تبلیغات
کد خبر: ۱۸۲۴۱۶

پای دولت نباید به " مراکز همسریابی " باز شود

پروفسور حسین باهر گفت: مراکز همسریابی نباید نگاه اقتصادی داشته باشند و بلکه باید با نگاهی خیرخواهانه برای حل مشکل ازدواج جوانان کار این مراکز شکل بگیرد. جامعه شناس، رفتارشناس، روانشناس و مشاور خانواده باید در این مراکز وجود داشته باشد و کارکنان این مراکز باید افراد متاهل و متعهد و پاکی باشند.

به گزارش افکارنیوز به نقل از پارسینه؛ مقوله ازدواج چیزی است که کمتر کسی می تواند منکر مناسب نبودن آمار آن در ایران شود زیرا هر روز آمارهایی از کم شدن ازدواج و رشد طلاق در کلانشهرها شنیده می شود که این اتفاق قابل قبولی نیست. بخشی از این مشکل مطمئنا به شرایط اقتصادی باز می گردد که ازدواج را سخت تر از گذشته کرده ولی بخشی نیز به سردرگمی جوانان برای انتخاب همسر مناسب مربوط می شود. زیرا آنها می خواهند در برابر شیوه سنتی ازدواج مقاومت نشان دهند و خود همسر آینده شان را انتخاب کنند و از طرفی نمی توانند مورد مناسب شان را در اطراف خود پیدا کنند.

این حرف ها که دختر خوب و پسر خوب دیگر پیدا نمی شود از زبان ازدواج نکرده ها بسیار شنیده می شود وحتی خود گویندگان هم این حرف ها را باور ندارند. گاهی با این وضعیت عده ای به بدترین شیوه های ممکن برای آشنایی به ناآشنایان تن می دهند که به هر اتفاقی می انجامد جز ازدواج! حتی ازدواج های ناشی از این آشنایی های بی قاعده خیلی با دوام نیست و خیلی زود از هم می پاشد.


راه های مختلفی برای حل این مشکلات از سوی کارشناسان پیشنهاد شده که هر کدام مربوط به یک بخش از روند ازدواج است. یکی از این راه حل ها ایجاد مراکز تخصصی همسریابی است که تلفیقی از شیوه ازدواج سنتی و امروزی است. از این جهت سنتی که یک نفر سوم وارد معادله ازدواج می شود و فقط دو نفر تصمیم گیرنده نیستند. و از آن جهت امروزی که این نفر سوم یک مرکز تخصصی است که بر اساس علم روانشناسی، رفتارشناسی، جامعه شناسی و نیز عقاید مذهبی به مقوله «ازدواج عاقلانه» ورود پیدا می کند تا طرفین پیش از ازدواج بخش کافی ای از شخصیت طرف مقابل خود را بشناسند تا در ادامه مسیر دچار مشکل نشوند.

مشخص است که این کار، تیغ دو لبه ای است که می تواند سوء استفاده هایی را در بر داشته باشد ولی با کمی دقت عمل می توان این معایب را از بین برد و مرکز همسریابی را به عنوان یک نهاد امر به معروف به جامعه معرفی کرد. حتی با ورود آیت الله مکارم شیرازی به این بحثمی توان از بابت اسلامی بودن چنین طرحی نیز مطمئن شد. ایشان در پاسخ به استفتایی برای این مراکر پاسخ داده اند:

«تا آنجا که اطلاع داریم تاکنون افراد یا گروه های متعددی اقدام به این کار کرده اند، بعضی موفق بوده اند و بعضی با مشکلات مواجه شده اند. ولی به هر حال اگر این کار زیر نظر افراد مطمئن و با رعایت تمام شوؤنات اسلامی و اخذ مجوز از مقامات ذی صلاح صورت گیرد، کار خوبی است و ممکن است جلوی بسیاری از مشکلات ازدواج ها را بگیرد، اما با توجه به ظرافت و حساسیت های مساله، نیاز به برنامه ریزی دقیق دارد.»

در این راستا باقر پیش‌نمازی، معاون امور فرهنگی و تربیتی وزارت ورزش و جوانان چندی پیش اعلام کرد: «از بهمن ماه امسال مرحله آزمایشی ثبت نام و پاسخگویی از داوطلبینی که قصد فعالیت درحوزه اینترنتی مشاوره و همسریابی دارند، آغاز خواهد شد. برای متقاضیان در صورت برخورداری از صلاحیت لازم پروانه فعالیت صادر می شود. وزارت ورزش وجوانان متولی صدور مجوز فعالیت مراکز اینترنتی همسریابی می باشد ومتقاضیان بایستی قبل از هرکاری از طریق این وزارتخانه مجوز لازم را اخذ نمایند که در غیر اینصورت فعالیت آنها غیرمجاز تلقی می‌شود.»

این اتفاق باعثزیر نظر قرار گرفتن این نوع مراکز خواهد شد و جلوگیری از سوء استفاده برخی سوجویان خواهد شد که یک اتفاق مثبت تلقی می شود ولی باید دید مسئولان در حوزه عمل می تواند این کار را به درستی انجام دهند. با این بهانه با پروفسور حسین باهر، جامعه‌شناس و بنیان‌گذار رفتار‌شناسی در ایران و عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی که درباره روابط زناشویی و مشکلات سلامت اجتماعی پژوهش های فراوانی داشته است، گفت وگویی کردیم که حاصل آن را در ادامه می خوانید.

