آتش سوزی در قطار یزد - تهران
شب گذشته قطار ساعت ۱۹:۵۰ دقیقه یزد به مقصد تهران، یک ساعت پس از خارج شدن از ایستگاه یزد و نرسیده به ایستگاه میبد دچار حریق شد.
در ساعت ۲۱ شب گذشته مسافران واگنهاي نزديك به لوكومتيو اين قطار شاهد شعلهور شدن آتش از لوكومتيو بودند و پس از آن صداي دويدن پرسنل قطار به سمت لوكومتيو، راننده لوكومتيو قطار را نگه ميدارد، صداي همهمه پرسنل حاكي از آناست كه ديزل قطار آتش گرفتهاست. پرسنل قطار آتش را خاموش ميكنند، كسي در بيسيم ميگويد: آرام آرام تا ايستگاه بعد ميرويم.
به گزارش ایلنا، استرس مسافران را به راهروهای قطار کشاندهاست، مهمانداران سعی میکنند در میان دوندگیهایشان پاسخ مسافران را با " چیزی نیست "، " طبیعی است "، " زود درست میشود " و جملاتی از این قبیل بدهند، لوکوموتیوران قطار را روشن میکند، شعلههای آتش باز شعلهور میشود و باز همان همهمهها(َ!) رئیس قطار تصمیم میگیرد قطار را در همانجا نگه دارد تا یک دیزل جدید از یزد برسد، این یعنی بیش از یک ساعت ماندن در میان کویر تا رسیدن دیزل جدید.
یکی از پرسنل قطار میگوید: این اتفاق طبیعیاست، از هر چند سفر یکبار دیزل قطارها مشکل پیدا میکند، او میگوید: اما معمولا این اتفاق آنقدر خطرناک نیست که احساس کنیم جان کسی بهخطر بیفتد، او اضافه میکند: شش سال که مهماندار قطار هستم اما تاکنون احساس ناامنی نکردهام.
اما مسافران قطار جور دیگری فکر میکنند، آنها لباسهایشان را پوشیدهاند ساکهایشان را در آغوش کشیدهاند و منتظرند تا درها باز شود و از قطار فرار کنند، گرچه قطار ایستاده است و شعلهها خاموشاست اما مسافران از مهماندارها میخواهند درهای قطار را باز بگذارند، مسافران قطار میترسند و نگرانند که چه پیش میآیند.
یک راننده لوکوموتیو در گفتوگوی تلفنی با خبرنگار ایلنا درباره علت وقوع چنین حادثهای میگوید: با توجه به غلظت و چربی گازوئیل و حرارت موتور اگر گازوئیل نشت کند احتمال ایجاد جرقه و آتش گرفتن دیزل میشود، اما از آنجایی که سیستم امنیتی دیزل بالا است با بالا رفتن حرارت یا ایجاد هر گونه مشکل دیزل بطور اتوماتیک خاموش میشود و با کپسولهای اطفاء حریق سریع میشود وضعیت را در کنترل قرار داد.
او تاکید کرد: در اینگونه مواقع احتمال رسیدن شعلههای آتش به واگنهای قطار نزدیک به صفر است، اما باید هر احتمالی را مورد توجه قرار داد.
او با اشاره به این که این اتفاق در ایران اتفاق روتینی است و مشکل خاصی را بوجود نمیآورد، گفت: ناوگان ریلی ایران را نباید با دیگر کشورها مقایسه کرد زیرا سطح راهآهن، تکنولوژی و امکانات کشورهای دیگر خیلی از ایران بالاتر است، در دیگر کشورها عموم ناوگان حملونقل عمومی ناوگان نو است، این در حالیست که مشک عمده ما فرسودگی قطعات است.
این راننده لوکوموتیو ادامه میدهد: دیزلهایی که در قطارهای ما استفاده شدهاست در سال ۴۰ و جدیدترین آنها تا سال ۶۰ خریداری شدهاست و در تمام این سالها ما تعویض نداشتیم و تنها تعمیر کردهایم واین دقیقا برخلاف کشورهای دیگر است، در دیگر کشورها وقتی دیزل یا هر قطعه دیگر دچار مشکل میشوند، از ناوگان حذف شده و تعویض میشوند اما در ایران با توجه به محدودیتهایی که وجود دارد۴۰ سال است که تعمیر میکنیم.
او میگوید: طبیعی است که دستگاههایی که ۴۰ سال تعمیر شدهاند، بیشتر دچار مشکل میشوند و هرگز به روز اولشان باز نمیگردند.
سرانجام ساعت ۲۳ دیزل از یزد رسید، قطار حرکت کرد تا در ایستگاه میبد که روشناست، تعمیرات نهایی انجام شود و قطاری که باید ساعت ۴ صبح بهتهران میرسید ساعت ۶.۳۰به تهران رسید اما دیگر زمان برای کسی مطرح نبود همه از سالم رسیدن خوشحال بودند.
آنطور كه پرسنل قطار، مسافراني كه به طور مرتب با قطار سفر ميكنند و اين راننده لوكوموتيو ميگويند، اين اتفاق و اتفاقاتي از اين قبيل چندسالي ست كه در هر چند سفر يك بار پيش ميآيد، اما سوال ايناست كه آيا پس اتفاقاتي كه در ناوگان هوايي ايران افتاد، پس از مرگها و سقوطها، اكنون نوبت ناوگان حملو نقل ريلي است كه جان انسانها را بگيرد؟