در روزهایی که شبهروشنفکران وطنی سینمای ایران از رانت «هنر و تجربه» برخوردارند و دولت به عنوان دایهی مهربانتر از مادر، هزینهی بیلبورد و بنر و پوستر و تراکت و حتی بلیت فیلمهایی چون «ماهی و گربه» و «پرویز» را تقبل میکند، فیلم مستقل، کم سر و صدا، نجیب اما محکمی همچون «خانهای کنار ابرها» در سالی که شعار سالش بر راهبرد «حمایت از جناح مومن فرهنگی» تأکید دارد، در اکران با مظلومیت تمام و بدون تبلیغات مناسب در حال ذبح شدن است.