تبلیغات
کد خبر: ۱۲۷۹۰۹

چرا جوانان از عرفان ناب اسلامی گریزانند؟

ابن جوزی می‌گوید؛ «شیطان زحمت زیادی می‌کشید تا قدمای صوفیه را از راه بیرون کند، پس آنان را به تقلیل غذا و نامرغوبی آن وادار کرده و از نوشیدن آب خنک باز می‌داشت. اما چون نوبت به متأخرین صوفیه رسید، شیطان از تلاش بیاسود و از پرخوری و خوش‌گذرانی آنان غرق در تعجب گشت!»

چرا جوانان از عرفان ناب اسلامی گریزانند؟
به گزارش سرویس اجتماعی افکارنیوز،

برخلاف این همه هجوم و بدگویی، عرفان، رهروان پاک‌اندیش و شیفتگان سوخته‌دلی دارد که نه‌تنها از گروه جوانان سرگشته و یا عامیان ساده‌نگر نیستند بلکه برجستگانی هستند از خیل فقیهان و دانشمندان و فیلسوفان و روان‌شناسان.


«برتراند راسل»، ‌ فیلسوف مادی‌گرای معاصر می‌نویسد: احوال عرفانی، الهام‌بخش بهترین چیزهایی است که در بشر می‌توان سراغ گرفت. «استیس» عرفان را منشأ اصیل ارزشهای اخلاقی می‌داند و باور دارد در ذات عرفان، عشق سرشته است که خود والاترین انگیزه‌ی همه‌ی کردارهای نیک است. قرن ها پیش، ابن‌سینا چهره‌ی درخشان فلسفه‌ی اسلامی که بیشتر بر عقل و استدلال پای‌بند بوده تا ریاضت و کشف و شهود و کسی او را از گروه عارفان و صوفیان به حساب نمی‌آورد، در نمط نهم کتاب اشارات، مطالبی را درباره‌ی عرفان اسلامی نوشته است که به گفته‌ی بسیاری از بزرگان این رشته، گران‌قدرترین و زیباترین نوشته‌ی این نادره‌ی دوران به حساب می‌آید. بوعلی می‌نویسد:

«درواقع، عارفان دارای مقامات و درجاتی هستند، که اختصاص به آنان دارد و تنها ایشانند که در زندگی دنیوی خود به آن مقامات دست می‌یابند، نه دیگران… و آنان را حالاتی پنهان در درون است، با نشانه‌ها و آثاری در بورن، کسانی که اهل حال و محرم این رازها نباشند، در رد و انکارند. و اما آشنایان راز، آن را ارج می‌نهند و بزرگش می‌دارند.»

«خودشکوفائی» در نظریه‌ی مازلوة جز از طریق فرارفتن از وابستگی‌های مادی و بی‌اعتنا بودن به مهر و ستایش دیگران به دست نمیآید و این در حقیقت بیانی است روان‌شناختی از نیاز به عرفان و حرکت در مسیر آن. اسپیلکا، نگرش‌های روان‌شناسان را درباره‌ی عرفان در سه گروه جای می‌دهد:

۱ - عرفان به مثابه اسناد نادرست

۲ - عرفان به مثابه آگاهی تشدیدیافته

۳ - عرفان به مثابه هشاری تکامل‌یافته

بدین‌ترتیب می‌بینیم بسیاری از تجربه‌های عرفانی انسان را تا رفیع‌ترین چکاد معرفت بر می‌کشانند و با پالوده‌کردن عواطف او و جهت دادن متعالی به رفتارهایش، او را ساکن سرزمین نورانی کمال و سعادت می‌سازند.

