ظهور

  • غیبت نیز شب است؛ شبی تاریخی، اجتماعی و انسانی. شبی که گاهی آن‌قدر طولانی می‌شود که برخی به جای انتظار سپیده، به عادت با تاریکی می‌رسند. خطر همین‌جاست. انتظار، اگر از معنا تهی شود، به خستگی بدل می‌شود و اگر با تعجیل همراه شود، به خطا.

  • یکی از خطاهای جدی، شتاب در نسبت دادن خود به امت آخرالزمانی و جامعه زمینه‌ساز بوده است. ما گاه چنان از نزدیکی زمان ظهور سخن گفته‌ایم که گویی صرف قرار گرفتن در یک مقطع تاریخی، خودبه‌خود ما را شایسته آن جایگاه می‌کند؛

  • میلاد منجی عالم بشریت و ضرورت انتظار واقعی ظهور حضرت حجت(عج)؛

    نیمه شعبان به ما یادآوری میکند که امام حس و حاضر در میان ماست و غایب نیست، انتظار فرج یگانه منجی عالم بشریت باید در لحظه لحظه زندگی جاری باشد.

  • ماه شعبان را به ماه نشاط و شادی می‌شناسیم. ماه بی‌وفات و شهادت. ماه بی‌غصه و غم. ماه پرمهر و محبت. ماه پرنعمت و رحمت.

  • گفته می شود اربعین، مقدمه ظهور است. این حقیقت که ایام سبز ظهور، در امتداد سرخی عاشوراست ریشه در مبانی محکم دینی ما دارد و انکارناپذیر است. اما چرا و چگونه؟

  • امام زمان(عج) فرموده‌اند: ظهور انجام نمی شود، مگر به اجازه خداوند و پس از زمان طولانی و قساوت دلها و فراگیر شدن زمین از جور و ستم.