تبلیغات
کد خبر: ۱۵۶۴۲

نکات و سوالاتی درباره سقوط هواپیما در ارومیه

خلبان در آخرین ثانیه های عمر خود تصمیم گرفته هواپیما را بر زمین بنشاند و لذا اولین محوطه بازی که در مسیرش بوده را انتخاب کرده اما وقتی به یکصد متری محل سانحه رسیده، ‌بال های آن به درختان اطراف زمین باز برخورد کرده و کنده شدند.


پیگیری های خبرنگار عصرایران در ارومیه از طریق منابع مرتبط با فرودگاه این شهر نکات جدیدی را درباره سقوط هواپیما و آنچه در لحظات آخر بر سر مسافران و کادر پرواز گذشته آشکار می سازد که می تواند در قالب سوال نمایندگان از وزیر راه و رئیس سازمان هواپیمایی کشوری در مجلس شورای اسلامی مطرح شود.

از آنجا که هنوز منابع رسمی در این باره نظر نهایی را نداده اند و با توجه به این که روز یکشنبه، ‌قرار است وزیر راه و ترابری در کمیسیون عمران مجلس حضور یابد و به سوالات نمایندگان در این خصوص پاسخ دهد، ‌بی مناسبت نیست نمایندگان عضو کمیسیون، ‌ نتیجه تحقیقات به عمل آمده توسط عصرایران را نیز دستکم به عنوان گمانه با وزیر در میان بگذارند و مطالبه پاسخ کنند.

۱ - جا دارد از وزیر راه و ترابری درباره ادعای این که علت سقوط شرایط جوی نامساعد بوده پرسش شود که نقش آب و هوا در این میان چه بوده است؟! آقای حمید بهبهانی در واکنش به سقوط هواپیما، ‌در جمع خبرنگاران و روز ۲۰ دی ۸۹ به صراحت گفته است: " تنها عامل سقوط این هواپیما مسافربری شرایط نامناسب آب و هوایی و عدم دید کافی خلبان بوده است. "

حال که ایشان با این جمله، ‌تقصیرها را متوجه آب و هوا کرده، ‌ بد نیست نمایندگان از آقای وزیر بپرسند که اگر آب و هوا مشکل داشته چرا اجازه پرواز صادر شده است؟ ‌ آیا هواشناسی نتوانسته هوای مقصد را حتی برای یک ساعت آینده پیش بینی کند و با پیش بینی و اطلاعات غلط، ‌باعثپرواز هواپیما شده است؟!
اگر چنین است رئیس سازمان هواشناسی هم باید پاسخگو باشد.

۲ - لطفا بپرسند که آیا غیر از این است که هواپیما به بالای باند فرودگاه رسیده و ارتفاع خود را کم کرده و به چند متری زمین هم رسیده بوده است ولی در ثانیه های آخر فرود، به طور ‌ناگهانی ‌اوج گرفته است؟
علت چه بوده و آیا برج مراقبت در لحظه آخر چنین دستوری داده است؟ ‌برخی مسافران بازمانده روایت می کنند که هواپیما آنقدر به باند نزدیک شد که ما حتی احساس کردیم برای لحظه ای چرخ های آن به سطح زمین رسید.

آیا جز این است که عدم اجازه فرود آن هم در آخرین لحظه ای که هواپیما سرعت و قدرت خود را کاسته و آماده نشستن است، ‌باعثمی شود در فرایند سرعت گیری مجدد هواپیما، ‌آن هم هواپیمای ۳۷ ساله و تعمیر شده، ایجاد اشکال شود؟
آیا بعد از مجبور کردن خلبان به اوج گیری مجدد، ‌ اشکال فنی ایجاد نشده است؟

آیا فرودگاه ارومیه مهیای پذیرش هواپیما نبوده و برای رفع مسوولیت از خود در آخرین لحظات مانع از فرود شده است؟ یا خود خلبان تقاضای بازگشت کرده و اگر چنین است چرا؟!

چرا ممانعت از فرود آمدن، ‌ درست در آخرین لحظه صورت گرفته است و اگر مشکلی در فرودگاه بوده، ‌چرا وقتی هواپیما در آسمان بود و ارتفاع خود را کاهش نداده بود، ‌ از خلبان نخواستند بازگردد؟!
اگر هواپیما در فرودگاه می نشست(کما این که به روی باند هم رسیده بود) این اتفاق رخ می داد؟

مسوولان برج مراقبت فرودگاه ارومیه، ‌باید تحت پرسش قرار گیرند و آخرین مکالمات آنها با خلبان باید به عنوان مدرکی مهم، ‌مورد ارزیابی قرار گیرد.
ای بسا سرنخ ماجرا را در برج مراقبت بتوان یافت!

۳ - بپرسند اگر محدودیت دید وجود داشته و نمی شد با آن همه چراغ و امکانات و آی ال اس و … فرود آمد، ‌خلبان هواپیما چگونه توانسته است در اطراف فرودگاه در میان آن همه روستا و منطقه مسکونی و باغ، ‌زمینی نسبتاً‌ مسطح را " ببیند " و هواپیما را در قالب فرود اضطراری در آن بنشاند؟
نمایندگان بدانند که این ماجرا، ‌قطعاً‌سقوط عادی نبوده، ‌بلکه فرود اضطراری ناکام بوده است.
در شب سانحه، ‌ بعد از این که هواپیما در فرودگاه ننشسته، ‌ مجدداً‌ اوج گرفته ولی به دلیل نامعلومی که به احتمال قوی نقص فنی بوده است، ‌ دچار افت ارتفاع شده و خلبان ماهر آن - که از استادان بوئینگ بوده - در آخرین ثانیه های عمر خود تصمیم گرفته هواپیما را بر زمین بنشاند و لذا اولین محوطه بازی که در مسیرش بوده را انتخاب کرده است اما متاسفانه، ‌ وقتی به یکصد متری محل سانحه رسیده، ‌بال های آن به درختان اطراف زمین باز برخورد کرده و کنده شدند. در تصاویر نیز کاملا مشخص است که هواپیمای سانحه دیده که بر زمین افتاده، ‌بال ندارد، ‌چون بال ها، ‌در فاصله تقریباً ‌یکصد متری بر زمین افتاده بودند.

نکته مهم این که گویا خلبان، ‌ برای جلوگیری از انفجار، بنزین هواپیما را قبل از فرود اضطراری تخلیه کرده بود که با این کار جان تعدادی از مسافران را نجات داده است.

با این اطلاعات، ‌ نمایندگان مجلس باید فارغ از بحثسقوط، ‌بر روی فرود اضطراری تمرکز کنند و این سوال را مطرح نمایند که چرا هواپیما در فرودگاه ننشسته و چرا ناگزیر به فرود شده است؟

۴ - این هواپیما چند هفته قبل از سانحه، ‌اورهال شده بود؛ ‌لذا در صورت اثبات نقص فنی، ‌ این هشدار باید به صورت خیلی جدی مطرح شود که وضعیت اورهال کردن هواپیماها در چه شرایطی است و چرا به فاصله اندکی از اورهال، ‌ این اتفاق رخ داده است. آیا بقیه اورهال ها هم همین گونه اند؟

۵ - ممکن است در جلسه نمایندگان، ‌این نقد از سوی آنها مطرح شود که چرا هواپیمایی با ۳۷ سال عمر هنوز در خطوط هوایی ایران می پرد؟ و تقاضا شود که هواپیماهای قدیمی از رده خارج شوند.
پاسخ وزیر احیاناً‌ این خواهد بود که الان در دنیا و حتی در برخی کشورهای پیشرفته نیز بوئینگ هایی با این قدمت پرواز می کنند و اضافه خواهد شد در خصوص هواپیما، ‌سن و عمر مطرح نیست و با اورهال کردن آن می توان تا جایی که استانداردهای پرواز اجازه می دهد پرواز کرد.

جواب این توجیهات چنین است:
اولا آن تعداد از هواپیماهای قدیمی ۲۷۲، ‌ یا در کشورهای فقیر و خطوط هوایی درجه چندم و نامعتبر پرواز می کنند و یا اگر هم در برخی کشورهای صاحب نام می پرند، ‌دیگر مسافری نیستند و به باربری تغییر کاربری داده اند که صد البته استانداردهای ایمنی هواپیماهای مسافربری بسیار بالاتر و سختگیرانه تر از باری هاست.

ثانیاً‌ اورهالی که در خصوص همین هواپیماهای باری انجام می شود، ‌ با توجه به امکانات و تجهیزاتی که در اختیار دارند، ‌بهتر، بروزتر و استاندارد از اورهال ماست که با انواع تحریم ها دست و پنجه نرم می کنیم و قطعه تهیه می نماییم.

ثالثاً‌ شرایط آب و هوایی در جاهای مختلف متفاوت است و هر هواپیمایی که در یک جغرافیا خوب جواب داده، ‌ معنایش این نیست که در همه جای دنیا می تواند ایده آل باشد.

رابعاً‌ اگر با اورهال می توان بدون محدودیت عمر هواپیما، ‌از آن استفاده کرد، ‌چرا در آمریکا و اروپا که اقتصادی تر هم فکر می کنند، ‌ هواپیماها را این همه اورهال نمی کنند و بعد از میزان ساعت مشخصی از پرواز از رده خارج می نمایند؟

لذا وقتی در ایران با این شرایط، ‌هواپیمای ۳۷ ساله پرواز می کند، ‌ معنایش این است که یک سوء تدبیر مدیریتی در میان است و نتیجه اش هم همینی می شود که می بینیم.

۷ - درست است که باید وزیر راه پاسخگو باشد ولی چرا نمایندگان سراغ رئیس سازمان هواپیمایی نمی روند؟ ‌مگر نه این است که او مسوول مستقیم حوزه حمل و نقل هوایی است و در این مدتی که از سقوط گذشته، ‌سکوت اختیار کرده است و پاسخگو نیست؟!

اگر وزیر راه در حوزه حمل و نقل زمینی و دریایی و هوایی به طور عام مسوولیت دارد، ‌ رئیس سازمان هواپیمایی کشوری فارغ از مسوولیت های فراگیر وزیر، ‌ تنها در عرصه هوایی کار می کند و تمرکز بیشتری بر این حوزه دارد و برای پاسخگویی و مورد بازجویی نمایندگان مردم قرار گرفتن، مستحق تر است.

مخلص كلام آن كه از نمايندگان انتظار مي رود حالا كه وارد ماجرا شده اند ، بحث "فرود اضطراري" و نه سقوط را جدي بگيرند و سرنخ ها را در برج مراقبت نيز جست و جو كنند و در عين پرسش از وزير ، رئيس سازمان هواپيمايي كشوري را نيز از سلابه سوال و جواب مصون ندانند و البته بحث خارج كردن هواپيماهاي قديمي از رده را نيز به طور جدي پيگيري نمايند چه آن كه برغم كمبود هواپيما ، مسافرت زميني ، مطلوب تر از سفر هوايي با هواپيماهايي است كه عمرشان را كرده اند و دنبال بهانه اند كه به زمين بخورند و صداي انا لله و انا اليه راجعون بازماندگان را به آسمان بلند كنند.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات