ادعای والاستریت ژورنال درباره مذاکرات ایران و آمریکا
طبق گزارش ایبیسی، مذاکرات در حال حاضر از طریق واسطههای مختلف در مورد پایان دادن به جنگ در جریان است.
طبق گزارش ایبیسی، مذاکرات در حال حاضر از طریق واسطههای مختلف در مورد پایان دادن به جنگ در جریان است.
نخستوزیر و وزیر خارجه قطر با اشاره به امکان دستیابی به یک راهحل دیپلماتیک میان ایران و آمریکا، بر حمایت دوحه از میانجیگریهای پاکستان برای تقویت امنیت و ثبات منطقه تاکید کرد.
اوجگیری گزارشهای تایید نشده درباره نزدیکی توافق ایران و آمریکا و همزمان تناقضگوییها و عقبنشینیهای دونالد ترامپ از اجرای پروژه «آزادی» در تنگه هرمز، نشانههایی از سردرگمی راهبردی واشنگتن و تلاش برای مدیریت فشارها و انتقادها به دولت از مسیر فضاسازی رسانهای و فیکنیوزها برجسته شد.
روزنامهنگار برجسته چینی معتقد است هر دو طرف ایران و آمریکا اکنون بیش از هر زمان دیگری به نقش چین نیاز دارند، اما این نقش تنها در صورتی مؤثر خواهد بود که طرفین به پیشنهادهای منطقی پکن احترام بگذارند.
اگر اخبار منتشره صحت داشته باشد و طرفین در حال گام برداشتن به سمت یک توافق باشند، این شتاب تحولات نشاندهنده فشارهای داخلی و خارجی بر هر دو طرف برای دستیابی به راهحلی دیپلماتیک است.
توافق احتمالی ایران و آمریکا متنی یک صفحهای با ۱۴ بند است که در صورت حصول، مذاکرات ۳۰ روزه با قابلیت تمدید برای رسیدن به توافقی جامع شروع میشود.
ادامه ابهام در مسیر مذاکرات صلح میان ایران و آمریکا و تداوم اختلال در تنگه هرمز، قیمت نفت را در آغاز معاملات هفته با جهش قابل توجهی همراه کرد و نفت برنت را از 107 دلار در هر بشکه عبور داد.
قیمت بنزین در میانمار با آغاز جنگ و محدودیت عبور و مرور در تنگه هرمز، رشد ۱۰۱.۱ درصدی را ثبت کرد.
این گزارش نشان میدهد جنگ ایران، آمریکا و اسرائیل از میدان نظامی به نبردی اقتصادی و راهبردی بر سر تنگه هرمز منتقل شده است. ایران با استفاده از اهرم هرمز تلاش می کند در مذاکرات دست بالا را داشته باشد و فشار آمریکا را مهار کند، در حالی که ترامپ نیز محاصره تنگه را ابزاری برای نمایش قدرت میبیند. با این حال، تداوم این وضعیت پرهزینه است و میتواند بحران را دوباره به سوی تشدید نظامی و انفجار سوق دهد.
چین در بحران ایران و آمریکا رویکردی محتاطانه و غیرمتعهدانه در پیش گرفته و از ورود عمیق یا پذیرش مسئولیت مستقیم پرهیز میکند. پکن با وجود نگرانی از پیامدهای اقتصادی جنگ و وابستگی به انرژی خلیج فارس، توان یا اراده کافی برای فشار بر ایران ندارد. در عین حال، از فرصتهای ژئوپلیتیکی برای تقویت نفوذ جهانی خود استفاده میکند. این سیاست دوگانه میان عدم مداخله، حفظ منافع اقتصادی و افزایش نقش دیپلماتیک است.