معاون فرهنگی وزارت ورزش و جوانان اعلام کرده در حال ثبت نام برای بنگاه های همسریابی هستند تا به صورت قانونی و تحت کنترل دولت این مراکز فعالیت کنند. نظر شما درباره این اتفاق و ازدواج با این شیوه چیست؟

برای حرف زدن در این مورد باید به گذشته ها و پیشینه این قبیل کارها رجوع کرد. تصور نکنید این شیوه ی آشنایی دادن خانواده ها و دختر و پسرها مربوط به همین سال های اخیر است چون در زمان مولانا و حافظ هم این شغل یا عنوان وجود داشته که افرادی دختران و پسران مناسب را به هم معرفی می کردند. به این افراد «دلاله گان» می گفتند. در خانواده های سنتی امروز هم چنین افرادی وجود دارند که افراد پر تجربه و بزرگی هستند که معتمد خانواده ها بوده و همه به نیت خیر آنها اعتماد دارند. نفس این عمل بد نیست چون امر به معروف است ولی باید به شیوه اجرای آن توجه کرد که مبادا دچار خطا و اشتباه شود.

پس با راه اندازی این مراکز موافق هستید؟
بله. اشاره کردم که نفس عمل راه اندازی مراکز همسریابی قانونی جای اشکال ندارد چون می تواند جایگزین بهتری برای راه های اشتباه باشد. در حال حاضر راه های نادرست زیادی برای آشنایی دختر و پسرها پیدا شده که نتایج بدی را به دنبال داشته است. باید بپذیریم در این سال ها که دختر و پسرها خود برای ازدواج تصمیم می گیرند و فرد مورد نظرشان را به خانواده ها معرفی می کنند این نوع کار می تواند کمک کننده باشد چون یک کارشناس، شخصیت واقعی دو طرف را بررسی می کند و به آنها می گوید، مسائلی هست که چون زمان آشنایی عادی افراد مطرح نمی شود بعدها می تواند زوجین را دچار مشکل کند.

سال ها پیش ما با همکارانمان در دانشگاه شهید بهشتی ایده ازدواج دانشجویی را مطرح کردیم، هر چند این بحثکلی نشد و به همسریابی نرسید ولی هدف ما هم همین بود یعنی آشنایی دادن اصولی جوانان با یکدیگر. پس این نوع مراکز همسریابی در محل هایی چون دانشگاه ها هم می تواند مفید واقع شود.

مشکلی که می تواند کار این مراکز را تهدید کند، چیست؟
مشکل اصلی این است که دولت روی هر چیزی دست گذاشته به شیوه دولتی برگزار کرده که این یک آفت است. در حالی که اگر شرایطی فراهم می شد که مراکز خصوصی، NGOها و حتی همان افراد معتمد وارد این کار می شدند نتایج بهتری را به بار می آورد. یعنی کسانی که دغدغه این کار را دارند وارد آن شوند نه کسانی که نگاه کاسبکارانه به مراکز ازدواج دارند. چون با این شیوه سوء استفاده ها کمتر می شود.

از تجربه کشورهای دیگر در این حوزه اطلاعی دارید؟ مشکلات و مزایای آنها چه بوده است.

در کشور کانادا که خود بنده حضور داشتم چنین مراکزی وجود داشت. افراد به آنجا مراجعه می کردند و تست هایی از آنها گرفته می شد تا اخلاق و شخصیت واقعی آنها شناسایی شود. بعد از این شناسایی و مصاحبه های اولیه، موردهایی که مطابق خواسته های افراد بود، معرفی می شد. در ابتدا طرفین همدیگر را نمی دیدند و بعد از جدی شدن، ارتباط طرفین بیشتر می شد.

تمام مباحثقبل از دیدار طرفین به نوعی عقلانی بود تا اینکه به دیدار حضوری می رسید، از اینجا به بعد مربوط می شد به بعد احساسی که طرفین نسب به هم پیدا می کردند. این را هم فراموش نکنیم که تنها آشنا کردن دو دختر و پسر وظیفه ما نیست. باید شرایط ازدواج را برای آنها فراهم کرد به ویژه از بعد اقتصادی، مشاوره هایی دهیم و تسهیلاتی فراهم کنیم که آنها بتوانند هر چه زودتر زندگی خود را شروع کنند. مشکل ازدواج جوانان یک بحثملی است و حتی به نظر من رئیس جمهور آینده باید برای دو مقوله ازدواج و اشتغال یک برنامه جدی داشته باشد.


برای انجام هر چه بهتر این طرح چه پیشنهاداتی دارید؟

اشاره کردم که این مشکل امری ملی است و در این سطح باید برای آن برنامه ریزی کرد. ما در «فرهنگستان علوم پزشکی» شاخه سلامت اجتماعی، آمادگی این را داریم که به وزارت ورزش و جوانان مشاوره دهیم. در این مراکز از بعدی کاملا تخصصی مسائل بررسی می شود تا این مراکز دچار مشکل نشوند.

امیدوارم وزارت ورزش از این بانک اطلاعاتی رایگان استفاده کند و به نوعی سرسری و ویترینی عمل نکند چون همان طور که اشاره کردم کارهایی که دولتی می شوند متاسفانه نتیجه مثبتی ندارد. از طرفی مراکز همسریابی نباید نگاه اقتصادی داشته باشند و بلکه باید با نگاهی خیرخواهانه برای حل مشکل ازدواج جوانان کار این مراکز شکل بگیرد. جامعه شناس، رفتارشناس، روانشناس و مشاور خانواده باید در این مراکز وجود داشته باشد و کارکنان این مراکز باید افراد متاهل و متعهد و پاکی باشند. یعنی افرادی انتخاب شوند که از خود عبور کرده باشند. چون کسی که از خود عبور کرده می تواند به دیگران کمک برساند. در نهایت باز هم تکرار می کنم که امیدوارم این طرح سطحی برگزار نشود.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات