پرسشهایی که در ۳۰ سالگی سراغمان می آید
آیا شما هم بیماری بحران ۳۰ سالگی دارید؟
آیا انتخاب رشته دانشگاه مان درست بوده؟ آیا ازدواج مان درست بوده؟ آیا شغلمان را درست انتخاب کردیم؟ چرا این کار را کردیم؟ چرا آن کار را نکردیم؟ چرا به جای سربازی رفتن نرفتیم ارشد بخوانیم؟ چرا بچه دار شدیم و خودمان را گرفتار کردیم؟ چرا داریم اینجا زندگی می کنیم؟ اصلاً دلمان می خواهد بزنیم زیر همه چیز و از اول شروع کنیم
دهه ۶۰ ایها بخواهند یا نخواهند دارند به ۳۰ سالگی نزدیک می شوند و این یعنی اواخر سن جوانی از نظر علم جامعه و آمار و ارقام دستگاه ها. غوغای سؤالات آنجا شکل می گیرند که وقتی ۳۰ سالگی مان تمام می شود می پرسیم در این سال ها چه کرده ایم؟ آیا انتخاب رشته دانشگاه مان درست بوده؟ آیا ازدواج مان درست بوده؟ آیا شغلمان را درست انتخاب کردیم؟ چرا این کار را کردیم؟ چرا آن کار را نکردیم؟ چرا به جای سربازی رفتن نرفتیم ارشد بخوانیم؟ چرا بچه دار شدیم و خودمان را گرفتار کردیم؟ چرا داریم اینجا زندگی می کنیم؟ اصلاً دلمان می خواهد بزنیم زیر همه
چیز و از اول شروع کنیم اما مگر می شود؟ زندگی ای که ساخته ایم چه می شود؟ شاید جشن تولد ۳۰ سالگی برای خودمان بگیریم اما عجیب نیست که فردایش غم به سراغ مان بیاید و بگوییم آن جور که باید زندگی نکرده ایم. چنین اتفاقی شاید برای ما مفهوم افسردگی داشته باشد اما اگر نظر یک روانشناس را بخواهیم می گوید دچار بحران ۳۰ سالگی شده ای!
بحران ۳۰ سالگی اولین بحران میانسالی است اما آخرینش نیست. مسأله اصلی اینجاست که ما ناگزیر می میریم و هرچه به مرگ نزدیک تر می شویم سؤال در مورد انتخاب های اساسی زندگی مان جدی تر می شود اما در زمان های خاصی سروکله این بحران ها پیدا می شود. وقتی که ما یک دهه از زندگی مان را کامل می گذرانیم و به سال های رند می رسیم، یعنی در ۳۰ سالگی، ۴۰ سالگی و ۵۰ سالگی بحران ها بیشتر خودشان را نشان می دهند.
به گزارش همشهری جوان، روانشناسان معتقدند در هر دوره از زندگی انسان یک تکلیف مهم روانشناختی وجود دارد که اگر به درستی انجام شود به سلامت از آن دوره می گذریم و گرنه دچار بحران می شویم. مهمترین تکلیف در سومین دهه عمر آدم این است که بتواند با دیگران وارد رابطه صمیمانه جدی شود وگرنه منزوی می ماند. مهمترین رابطه صمیمانه این دوره رابطه با همسر احتمالی است. البته ناگفته نماند که بسیارند انسان هایی که ازدواج کرده اند اما رابطه صمیمی با همسرشان برقرار نکرده اند. غیر از این انتخاب های دیگری هم در زندگی مان داشته ایم که به گونه ای سرنوشت ساز بوده اند.
۱ - انتخاب رشته دانشگاهی
اگر بخواهیم خیلی گیر بدهیم باید برگردیم به عقب تر و در مورد انتخاب رشته دبیرستان مان هم حرف بزنیم. آیا رشته دبیرستانی خودمان را خودمان انتخاب کردیم یا برایمان به هر دلیلی انتخاب کردند؟ حالا موقع گیر دادن به رشته دانشگاه مان است. آیا رشته دانشگاه مان را دوست داشتیم؟ آیا به سال های دانشگاه که نگاه می کنیم یاد تلف کردن عمر می افتیم یا حس می کنیم که آن سال ها سالهای پرباری بوده اند؟
۲ - انتخاب شغل
چیزی که حتی بیشتر از انتخاب رشته تحصیلی ذهن ۳۰ ساله مان را اذیت می کند کاری است که مشغول انجام دادنش هستیم. آیا از کاری که داریم انجام می دهیم لذت می بریم یا فقط برای این که نانی به کف آورده باشیم کار می کنیم؟ آیا آن قدرها که خودمان توقع داشته ایم پیشرفت شغلی داشته ایم؟
۳ - بچه دار شدن یا نشدن
اگر چه مسئولین و دستگاه های کشور به فکر ازدیاد جمعیت افتاده اند اما احتمالا تعداد آدم هایی که در ۳۰ سالگی بچه هم دارند روز به روز کمتر می شود. در همان درصد کم هم کسانی که بچه دار شدن را انتخاب کرده اند ممکن است در ۳۰ سالگی در مورد این انتخاب تردید کنند.
۴ - ماندن یا رفتن
انتخاب محل زندگی هم از آن چیزهایی است که مخصوصاً در وضعیت فعلی نسل سومی های ما حسابی در ذهن کسانی که بحران ۳۰ سالگی را تجربه می کنند رژه می رود. حالا این انتخاب می تواند به اندازه زندگی در این شهر یا آن شهر باشد یا به اندازه مهاجرت کردن یا نکردن پیچیده. حتما شما هم ۳۰ ساله هایی دور و بر خودتان می شناسید که از رفتن یا ماندن پشیمان هستند.
نشانه های بحران
سؤالاتی که مطرح شدند در واقع پشت صحنه بحران ۳۰ سالگی هستند. آن چیزی که ما در رفتار آدم های بحران زده می بینیم نشانه هایی از همین سؤالات هستند.