دوشوخی جالب با شهیدکاظمی وخانم ابتکار
داریوش کاردان، مجری معروف سیما در یک گفتگوی مطبوعاتی از چالشهای مجریگری در ایران سخن گفته است.
او كه اولین مجری برنامه گفتوگومحور صندلی داغ بود، در مورد هدف تولید این برنامه گفته است: در ابتدا اصلاً قرار نبود صندلی داغ لایت و سرگرمكننده باشد. ما وقتی كه پیش از ساخت صندلی داغ را تعریف كردیم، هدفمان این بود كه مسوولان كشور به این برنامه بیایند و پاسخگو باشند. حتی من بعدها هم چندین بار خدمت آقایان لاریجانی و ضرغامی عرض كردم، مثلاً اگر یك روز هواپیمایی سقوط كند، هفته بعدش وزیر راه باید بیاید و روی صندلی داغ بنشیند.
به گزارش دادنا؛ وی با اشاره به شرایط شکل گیری برنامه صندلی داغ که با مجری گری وی آغاز شد، تاکید کرده است: «از ابتدا به دنبال یک برنامه جدی چالشی بودیم اما شرایط جوری شد که تنها وارد چالشهایی از جنس «کاردانی» میشدیم؛ یعنی اینکه سؤال جدی میپرسیدیم اما برای اینکه بتوانیم انتقاد کنیم، گاهی شوخی هم میکردیم تا بتوانیم فضا را در دست بگیریم. من در عین حالی که شوخی را راهی برای طرح برخی انتقادات میدانستم، در شوخی کردن هم باید دقت ویژه میکردم، چرا که در ایران علیرغم اینکه همه معتقدیم انسانهای شوخطبعی هستیم، اصلاً ظرفیت شوخی تعریف نشده است. ممکن است شما با
یک سیاستمدار شوخی کنید و او برافروخته شود و بعد از برنامه بگوید این چه شوخی بود که با من کردید یا حتی ممکن است یک شوخی با کسی بکنید و فردا در خیابان مردم آن شوخی را صدبار بر سر او بکوبند.
کاردان در مورد خطوط قرمز برنامه صندلی داغ گفت: به دلیل اینکه شوخی سیاسی، گفتوگوی چالشی سیاسی و اساساً خیلی چیزهای دیگر در ایران تعریف نشده بود و ما مجبور بودیم مثل خیلی از عرصههای دیگر ملغمه درست کنیم، چارهای نداشتیم جز اینکه در کنار گفتوگوهای بسیار لایت با شخصیتهای سیاسی، وقتی سرشوخی را با او باز کردیم، آن وسط یک سؤال اساسی هم بکنیم. اینکه چرا اینگونه عمل میکردیم به این دلیل بود که راه دیگری وجود نداشت. باید طوری عمل میکردیم که آن شخص ناراحت نشود. بینندگان میپسندیدند، طرفداران آن آدم ناراحت نمیشدند، تلویزیون اجازه پخش میداد و غیره. اساساً مثل
راه رفتن روی لبه تیغ میماند و خیلی سخت بود.
این مجری تلویزیون با ذکر خاطرهای از گفتوگو با شهید احمد کاظمی ادامه داد: در یک برنامه با شهید سرلشکر احمد کاظمی صحبت میکردم. هر کاری میکردم که او حداقل یک ذره لبخند بزند، نمیتوانستم. به او گفتم: «شما متولد چه سالی هستید؟»، گفت: «سال ۱۳۳۶». بلافاصله اخم کردم و به او گفتم: «من هم ۳۶ هستم که!»، گفت: «خب!». با عصبانیت و به تندی گفتم: «این کجایش عدالت است؟». گفت: «مگر چه شده است؟». گفتم: «شما آن همه مو دارید ولی من کچل هستم!». پس از این بود که کمی لبخند زد. سر شوخی باز شد و من توانستم برخی سؤالات انتقادی خودم را از او بپرسم یا حتی در مورد خانم ابتکار، من اول به شوخی گفتم
که چطور توانستید در تسخیر لانه جاسوسی از آن دیوار بالا بروید. بعد کم کم در میانه شوخی گفتم اگر امروز فرزند خودتان بخواهد از دیوار جایی بالا برود، اجازه میدهید؟ بعد بحثجدی و چالشی شد. بعدتر که حس کردم بحثخیلی بالاگرفته و ممکن است اتفاقات بدی بیفتد، ناگهان از او پرسیدم «خانم ابتکار آیا در قورمهسبزی شمبلیلیه هم میریزند؟». بالاخره هر شخصی لم خاص خودش را داشت و نمیشد با همه با یک روش یکسان شوخی کرد.
كاردان در مورد چرایی تغییر مجری در برنامه صندلی داغ گفت: من خودم از این برنامه فرار كردم. عمر این برنامه تمام شده بود اما خواستند ادامه دهند و نتیجه آن شد كه دیدید. حتی من پیشنهاد هم دادم یا تمامش كنید یا فعلاً متوقفش كنید تا زمان نوروز، تا من دوباره بیایم و ۱۴ برنامه را اجرا كنم اما دوستان قبول نكردند و به قدری ادامه دادند كه به سرنوشت زیر آسمان شهر غفوریان دچار شد، یعنی سری اول مثل بمب تركید، سری دوم قابل تحمل بود، سری سوم دیگر تهوعآور بود.