مشقت‌های دختران روستایی درخوابگاه
نزول باران و برف اگرچه رحمت است و لازمه شکرانه خداوند اما برای ۷۰ دانش‌آموز ۱۰ پارچه آبادی بخش قهره‌کهریز اراک که به دلیل نبود مدرسه راهنمایی و دبیرستان رنج دوری از خانواده را به جان خریده و در خوابگاه مدرسه شبانه‌روزی مائده قاسم‌آباد سکونت دارند زحمت است و مشقت!
به گزارش افکار نیوز به نقل از روزنامه خراسان،نمنم باران که شدت ميگيرد دختران ساکن در خوابگاه مائده از پشت پنجرههاي زنگزده و شيشه هاي ترک خورده خوابگاهي که پيش از اين منزل امام جماعت روستا بوده دل نگران به زمين خاکي حدفاصل خانه شبانهروزي شان، خوابگاه و مدرسه که با شدت يافتن باران به باتلاقي از گل چسبناک مبدل ميشود چشم ميدوزند و در دل آرزو ميکنند که کاش خداوند نعمتش را کمي آن سوتر چند متر دورتر از سکونتگاهشان نازل کند و آسمان ابري که بربام خوابگاه تند و تيز ميبارد لختي آرام گيرد و بر روي اين يک تکه کوچک زمين نبارد .
روستای قاسم آباد کجاست
روستای قاسم‌آباد در ۲۵ کیلومتری شهر اراک و در دل بخش قهره‌کهریز که به واسطه جمعیت دختران روستایی امکان تأسیس مدرسه راهنمایی و دبیرستان دخترانه را دارد چند سالی است که میزبان ۷۰ دختر روستایی مشتاق تحصیل است و چون از داشتن مکانی آموزشی برای ادامه تحصیل در روستاهای کوچک خود محرومند به ناچار فرسنگ‌ها راه را طی می‌کنند تا به عشق فردایی بهتر و فراگرفتن علم از خانه امام جماعت روستا که مدت ۷ سال است در اختیار آموزش و پرورش بدون گرفتن هرگونه اجاره بهایی واگذار شده به عنوان خوابگاه استفاده کنند.
خوابگاه کوچک دخترانه مائده در اول روستا و در نزدیکی مدرسه‌ای به همین نام واقع شده و در حال حاضر ۷۰ دختر دانش‌آموز که در مقاطع راهنمایی و دبیرستان درس می‌خوانند در اتاق‌های کوچک این ساختمان دوطبقه صمیمانه در کنار هم زندگی می‌کنند. فاصله ۲۰۰ متری خوابگاه تا مدرسه هرچند بسیار کوتاه است اما همتی در مسئولان نبوده تا پس از ۷ سال استفاده از این دو مکان با ریختن سنگ ریزه حداقل راهی باریک اما ایمن برای دخترکان روستایی که زمستانها ناچارند از زمین‌گلی شب هنگام در سرمای زیرصفر از کوچه‌های سخت و یخی با کفش‌های لاستیکی عبور کنند
در هر قدم چندین بار بر زمین بلغزند و در بهار که دشت از باران بهاری سرمست شده و غرق در سبزه است و گُل، از تکه زمین حدفاصل مدرسه و خوابگاه که به جای گُل گِلزار شده در حالی که تا زانو در گِل فرو می‌روند بگذرند و ساعات اولیه درس را در حیاط مدرسه به جای شرکت در کلاس به پاک کردن کفش‌های غرق در گل و لباس های آلوده شده به گل چسبناک سپری کنند وشب ها با صدای زوزه باد که از خلال شیشه‌های ترک خورده دریچه زنگ زده و کهنه پنجره گذشته و درفضای نیمه تاریک خوابگاه می پیچد از خواب ناز بپرند و آنگاه دختربچه‌های لرزان سرها‌شان را سخت در زیرپتو پنهان سازند تا از سوز سرما در امان بمانند
و بهار و پائیز از بیم تیرگی و تنهایی چون خوابگاه کوچک آنها به جز خانم معلم های مهربانی که به نوبت شب را در کنار دختران ساده دل و معصوم روستایی به روز می‌رسانند نه نگهبانی دارد و نه سرایداری آن قدر در دل دعا بخوانند تا آرام‌آرام خواب در چشمان‌ترشان لانه کند.
