تبلیغات
کد خبر: ۱۶۵۵۶۳

وقتی پزشکان عینک را تمسخر می کردند!

در اروپا تا مدت زیادی پس از اختراع عینک، پزشکان این وسیله را به تمسخر می گرفتند و بیشترشان می پنداشتند که عینک چیز خطرناکی است و می گفتند کم بینی و کم سویی چشم را باید با ضماد و مرهم درمان کرد و زدن عینک سبب آسیب دیدن بیشتر چشم خواهد شد.

افکار نیوز - داستان عينك با نرون كه از سال ۵۴ تا ۶۸ ميلادي امپراطور روم بود، آغاز مي شود.

در میان امپراطوران روم، ‌ نرون شاید از همه عجیب تر بود: این مرد به اسبش عنوان سناتور داده بود و رخت و لباس آدمیزاد به این حیوان می پوشاند، شبها در کوچه و خیابان های شهر پرسه می زد، آواز می خواند و می رقصید و نمایش ها را از پشت یک قطعه گوهر رنگی محدّب که جلوی یک چشم خود می گرفت، تماشا می کرد.

اگرچه به طور قاطع معلوم نیست، اما گمان می رود که نرون نزدیک بین بوده است؛ نگه داشتن گوهر جلوی چشم نه تنها اشیا را زیباتر می ساخت بلکه به این امپراطور ریز نقش مضحک کمک می کرد که بهتر ببیند.

احتمالاً چینی ها نخستین مردم روی زمین بودند که از عینک هایی شبیه عینک های امروزی استفاده می کردند. این عینک معمولاً شامل دو عدسی بسیار بزرگ بیضی شکل از سنگ بلور بود. قاب آن از لاک سنگ پشت ساخته می شد و دو ریسمان منتهی به وزنه که پشت گوش آویزان می شد، عینک را ثابت نگه می داشت. گاهی دسته عینک را درون کلاه می چپاندند و یا با دسته برنجی خمیده به شقیقه ها می چسباندند.

اما در هر صورت عینک های ابتدایی چینی کمکی به نیروی دید نمی کردند و کسانی که از این عینک ها می زدند گمان می کردند که برایشان خوش یمن است و یا قیافه شان را قشنگ تر یا مهم تر جلوه می دهد. اغلب مردم قاب های بدون شیشه به چشم می گذاشتند.

عینک در حوالی سده سیزدهم در اروپا پیدا شد. عدسی این عینک ها هم مثل شیشه های چینی از بلور طبیعی یا سنگ های شفاف دیگر ساخته می شد. لیکن اروپایی ها به خاطر شگون یا قیافه ظاهری، عینک نمی زدند: هدف آنها بهبود دید بود.

عینک های اولیه اروپایی صرفاً شیشه بزرگ نمایی بود که با دست گرفته می شد. بعدها عینک دو شیشه ای قابداری عرضه شد که یک دسته داشت و جلو چشم گرفته می شد. سپس دسته کنار گذاشته شد و نوارها یا قیطانی که دور سر بسته می شد جای آن را گرفت. تا مدتی عینک فنردار به کار می رفت، یعنی شیشه ها با ابزار گیره مانندی به بینی بند می شد. سرانجام این فکر به وجود آمد که از دسته سیمی منحنی محکمی که پشت گوش قرار می گیرد استفاده شود.

در اواخر سده سیزدهم کشف شد که عدسی های ساخته شده از شیشه بر سنگ های شفاف برتری دارد. اگر چه مسلم نیست اما اعتقاد بر این است که یک شیشه بر شیشه ساز نخستین کسی بود که عینکی با چنین عدسی هایی ساخت.

در اروپا تا مدت زیادی پس از اختراع عینک، پزشکان این وسیله را به تمسخر می گرفتند و بیشترشان می پنداشتند که عینک چیز خطرناکی است و می گفتند کم بینی و کم سویی چشم را باید با ضماد و مرهم درمان کرد و زدن عینک سبب آسیب دیدن بیشتر چشم خواهد شد.

پیداست که مردم به گفته های پزشکان گوش نمی داده اند، یکی از دلایل این امر گسترش اهمیت کتابخوانی در آن زمان است. سال به سال عده بیشتری از مردم خواندن می آموختند و به این علت که عینک نه ضماد و مرهم کم بینها را قادر به خواندن می کرد، این اختراع مدام شهرت بیشتری می یافت.
در سال ۱۷۸۴ «بنیامین فرانکلین» عدسی دو کانونی را ابداع کرد. این عدسی ها اگر چه از سکه یک ریالی بزرگتر نبودند، راه را به سوی عدسی سازی هر چه دقیق تر و پیشرفته تر گشودند.
نخستین عدسی درون چشمی در سال ۱۸۷۷ در آلمان اختراع شد. جالب توجه اینکه عدسی یاد شده به منظور بهبود دید ساخته نشده بود. این عدسی را دانشمندی اختراع کرد که هدفش حفاظت تخم چشم فردی مبتلا به بیماری پلک چشم بود.

منبع: اختراع اشياى معمولى / نوشتة دون ال. والفسون

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات