مرحوم میرزا اسماعیل دولابی می فرمود: ما را میمیراند تا دیگر نمیریم. هی میمیراند و زنده میکند تا جایی که دیگر نمیریم. البته مردن کار ماست. کار او زنده کردن است. ولی من هر دو را به خدا نسبت دادم. اول هم ما مرده بودیم، او ما را زنده کرد. ما نبودیم. الان ما هرچه ادب کنیم و بمیریم او ما را زندهتر می کند. مردن پیش از مردن را ادب میگویم، والاّ اگر ادب هم نکنیم میمیریم. خدا ما را میمیراند و نزدیک خود میبرد. فی موتی حیاتی در مرگ من حیات من است. در فقر من غنای من است. در ذلت من عزّت من است.