شب ها در خوابگاه می ترسیم
نرگس از اهالی روستای خُرم‌آباد که در سال دوم دبیرستان درس می‌خواند اولین چیزی که درباره خوابگاهشان می‌گوید این است: «شب‌ها در خوابگاه می‌ترسیم و خانم مربی را صدا می کنیم» .
نرگس درباره دوستانش می‌گوید: همه از روستاهای اطراف آمده‌ایم دینه‌کبود، ساکی، علیم‌آباد، خرم‌آباد، نورعین، بان، گلشن آباد، ارکوین و … این جا خانه امام جماعت روستا بوده می‌خندد و می‌گوید: من جزوقدیمی‌ترین هایم از اول راهنمایی تا الان که دوم دبیرستان هستم با ۲سال مردودی ۷ سال است که در این خانه زندگی می‌کنم شنبه ها همه صبح زود می رسیم و پنج‌شنبه ظهر هر کدام با مینی‌بوس یا سواری به روستاهایمان برمی‌گردیم خانه کوچک ما گنجایش ۷۰ دختر را ندارد!!
او در مورد امکانات می‌گوید: خانه امام جمعه خانه ما شده است اما نه وسایل گرمایی خوب دارد و نه وسیله خنک کننده، سرویس بهداشتی‌اش هم برای جمعیت یک خانه آزاردهنده است، نه سالن برای ورزش، نه جایی برای مطالعه و نه نمازخانه‌ای. صبحانه و شام را هر کدام در اتاقی که حداقل ۸ نفر در آن می‌خوابند روی زمین بین تخت‌هایمان می‌خوریم. اتاق‌ها خیلی کوچک اند و برحسب فضا تعداد تخت ها از ۶ تخت تا ۲۰ تخت تقسیم شده. دو اتاق ۲۰ تخته، سه تا ۸ تخت و یکی ۶ تخت.
حیاط خوابگاه برای بازی امنیت ندارد
فاطمه که امسال اولین سال است به خوابگاه آمده بسیار ریزنقش است و باهوش. خوابگاه پسرانه را که در نزدیکی مدرسه قرار دارد نشان می دهد و با حسرت می‌گوید: حیاط خوابگاه خیلی کوچک است و با دیوارهای کوتاه به طوری که مناطق اطراف به داخل حیاط مشرف است و چون امنیت ندارد خانم مربی اجازه نمی‌دهد فاطمه می گوید: کلاس‌های درس ما در یک کانکس برگزار می‌شود.
وقتی برق می رود شب ها از سرما می‌لرزیم
" ریحانه " که بسیار سرفه می‌کند و به گفته خودش امسال بنا به خواسته پدرش باید در مقطع دوم دبیرستان ترک تحصیل کند می‌گوید: همه‌اش تقصیر سرفه‌هایم است خیلی دوست دارم درس بخوانم اما این سرفه ها تمام نمی‌شود خیلی دنبال دکتر و دوا رفتم اما هنوز خوب نشدم پدرم دیگر نمی‌گذارد درس بخوانم چون این جا زمستان ها وسیله گرمایشی درست و حسابی ندارد وقتی برق قطع می شود سیستم گرمایی این جا هم که با برق کار می‌کند قطع می شود فضای اتاق ها زود یخ می‌کند و باید خودمان را در پتو بپیچیم تا گرم شویم از پارسال زمستان که سرماخورده‌ام هنوز سرفه‌هایم ادامه دارد.
