت خود برکنار شده‌است.
- دلیل اعلام‌شده برای این تصمیم «از دست رفتن اعتماد» عنوان شده‌است.
- اهمیت این برکناری از آن جهت است که ناوشکن مذکور برای پشتیبانی از عملیات نظامی علیه ایران به منطقه اعزام شده بود.
انتقاد به پنهان‌کاری ارتش آمریکا
- نکته قابل توجه، نحوه مدیریت این برکناری‌ها ازسوی فرماندهی نیروی دریایی آمریکاست.
- جو کورتنی و آدام اسمیت، دو نماینده دموکرات کنگره، اعلام کرده‌اند نیروی دریایی حتی کمیته نیروهای مسلح مجلس نمایندگان را نیز در جریان این تحولات قرار نداده‌است.
- آنها در نامه‌ای به سرپرست وزارت نیروی دریایی و فرمانده ارشد این نیرو، از نبود شفافیت و ضعف اطلاع‌رسانی به‌شدت انتقاد کرده‌اند.
- این نمایندگان تأکید کرده‌اند پنهان‌کاری در چنین موضوع‌هایی، اعتماد میان نهادهای نظامی و کنگره را تضعیف می‌کند و تعهد ارتش آمریکا به پاسخ‌گویی را زیرسئوال می‌برد.
