درحال حاضر اولویت اصلی برای آمریکا منافع ملی است و حاضرند حتی در دیگر کشورها یک پادشاهی و دیکتاتوری موروثی سر کار باشد، یا در کشور دیگر یک تروریستِ سرکوبگرد زمام امور را در دست بگیرد اما از لحاظ امنیتی و اقتصادی در مسیری حرکت کنند که منافع و اهداف آمریکاییها را تأمین میکنند!
رئیس جمهور مکزیک در سخنانی اعلام کرد: اقدام نظامی یکجانبه (از سوی آمریکا) در ونزوئلا نمیتواند مبنای روابط بین کشورها باشد؛ قاره آمریکا متعلق به احدی نیست.
دبیرکل شورای اروپا اعتبار قوانین بینالمللی را به دلیل مداخله ایالات متحده در ونزوئلا در معرض خطر ارزیابی کرد.
آهارون باراک، رئیس سابق دیوان عالی و شخصیت برجسته حقوقی این رژیم، در اظهاراتی بیسابقه از مرگ «دموکراسی ادعایی» در سرزمینهای اشغالی خبر داد.
علمای برجسته بحرینی با انتشار بیانیههایی ضمن ابراز نگرانی شدید از وضعیت ناگوار «حسن مُشَیمَع» در زندان آلخلیفه، آزادی فوری وی را خواستار شدند.
جهان، با حضور سیاستمدارانی از جنس ترامپ و نتانیاهو، روی آرامش نمیبیند. مسئله صرفا به دو فرد خلاصه نمیشود، بلکه به یک منطق خطرناک بازمیگردد؛ منطق قدرتمحور، بیقانون و بیتعهدی که جنگ، بحران و ناامنی را ابزار بقا و هژمونی میداند. در این منطق، صلح یک استثناست و بحران، قاعده. هر جا آرامش شکل بگیرد، باید به هم بخورد تا چرخ منافع سیاسی، اقتصادی و نظامی همچنان بچرخد.
اتحادیه اروپا در بیانیهای اعلام کرد که شورای این اتحادیه، اقدامات محدود کنندهای را علیه دو مقام قضایی روسیه به دلیل نقض ادعایی حقوق بشر اعمال کرده است.
ترامپ بارها گفته است: «ارتش آمریکا برای بمباران مراکز هستهای ایران، ۲۲ سال تمرین میکرد. رؤسای جمهوری سابق جرأت اقدام نداشتند.» این حرف یعنی از سال ۲۰۰۳ میلادی، مطابق سال ۱۳۸۲ شمسی در فکر حمله به ایران بودهاند. ۲۰۰۳ سالی است که عراق اشغال شده است. در بین همکاران «جرج بوش پسر»، سخن بر سر حمله به ایران مطرح بوده است.
شاخص احساس امنیت در جهان نشان میدهد که برخلاف تصور رایج، احساس امنیت لزوما محدود به دموکراسیهای غربی یا اقتصادهای بسیار توسعهیافته نیست.
محمدجواد ظریف در آخرین سخنان خود اشاره کرده است که با مذاکره، استراتژی ایران را از مقاومت، به سازش تغییر داده بود.