علیرضا دبیر:
آرای ری را نمیخواهم، اسم جدایی را نیاورید
شما یک نگاه به مسکن مهر بیندازید. من نمیخواهم مخالفتی بکنم ولی فکر میکنم درباره مسائل مسکن مهر در آینده صحبتهای زیادی خواهند کرد. این طرح با خیلی از اصول شهرسازی مغایر است یکپارچگی یعنی شما همه جا را به طور هماهنگ مدیریت کنید تا تعدد مدیریتی کم شود. الان شورای شهر کهریزک یا باقرشهر با شورای شهر تهران هماهنگ نیستند که این موضوع هم ناشی از همین تعدد مدیریتی است
به گزارش افکارنیوز، علیرضا دبیر در گفتگویی با اعتماد در مورد جدایی ری از تهران حرف های جالبی زد. هرچقدر نشانه برای جدا نشدن ری از تهران وجود دارد به همان اندازه هم نشانه برای جدایی وجود دارد. این را کارشناسان و تحلیلگران روزانهیی که در رسانهها اظهارنظر میکنند، میگویند. علیرضا دبیر یکی از اعضای شورای شهر تهران، متولد یکی از محلهها در ری است. او خودش را کارشناس میداند، کسی که روزی در این شهر زندگی میکرده، اگرچه مردم منتقد نبودن و ندیدن او در این شهر هستند و میگویند او از مردمش دوری میکند. عدهیی ورزشگاهی را به یاد میآورند
که به نام قهرمان شهرشان نامگذاری شده بود اما چندی بعد این نام به دلایلی تغییر کرد و هیچکس حاضر نشد برای این سوال جوابی پیدا کند، قهر با قهرمان ملی؟ اما او برای جدانشدن ری سرسختی نشان میدهد. میگوید هیچ چشمداشتی به رای ری ندارد: «در خیلی از مناطق رای اولی بودم». حاضر به رد صلاحیت شدن در گزینش انتخابات است و حتی در صورت تایید صلاحیت ترجیح میدهد آرایش در این شهر شمرده نشود اما ری، ری باقی بماند. او میگوید به هزار و یک دلیل حاضر است تا در جلسهیی شرکت کند که رای به جدایی ندهد.
اما بحثدولت این است که نه الان و نه سالهای بعد کسی آسیب نمیبیند.
دوستان میگویند که ری درآمد دارد، ما در بحثشهری دو نوع درآمد داریم. یک درآمد پایدار و یک درآمد ناپایدار. درآمد پایدار شامل دریافت عوارض است و درآمد ناپایدار شامل فروش تراکم برای ساخت و ساز بیشتر و در نتیجه از بین بردن مثلا زمینهایی با کاربریهای کشاورزی یا فضای سبز. بله، ما هم اگر بخواهیم مگر نمیتوانیم به عنوان شورا و شهرداری از ری درآمد ناپایدار داشته باشیم؟ ما نمیتوانیم زمینهای آنجا را بفروشیم یا آپارتمان سازی کنیم؟ ما هم میتوانیم. مهم این است که ما در مدل شهری ادعا داریم و از سال ۸۶ به این سو مدعی هستیم درآمدهای پایدار شهرداری را به ۳۲ درصد
رساندهایم. در حالی که قبلا حدود ۵ یا ۶ درصد بود. این خیلی اتفاق بزرگی است و آنها که در کار مدیریت شهری هستند حتما میدانند. حال مطمئنا اگر ری جدا شود تا چهار، پنج سال حتما به نفع مردم ری خواهد بود. زمینها فروخته میشود، تراکم فروخته میشود، درآمد بالا میرود و تا ۴،۵ سال هم پولش را خرج شهر میکنند و رسیدگی میشود ولی پس از چهار یا شش سال شروع به پس زدن خواهد کرد. آنجا دیگر درآمدی نخواهد داشت. درآمد پایدار هم که ندارد. یعنی مردم آنجا چقدر میخواهند عوارض بدهند؟
درآمد پایدار الان در ری چقدر است؟
آنجا چند شورای شهر دارد. شورای باقرشهر و کهریزک همین الان دارند کار انجام میدهند که چندان درآمد پایداری هم ندارند. در حال حاضر شهر قدس به دلیل اینکه درآمدهایش رو به اتمام است تمایل دارد دوباره به تهران ملحق شود. اما اگر در دست تهران بود نمیگذاشتند آنجا ساخت و ساز بیرویه شود. شما یک نگاه به مسکن مهر بیندازید. من نمیخواهم مخالفتی بکنم ولی فکر میکنم درباره مسائل مسکن مهر در آینده صحبتهای زیادی خواهند کرد. این طرح با خیلی از اصول شهرسازی مغایر است. در این مدل به دلیل نبودن فضای کسب و کار در مناطق مورد نظر ما عملا برای مردم فقط شهرکهای خواب میسازیم که با
طلوع صبح دوباره همان جمعیت مجبور هستند به شهرها بازگردند. به نظر من کارشناسان شهری باید روی این قضیه نظر بدهند. بحثهای شهری و کلانشهرها یک مجموعه قوانین دارد و رشد و افزایش جمعیت و تراکم آن تعاریف خاص خود را دارد.
یعنی شما میگویید اجرای طرح مسکن مهر به این شهرها ضربه میزند؟
من نمیخواهم قطعا چنین اتفاقی بیفتد. بهتر است کارشناسان شهری بنشینند و در این خصوص نظر بدهند. کارشناسان نظر بدهند که اجرای مسکن مهر در کنار شهرهای بزرگ و کلانشهرها مغایرت دارد یا ندارد؟ من فکر میکنم با توجه به بافت فرسوده گستردهیی که داریم، دولت خیلی راحت میتواند در شهرها همین کار را انجام دهد. همه زیرساختهای آب و برق و گاز هم آنجا آماده است و میتواند خیلی راحت این کار را انجام دهد. بازهم به ری اگر اشاره کنیم، من امیدوارم که این اتفاق نیفتد. خدا را شکر مردم ری در حدی آگاه هستند که بدانند چه چیز به نفعشان است و چه چیزی به نفعشان نیست.
چرا اینقدر مطمئن هستید که جدایی ری به نفع مردم نیست؟
من همیشه گفتهام مگر میشود دست یک آدم را از بدنش جدا کرد و گفت که دست جای دیگری و پا جای دیگری مدیریت شود. این عقل است که باید مدیریت کند و همه بدن هم باید در کنار هم باشد. اگر از نظر کلانشهری و مجموعه شهری هم بخواهیم نگاه کنیم، کرج را هم نباید جدا میکردند. یعنی در کشورهای پیشرفته دنیا چنین کاری انجام نمیدهند. کرج و تهران دو شهر تنیده به هم هستند و این تعدد مدیریتی است. الان از همین آقای استاندار بپرسید از نظر کارشناسی راضی به جدایی کرج بودید؟ درباره ری که این موضوع عمیقتر است چراکه در خود تهران قرار دارد و به هزار و یک دلیل من میگویم که این طرح کارشناسی نیست.
هنوز این قضیه برایم مبهم است که ضرورت اینکه الان اصرار دارند این اتفاق بیفتد چیست؟ من خودم هم این ضرورت را نمیفهمم.
یکی از بحثها این بود که دو طرف سر یک میز بنشینند و با هم حرف بزنند؛ کاری که تاکنون انجام نشده و ظاهرا انجام نمیشود. دلیلش چیست؟
قرار بود مجلس این فرصت را فراهم کند. ما همیشه اعلام آمادگی کردهایم اما یکی از بحثها درباره قانون این کار است. در قانون برنامه چهارم توسعه مستقیما اشاره شده که جدا شدن شهرها باید با نظر مجلس انجام شود. دوستان دولت در برنامه پنجم تاکتیک خوبی را به خرج دادند و زرنگی کردند و در برنامه پنجم این قانون را تغییر دادند و گفتند فقط استان در ید مجلس باشد در حالی که به نظر من شهر هم باید در دست مجلس باشد. مگر میشود نمایندهیی که از همان شهر رای میآورد نتواند درباره وضعیت آن شهر نظر بدهد؟ مجلس میتواند جلوی تندرویها را بگیرد. نه فقط در این دولت بلکه در همه دولتها مجلس
یک عامل اصلی برای برقراری توازن بین مردم و دولت است. بنابراین فکر میکنم مجلس محترم باید در این قضیه سفت بایستد چراکه آنها نماینده مردماند. مثلا قرار بود جلسه کارشناسی تشکیل شود اما تا این لحظه که من و شما با هم صحبت میکنیم در هیچ جلسه کارشناسیای از ما دعوت به عمل نیامده است.
مسوولان استانداری به جلسهیی که شما با آقای چمران در آن به همراه نمایندگان مجلس و استانداری حضور داشتید اشاره و اعلام میکنند شما در آنجا وقت برای اعتراض و مخالفت داشتید و باید در آنجا اعتراضاتتان را اعلام میکردید، واقعا در آن جلسه چه گذشت؟
ما اعتراضاتمان را کردیم، به خاطر همین هم بود که آخر جلسه به درگیری کشیده شد. آنجا هم من و هم آقای چمران به صراحت همه حرفهایمان را زدیم. قرار شد دوستان مجلس یک کمیتهیی تشکیل بدهند با حضور نمایندگان مجلس و شورای شهر و وزارت کشور. ما هنوز گوشبهزنگیم و هر موقع دوستان بگویند با هزار و یک دلیل حاضر به شرکت هستیم و میآییم تا بگوییم این تصمیم به صلاح مردم نیست؛ نه به صلاح مردم، نه ری و نه تهران و در آینده هم مطمئنا به صلاح دولت نیست. من اینجا به دولت هم نقد دارم که چرا میخواهد در همه مسائل خودش ورود پیدا کند؟ اصولا دولتها همیشه در امور کلان شرکت میکنند و این
نوع از بحثها را باید به دست مردم بسپارند. شورا هم یک نهاد مردمی است. در این موضوع خیلی وقتها میشنوم که گفته میشود دعوای شهرداری و دولت بر سر ری؛ اشتباه نکنید این دعوای شهرداری نیست، دعوای مردم است. یعنی هم مردم تهران و هم مردم ری.
اگر شهرری رفته باشید متوجه میشوید که شهرری مثل یک دشت است، به محض ورود به آنجا خواهید دید که هوای شهرری از هوای تهران چقدر تمیزتر است. چون دورتادور شهر زمینهای کشاورزی و فضای باز خوبی دارد. اگر این اتفاق بیفتد در حریم آنجا ساخت و ساز آغاز میشود. شما شک نکنید، با یک طرح تفصیلی جدا به همه زمینهای آنجا مجوز میدهند و هر کاری دلشان بخواهد میکنند و بعد از چند سال جمعیت آنجا چند برابر میشود.
بخشی از مردم اصلا از این واقعه خوشحال میشوند که امکانات به آنجا میرسد.
ری یک شهر قدیمی است و زمانی در گذشته هم پایتخت بوده است و وقتی به یکباره هجوم جمعیتی بیاید، این بار برای مردم آن شهر مشکلساز میشود. ما اصول شهرسازی داریم و در طرح تفصیلی که اجرایی هم شد، ری را هم در نظر گرفتهایم و اگر به یکباره تراکم جمعیتی در آن نقطه بالا رود برای شهرری مشکلاتی را به همراه دارد. اگر صدا و سیما کارشناسان شهری را دعوت کند، مطمئن باشید یک کارشناس شهری متخصص از این طرح دفاع نمیکند. هنوز هم نمیدانم ضرورت این کار از نظر دولتیها چیست؟
به نظر میرسد یکی از بحثها این است که نزدیک به انتخابات هستیم.
من معتقدم اگر کار برای خدا نباشد، جواب نمیدهد. این بحثکلی من در همه قضایاست. چه در ورزش و چه در اقتصاد و کسب و یا کار سیاسی. من صددرصد از نظر کارشناسی روی این موضوع یعنی مدیریت یکپارچه شهری کار کردهام و به این دلیل میگویم که این کار کارشناسی نیست و به نفع مردم هم نیست.
بنابراین شما با اجرای کار، اگر کارشناسی شود، مشکلی ندارید؟
اتفاقا ما دنبال همین هستیم، من اگر میگویم این کار نباید انجام شود چون این کار را کارشناسی کردهام. در کف شهر متوجه عمق فاجعه شدهام. مگر شما میتوانید تاکسیرانی، اتوبوسرانی یا متروی شهرری را از تهران جدا کنید؟ مگر میتوان آب لولهکشی تهران را از آنجا جدا کرد؟ الان یکی از مشکلات ما با دهیاریهای آنجاست. همین حالا در برخی مناطق بر اساس طرح جامع، ممنوعیت ساخت و ساز داده شد اما در حال ساختن هستند، چه برسد به روزی که قرار باشد خودشان شهرداری تشکیل بدهند. یک سوال دارم؛ مگر خود دولت اعلام نکرده برای کم کردن جمعیت شهر در حال فرستادن کارکنانم به دیگر شهرها هستم. من
نمیدانم این حرف درست است یا این کاری که آقایان دارند انجام میدهند. چطور میخواهند شهرهای بزرگ را با این نوع طرحها از جمعیت خالی کنند؟ شهرهای بزرگ را خودمان درست میکنیم. شهرهایی که به کار و امکانات بیشتر نیاز دارند. بحثی به نام یکپارچگی داریم، یکپارچگی یعنی شما همه جا را به طور هماهنگ مدیریت کنید تا تعدد مدیریتی کم شود. الان شورای شهر کهریزک یا باقرشهر با شورای شهر تهران هماهنگ نیستند که این موضوع هم ناشی از همین تعدد مدیریتی است و در این میان مردم بیشترین ضرر را میبینند.
برخی مردم ری و حتی متقاضیان اعلام میکنند در این سالها تعداد طرحهای سرمایهگذاری که در ری به نتیجه رسیده خیلی کم و شاید اصلا هیچ موردی نباشد، به این علت که شهرداری برای سرمایهگذاران مانعتراشی میکند و به نوعی سرمایهگذاران را فراری میدهد، چنان که با گذشت سالها هنوز در ری به عنوان سومین شهر مذهبی توریستی ایران یک مسافرخانه یا هتل با امکانات اولیه وجود ندارد، به نظر شما علت چیست؟
اين موضوع چند جنبه دارد، بالاخره جايي مثل ري مباحث تاريخي هم دارد و ما نميتوانيم بگذاريم آنجا هر نوع سرمايهگذاري يا هر كاري انجام شود. درباره هتل هم اتفاقا يك سرمايهگذار پيدا شده بود و تا پاي امضاي نهايي هم پيش رفته بود كه با اعلام اين موضوع كار متوقف شد. اينطور هم فكر نكنيد كه هر سرمايهگذاري بيايد آنجا سرمايه خرج كند درآمد مورد انتظارش را كسب ميكند، اصلا چنين چيزي نيست. شما بايد به كسي كه قصد سرمايهگذاري دارد در يكي از مناطق تهران مقداري تسهيلات بدهيد تا در كنارش راضي شود بيايد در ري هم كاري انجام دهد.