معاهده عدم گسترش(ان پی تی) اساساً معاهده ای با حقوق و تعهدات نابرابر برای کشورهای عضو است که تحت فشار های قدرت های بزرگ و با بده بستان سیاسی ایجاد شده است. این در حالی است که پروتکل الحاقی ۱۹۷۷، فراتر از معاهده اصلی با افزایش دامنه اختیارات آژانس(به عنوان یک ابزار نظارتی)، تعهدات نابرابر موجود را افزایش داده و به این رویه تبعیض آمیز مشروعیت داده است.