نظر کیانیان در مورد عبداله بن زبیر
از بازیگران پرشمار سریال تاریخی «مختارنامه» یکی هم رضا کیانیان است در نقش حاکم مکه و رئیس یکی از ۳ قطب موجود در فضای سیاسی اجتماعی دوران امام حسین(ع) و امام زینالعابدین(ع) .
در مورد غذا خوردن زبیر، این در فیلمنامه نبود. ولی آقای میرباقری در توضیح این شخصیت به من گفت که غذا خوردن و نماز خواندن بزرگترین لذتهای زندگی او بوده و من گفتم چرا نشان ندهیم؟ سکانس اضافه شد. میرباقری سکانس را نوشت. از محسن شاهابراهیمی خواست اندرونی عبدالله را بسازد و من بازی کردم. نماز خواندن او را هم نشان میدهیم که زار زار گریه میکند، اما در همان لحظه دارد کارهای دیگری هم میکند. برای این که آدم است. اصلا شما از این آدم بدتان نمیآید. ولی در جاهایی از او متنفر میشوی. در جاهایی از دست او میخندی. در جاهایی آرزو میکنی زودتر بیاید. در جاهایی هم دوستش داری. چون آدم
است. اگر بازیگری بتواند چنین ملغمهای را در نمایش یک آدم به وجود بیاورد یعنی این که دارد آن شخصیت را نقد میکند. ولی اگر از اول بگوییم او آدم بد یا خوبی است هیچ اتفاقی نمیافتد. چون همه از اول میدانند تکلیفشان با این آدم چیست. اینها در سکانسبندی و در جریان فیلمبرداری به وجود آمد. در فیلمنامه آقای میرباقری هست، اما در طول ماجرا اینها شکل گرفتند و دیدنی شدند.
آقای میرباقری به عنوان کارگردان اجازه این نوع بازی را میدهد. چرا که خودش دارد مختار را نقد میکند. مختار یک آدم مطلقا خوب نیست. در تاریخ هم مطلقا خوب نبوده. شما چند بار درباره مختار شنیدهاید؟ خیلی کم... اما یادمان باشد مختار آدم است. یعنی خاکستری است. در آن زمان ۳ قدرت در عربستان وجود داشت؛ علویان، امویان و زبیریان. من حاکم زبیریان هستم. این ۳ قدرت با هم صلح کردهاند، اما امویان کاری میکنند که جنگ میشود. اینها تاریخ است. من قرار است شخصیت عبدالله زبیر را بازی کنم که بزرگترین لذت زندگی او غذا خوردن و نماز خواندن است و در جنگ قدرت هم سیاس و قلدر است. هم خوب است و هم بد
است. او هم آدم است و هم خاکستری است. من باید او را نقد کنم که به کمک متن و کارگردان این نقد را انجام میدهم. روزها و شبهای فیلمبرداری ساعات خوش و لذتبخشی بودند و غذا خوردن او بخشی توضیحدهنده و روشنکننده از زندگی اوست.