همه تعالیم، آموزهها، باورها، اعتقادات و ... را برای یک لحظه نه بیشتر کنار بگذارید؛ با خود وجودیتان یک آن خلوت کنید، فطرت خود را به قضاوت بطلبید آیا حتی اگر خداناباور بودید، داشتن خداوندی عظیم، مهربان، کریم و متعال منتهای آرزوی شما نبود. اگر خداوندی چنین بینهایت داشتید آیا دوست داشتن و عبودیت محض و مطلق چنین خدایی لذت بخش نبود؟ بگذارید فطرت شما و سرشتی که بر اساس آن مخلوق شده اید پاسخ دهد.