عرفان‌پژوهان معاصر، نتایج عملی زیر را برای عرفان اسلامی برشمرده‌اند:

۱ - تعدیل مذاهب و جلوگیری از تعصب،

۲ - احترام به انسانیت

۳ - انتخاب و گزینش هر ادیشه و مار نیک از هر کس

۴ - تعلیم وارستگی و آزادگی

۵ - تعلیم صفا و بی‌ریایی و دفع ظاهرپرستی

۶ - ننگ‌نداشتن از بدنامان

۷ - دعوت به اجتماع و تعاون

۸ - دلالت عملی به حق و حقیقت

۹ - درون‌پژوهی عمیق انسان

۱۰ - تعلیم عشق و محبت و القاء ایمان

۱۱ - بی‌اعتنایی در برابر مرگ

۱۲ - شکوفاکردن فلسفه‌ی اسلام و ایران

۱۳ - ایجاد تحول و توسعه در معنی و لفظ شعر و نثر اسلامی

۱۴ - نگرشی والا درباره‌ی احساسات انسان و اعتقاد به نوعی «انسان‌سالاری»(یثربی؛ فلسفه عرفان)

پرسش این است چرا و چگونه این زلال گوارای عشق و معرفت چنین آلوده و آسیبرسان شده است که بیماری‌های روانی، کژکاری‌های اخلاقی، فرار از مسئولیت‌های فردی و اجتماعی، گمراهی‌های فکر و خداگریزی و دین‌ستیزی از حلقه‌های پیروانش سرک می‌کشند و آشنا و بیگانه را نگران و بدبین می‌سازند؟

برای پاسخ به این پرسش می‌توان از نادانی بی‌] بران، فریبکاری سودجویان، دام‌گستری هوسرانان و برنامه‌ریزی دشمنان یلاد کرد. اما آن‌چه که بهنظر صاحب این قلم، در ساتل‌های اخیر و در جامعه‌ی ما بیش از همه مؤثر بوده است، بی‌توجهی علمی و عملی میدان‌داران عرصه‌ی معنویت و علم و اخلاق است.

جوانان ما، با انگیزه‌ای فطری و خسته و خشمگین از سخت‌گیری‌های دینداران قشری، خلوتی را می‌جویند که در آن نوای دل‌انگیز معنویت را به آرامی و زیبایی بشنوند، به دوردست‌های آسمانی چشم می‌اندوزند که مرغ روحشان به دور از همه‌ی وابستگی‌های جسمی و دنیوی به انجا پرواز کند. راهنمایی را می‌طلبند که چهره‌ی آرام و نگاه نافذش انها را از سرگشتگی بدر آورد. صدای دلنشین و گرمش در سردخانه‌ی خانه‌ی دل آنها شور بیفکند و دستان پرمهر و نوازشگرش شراب «بی‌خودی» را در جام جانشان بریزد.

در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی

خرقه جایی گر و باده و دفتر جایی

دل چو آیینه شاهی است عیاری دارد

از خدا می‌طلبم صحبت روشن‌رایی

اگر عالمان گشاده‌رو و شکرخنده‌ای پیدا می‌شدند که باور داشتند باطن شریعت راهی است به نام «طریقت» و پایان این راه به حقیقت و توحید می‌رسد، می‌توانستند آرام‌ارام این همه جوان را که فطرت و باطن‌شان، فاصله‌ی زیادی با سلحشوران عرصه‌ی حماسه و حرفان در هشت سال دفاع مقدس ندارند، به کمند جان خود بکشند و گرمای ایمان و عمل به احکام شرع را در ذرات جانشان جاری سازند.

به خُلق و لطف توان کرد صید اهل نظر

به بند و وام نگیرند مرغ دانا را

نمی‌دانم آیا می‌توان امیدوار بود که به پشتوانه‌ی فطرت پاک جوانان و سابقه‌ی پاکی و نجابت ساکنان این مهد دین و فرهنگ، دست جوانانمان را بگیریم و آنان را از بیراهه‌های عرفان‌های مادی‌گرای بیماری‌زا، به سوی عرفان ناب اسلامی با نمایندگی سنائی و عطار و مولوی و حافظ رهنمون شویم؟

دل رمیده ما را که پیش می‌گیرد

خبر دهید به مجنون خسته از زنجیر


منبع:ماهنامه سپیده دانایی

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات