بحران آب در استان تهران دیگر فقط به کاهش بارندگی یا افت ذخایر سدها محدود نیست؛ آنچه اکنون در شرق و شمالشرق استان تهران جریان دارد، به گفته کارشناسان، وارد مرحلهای عمیقتر و پیچیدهتر شده که از آن با عنوان «خشکسالی هیدرولوژیک» یاد میشود؛ مرحلهای که در آن حتی بارشهای مقطعی و سنگین نیز توان احیای سفرههای زیرزمینی و بازگرداندن تعادل آبی را ندارند. توسعه شتابزده ویلاسازی، رشد جمعیت، برداشت بیرویه از منابع زیرزمینی و تداوم شش سال خشکسالی، اکنون مناطقی مانند لواسانات، پردیس، رودهن و دماوند را به کانون بحران آب زیرزمینی در شرق استان تهران تبدیل کرده است.
مهدی زارع، پژوهشگر و استاد پژوهشکده بینالمللی زلزلهشناسی، با تشریح وضعیت منابع آب زیرزمینی شرق استان تهران، تأکید میکند: «وضعیت آبهای زیرزمینی در پهنه شمال شرق و شرق استان تهران، شامل شمیرانات و دماوند، به دلیل ویژگیهای خاص توپوگرافی، ساختار زمینشناسی و از همه مهمتر بارگذاری جمعیتی و توسعه ویلاهای تفریحی، نمادی از بحران خشکسالی هیدرولوژیک است.»
او درباره اثر بارشهای سال آبی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ توضیح میدهد: «اگرچه این بارندگیها روانآبهای سطحی موقتی ایجاد کردند، اما به دلیل کوهستانی بودن حوضهها و سرعت بالای تخلیه زهکشها، پتانسیل چندانی برای تغذیه آبخوانهای آسیبدیده نداشتند.»
