اعتیاد ناشناخته ایرانی!؟
ایرانی جماعت استعداد شگفتانگیزی در صفسازی دارد! گویا از دورهای بنا بر این شده که هر جا صفی هست، یک منفعتی نصیب ملت میشود و ایستادن در آن ضرری ندارد.
افکارنیوز: چند ماه پيش را يادتان هست، وقتي بانك مركزي اعلام كرد سكه به نرخ دولتي توزيع ميكند. شايد گمان كنيد محض خنده و ادخال سرور في قلب مؤمن اينها را مينويسم، ولي باور كنيد در مشهد، جماعتي در آن شبهاي سرد زمستان، با لحاف و تشك آمده بودند جلوي بانك ملي و سور و ساتي راه انداخته و آتشي و چايي و... نوبت گرفته بودند تا اول صبح زودتر چند سكه به قيمت دولتي بگيرند و چند هزار توماني با فروش در بازار آزاد به جيب بزنند. غير اين هم نبود. چون سكه كه نان شب و آب شرب و سوخت زمستان و حتي مرغ گوشتي كه نيست تا آن حد كسي نيازمندش باشد كه در سرماي زير صفر و گاه تا منفي ۱۰درجه در
خيابان بخوابد كه روز بعد نفر اول باشد. اما جالبتر از صف، حواشي و مشتقات آن است.
مثلاً بلافاصله کسانی پیدا میشوند که جا و نوبت خود را میفروشند. کسانی بیآنکه به آن کالا نیازمند باشند در صف میایستند و چون کمی ارزانتر بوده فقط آن را خریداری میکنند و به خانه میبرند. کسانی ساعتها در صف میایستند کالا را به قیمت دولتی و تعاونی میخرند و همان بغل بساطی پهن میکنند و آن را با چند درصد سود برای فروش عرضه میکنند. باز عدهای این وسط دلال عرضه و تقاضا میشوند، مثلاً طرف در صف مرغ ۱۰ تا مرغ خودش با برو بچ! گرفته، هشتتایش را میخواهد آب کند. یکی هم هست و هشت تا مرغ لازم دارد. پول اضافی هم دارد اما حوصله صف ندارد.
یک بابایی و بهتر است بگویم در همه این موارد، باباهایی پیدا میشوند و خریدار و فروشنده را به هم میرسانند و مبلغی از طرفین میگیرند و این جوری درآمدی به جیب میزنند. خلاصه این صفها به نوبه خود کارآفرین نمونهاند و باید از تک تکشان تقدیر شود. اینهایی را که گفتم مشخصاً در همین روزها برای صف مرغ دیدهام. لابد شما هم عجیبترهایش را دیدهاید.
باری در آغاز گرانی مرغ، تلویزیون و برخی رسانهها آموزش غذاهای بدون گوشت میدادند و چند مسئول هی تذکر دادند که چند روزی مرغ نخوریم مگر آسمان به زمین میآید. اول لجم در آمده بود و فکر میکردم نفس آقایان از جای گرم در میآید. البته هنوز در آن فکرم تجدید نظری نکردهام، اما دقت که میکنم میبینم، بیراه هم نمیگویند. به راستی اگر مردم اراده میکردند و دو هفته کسی مرغ نمیخرید و حتی در صف نوع ارزانش هم ساعتها وقت هدر نمیدادند، چه اتفاقی میافتاد؟ چرا یک بار هم که شده چنین نمیکنیم؟
منبع: روزنامه جوان