چند روز قبل هم که باران به شدت می‌بارید در فاصله خوابگاه تا مدرسه لای گل‌گیر کردم و تمام لباس‌هایم خیس شد اگر خانم مربی به دادم نرسیده بود از سرما می‌مردم. ریحانه از دو سال قبل که در خوابگاه بر اثر باد شدید کنده شد یاد می کند و می افزاید: شدت باد آن قدر زیاد بود که تمام پنجره ها می‌لرزید چند شیشه هم شکست و باد در خوابگاه را از جا درآورد اهالی در را از دوطرف با سنگ و اجسام سنگین محکم کردند تا شب را به صبح رساندیم و …
«گرد و خاک در میان سفره شام و صبحانه»
سعیده که موهای بلندش را با کش محکم بسته و برجستگی موها در زیر مقنعه رنگ و رو رفته‌اش پیداست بلندی موهایش را دردسری برای دوستانش دانسته و می‌گوید: چون موهایم بلند است شب ها و صبح ها که شانه می‌کنم موهایم در سفره غذایی که دوستانم در فاصله تخت‌‌ها پهن کرده‌اند می‌ریزد و دائم به من غر می‌زنند او می‌گوید: خوردن غذا در حالی که دوستانمان مشغول نظافت اتاق یا مرتب کردن خود و لباسهایشان هستند در یک فضای کوچک را تصور کنید و خودتان قضاوت کنید.
سعیده شستن لباس و خشک کردن لباس‌ها را در حالی که نه رختشویخانه و نه جایی برای پهن کردن لباس‌های خیس وجود دارد اعمال شاقه می‌داند و می‌گوید: لباس‌ها را باید در دستشویی بشوییم و در راهروی کوچک، همان جا که مطالعه می‌کنیم و تلویزیون می بینیم پهن کنیم که زمستانها هوا را مرطوب و بویی نامطبوع در فضای هال ۱۲ متری ایجاد می‌کند.
مسئولان فقط می‌آیند و می‌روند
پدر زهرا که خودش را مشهدی رضا معرفی می‌کند و چون پنج‌شنبه است برای بردن دخترش آمده، می‌گوید: وضعیت بچه‌ها این جا خیلی نامناسب است اما چون در روستای ارکوین مدرسه راهنمایی دخترانه نبود بعد از این که ۲سال دخترم از تحصیل عقب ماند به ناچار این جا ثبت نامش کردم هر هفته خودم با موتور می‌برم و می‌آورمش. به گفته او و به نقل از مسئولان مدرسه سال گذشته فرماندار وقت، مسئولان نوسازی مدارس، بخشدار و گروهی از آموزش و پرورش برای دیدن خوابگاه آمدند و قول دادند و رفتند اما هنوز بچه ها در همین شرایط زندگی و در کانکس درس می‌خوانند!
شورای روستا پی گیر مشکل بچه هاست
قاسمی رئیس شورای روستای قاسم‌آباد ضمن تایید مشکلات دانش‌آموزان مدرسه و خوابگاه دخترانه مائده می‌گوید: شورای روستا پی گیر مشکل بچه‌هاست و از سال ۸۹ تاکنون با مکاتبه و مراجعه حضوری به فرمانداری، بخشداری، نوسازی مدارس و آموزش و پرورش و دعوت از آن ها موفق به انجام کارهایی برای جلب حمایت مسئولان و احداثخوابگاه جدید در زمینی شده است که فرمانداری دو ماه قبل اهدا کرد. قاسمی می‌گوید: فرمانداری هم قول داده اعتباری برای ساخت خوابگاه بدهد.
