حل معمای کودک رهاشده در خیابان
افکار: ماموران بلافاصله پسر کوچولو را به کلانتری انتقال دادند و طفل معصوم پس از خوردن یک فنجان چای، به خواب ناز رفت.
به گزارش افکار به نقل از خراسان، سپيده دم، خورشيد از افق سر زده بود و نسيم صبحگاهي آهنگ سوزناک سرما را مي نواخت. پسر بچه خردسال مقابل يک منزل مسکوني در يکي از خيابان هاي مشهد کز کرده بود و از شدت سرما به خود مي لرزيد. در اين لحظه تيم گشتي کلانتري ۳۵ مشهد متوجه حضور اين کودک يک ساله شد و با پرس و جو از صاحبان چند منزل دريافت که اين طفل بي گناه در کنار خيابان رها شده است.
ماموران بلافاصله پسر کوچولو را به کلانتری انتقال دادند و طفل معصوم پس از خوردن یک فنجان چای، به خواب ناز رفت. تیم های گشتی کلانتری جهاد مشهد بار دیگر تحقیقاتی را در محلی که کودک رها شده بود انجام دادند و از آن جا که به نتیجه ای برای یافتن خانواده طفل دست نیافتند مقدمات تحویل پسر بچه را به سازمان بهزیستی انجام دادند اما در این لحظه ناگهان زن جوانی با اضطراب و نگرانی وارد کلانتری شد و سراسیمه به سمت کودک دوید و در حالی که با صدای بلند گریه می کرد کوچک را در آغوش کشید.
لحظاتی بعد، زن جوان اظهار داشت: پس از آن که از شوهرم به دلیل اعتیادش به مواد مخدر طلاق گرفتم با محمود آشنا شدم و او همراه خانواده اش به خواستگاری ام آمد. ما با اصرار و پافشاری در برابر نظر خانواده های مان با هم ازدواج کردیم اما افسوس که از این ازدواج عجولانه نیز خیری ندیدم چرا که در کمتر از یک ماه فهمیدم محمود نیز به مواد مخدر اعتیاد دارد.
زن جوان افزود: چون این مرد را خودم انتخاب کرده بودم حقیقت را از خانواده ام مخفی نگه داشتم و تصمیم گرفتم همسرم را از منجلاب اعتیاد نجات دهم اما هرچه تلاش کردم بی فایده بود. تصمیم خودم را گرفتم و می خواستم از او جدا شوم ولی زمانی که متوجه شدم باردار هستم نتوانستم تصمیم درستی بگیرم و برای فرزندم تحمل کردم تا این که آرمان کوچولو به دنیا آمد و یک ساله شد.
در این مدت شوهرم با حیله و ترفند مرا نیز معتاد کرد و من نیز آلوده مواد مخدر شدم. شب گذشته من و شوهرم تصمیم گرفتیم که از هم جدا شویم و چون خانواده های هر دوی ما بچه را قبول نکردند او را در جلوی خانه ای رها کردیم.
زن جوان اشک هايش را پاک کرد و افزود: من از دور مراقب آرمان بودم و وقتي پليس او را پيدا کرد و با خود برد به خانه برگشتم اما داشتم ديوانه مي شدم و نتوانستم طاقت بياورم. راستش را بخواهيد تا امروز نمي دانستم چه قدر پسرم را دوست دارم. آمده ام تا پاره تنم را با خودم ببرم و مي خواهم يک عمر مراقبش باشم و به احترام او اعتياد به مواد مخدر را کنار بگذارم.