نوسازی مدارس: آموزش و پرورش اولویت ساخت خوابگاه را به روستاهای دیگر داده است
" مدنی " مسئول روابط عمومی نوسازی مدارس استان مرکزی نیز گفته های رئیس شورای قاسم‌آباد را تایید می‌کند اما می‌گوید: درخواست ساخت خوابگاه ۲سال است که توسط آموزش و پرورش ناحیه ۲ استان به نوسازی مدارس اعلام شده اما دو مشکل وجود دارد اولاً در اولویت بندی آموزش پرورش این خوابگاه را در مرتبه بعدی قرارداده و مشکل اصلی بحثاعتبار ساخت است که ریاست شورای برنامه‌ریزی شهرستان که فرماندار اراک است در بحثتأمین اعتبار فقط قول داده و مدنی می‌گوید: ساخت خوابگاه حداقل ۴۰۰ تا ۵۰۰ میلیون تومان اعتبار می‌خواهد که تا تأمین نشود و آموزش و پرورش در اولویت بندی ها تغییری ندهد کاری
از ما ساخته نیست.
فرمانداری: اعتبار باید در کمیته مربوطه مصوب شود
حمیدرضا فراهانی بخشدار مرکزی شهرستان اراک تأمین اعتبار را منوط به تصویب در کمیته اعتبارات شورای برنامه‌ریزی شهرستان اراک می‌داند و می‌گوید: فرمانداری ۵ هزار متر زمین برای ساخت خوابگاه را در اسفندماه در روستای قاسم‌آباد اهدا کرده اما رقم اعتباری بالایی نیاز دارد که با توجه به تعداد روستاهایی که در استان به خوابگاه نیاز دارند و مشکلات روستاها تامین این اعتبار مقدور نیست از طرفی هنوز اعتبار سال ۹۱ هم ابلاغ نشده است تا سهم هر روستا مشخص شود فراهانی می‌گوید: برای ساخت خوابگاه اعتبارات شهرستان کافی نیست و نیاز به حمایت مسئولان استان و نمایندگان مجلس و خیران
داریم. آموزش و پرورش هم باید به جدیت دنبال موضوع باشد.
زمین را تازه تحویل گرفته‌ایم
ابوالفضل بادرستانی مدیر آموزش و پرورش ناحیه ۲ استان مرکزی با اشاره به آمار بالای دختران بازمانده از تحصیل در روستاهای استان می‌گوید: آموزش و پرورش با حداقل امکانات توانست با حمایت سازمان تبلیغات اسلامی از خانه امام جماعت روستا که مدتی دهداری روستا هم بود به عنوان خوابگاه استفاده کند.
بادرستانی هر گونه به سازی یا تعمیر و تغییر در اتاق ها را با توجه به اعتبار آموزش و پرورش در فضای موجود غیرممکن می‌داند و می‌افزاید: خانه به همان شکل قدیم و بدون تغییر به خوابگاه دختران روستایی تغییر نام یافت که با توجه به پی گیری آموزش و پرورش خیران با بازدید از محل قول پرداخت ۳۰۰ میلیون تومان را در سال ۸۹ دادند و فرمانداری هم در سال ۹۰ قول پرداخت ۵۰ میلیون تومان داد که اگر این اعتبارات برسد می‌توان خوابگاه جدید را در زمین اهدایی فرمانداری(همان قطعه زمین حدفاصل خوابگاه و مدرسه) احداثکرد.
" بادرستانی " غیراستاندارد بودن خوابگاه و نامناسب بودن مسیر رفت و آمد بچه‌ها را تایید می‌کند ولی می‌گوید: هیچ گونه منابع مالی برای آسفالت سرد با ریختن سنگ در این مسیر(عرض ۲۰۰ متر زمین خاکی) و هم‌چنین به سازی خوابگاه نداریم!!
دختران مدرسه مائده اين مائدههاي معصوم روستايي امروز را هم در زيرباران با لباسهاي گلي و کفشهايي که با رفت و آمد در گل و لجن يخي ساييده و مندرس شده از خوابگاه ( خانه کوچک امام جماعت ) به مدرسه ( کانکس به نام کلاس ) رفتند به اميد اين که روزهاي بعد اعتباري برسد تا براي آنها هم مدرسه اي بنا شود
