تبلیغات
کد خبر: ۱۸۲۵۸۹

گوشه ای از خصائل والای پیامبر اعظم(ص)

امام صادق(ع) فرمودند: من خوش ندارم کسی بمیرد در حالی که هنوز برخی از آداب پیامبر(ص) را به جا نیاورده است.

به گزارش افکارنیوز، فردا بیست و هشتم صفر مصادف است با رحلت جانسوز پیامبر گرامی اسلام،به همین مناسبت گوشه ای از خصلت های بیشمار و والای این اسوه اخلاق را که هر کدام از آنها می تواند سرمشق زندگی ما باشد در زیر آورده ایم:

۱ - هنگام راه رفتن با آرامی و وقار راه می رفت.

- ۲در راه رفتن قدم ها را بر زمین نمی کشید.

۳ - نگاهش پیوسته به زیر افتاده و بر زمین دوخته بود.

۴ - هرکه را می دید مبادرت به سلام می کرد و … کسی در سلام بر ایشان سبقت نگرفت.

۵ - وقتی با کسی دست می داد دست خود را زودتر از دست ایشان بیرون نمی کشید.

۶ - با مردم چنان معاشرت می کرد که هرکس گمان می کرد عزیزترین فرد نزد آن حضرت است.

۷ - هرگاه به کسی می نگریست به روش ارباب دولت با گوشه ی چشم نظر نمی کرد.

۸ - هرگز به روی مردم چشم نمی دوخت و خیره نگاه نمی کرد.

۹ - چون اشاره می کرد با دست اشاره می کرد نه با چشم و ابرو.

۱۰ - سکوتی طولانی داشت و تا نیاز نمی شد لب به سخن نمی گشود.

۱۱ - هرگاه با کسی هم صحبت می شد به سخنان او خوب گوش فرا می داد.

۱۲ - چون با کسی سخن می گفت کاملا برمیگشت و رو به او می نشست.

۱۳ - با هرکه می نشست تا او اراده ی برخاستن نمی کرد آن حضرت برنمی خاست.

۱۴ - در مجلسی نمی نشست و برنمی خاست مگر با یاد خدا.

۱۵ - هنگام ورود به مجلسی در آخر و نزدیک درب می نشست نه در صدر آن.

۱۶ - در مجلس جای خاصی را به خود اختصاص نمی داد و از آن نهی می کرد.

۱۷ - هرگز در حضور مردم تکیه نمی زد.

۱۸ - اکثر نشستن آن حضرت رو به قبله بود.

۱۹ - اگر در محضر ایشان چیزی رخ می داد که ناپسند وی بود نادیده می گرفت.

۲۰ - اگر از کسی خطایی صادر می گشت آن را نقل نمی کرد.

۲۱ - کسی را بر لغزش و خطای در سخن مواخذه نمی کرد.

۲۲ - هرگز با کسی جدل و منازعه نمی کرد.

۲۳ - هرگز سخن کسی را قطع نمی کرد مگر آنکه حرف لغو و باطل بگوید.

۲۴ - پاسخ به سوالی را چند مرتبه تکرار می کرد تا جوابش بر شنونده مشتبه نشود.

۲۵ - چون سخن ناصواب از کسی می شنید. نمی فرمود «چرا فلانی چنین گفت» بلکه می فرمود «بعضی مردم را چه می شود که چنین می گویند؟»

۲۶ - با فقرا زیاد نشست و برخاست می کرد و با آنان هم غذا می شد.

۲۷ - دعوت بندگان و غلامان را می پذیرفت.

۲۸ - هدیه را قبول می کرد اگرچه به اندازه ی یک جرعه شیر بود.

۲۹ - بیش از همه صله ی رحم به جا می آورد.

۳۰ - به خویشاوندان خود احسان می کرد بی آنکه آنان را بر دیگران برتری دهد.

۳۱ - کار نیک را تحسین و تشویق می فرمود و کار بد را تقبیح می نمود و از آن نهی می کرد.

۳۲ - آنچه موجب صلاح دین و دنیای مردم بود به آنان می فرمود و مکرر می گفت هرآنچه حاضران از من می شنوند به غایبان برسانند.

۳۳ - هرکه عذر می آورد عذر او را قبول می کرد.

۳۴ - هرگز کسی را حقیر نمی شمرد.

۳۵ - هرگز کسی را دشنام نداد و یا به لقب های بد نخواند.

۳۶ - هرگز کسی از اطرافیان و بستگان خود را نفرین نکرد.

۳۷ - هرگز عیب مردم را جستجو نمی کرد.

۳۸ - از شر مردم برحذر بود ولی از آنان کناره نمی گرفت و با همه خوشخو بود.

۳۹ - هرگز مذمت مردم را نمی کرد و بسیار مدح آنان نمی گفت.

۴۰ - بر جسارت دیگران صبر می فرمود و بدی را به نیکی جزا می داد.

۴۱ - از بیماران عیادت می کرد اگرچه دور افتاده ترین نقطه ی مدینه بود.

۴۲ - سراغ اصحاب خود را می گرفت و همواره جویای حال آنان می شد.

۴۳ - اصحاب را به بهترین نام هایشان صدا می زد.

۴۴ - با اصحابش در کارها بسیار مشورت می کرد و بر آن تاکید می فرمود.

۴۵ - در جمع یارانش دایره وار می نشست و اگر غریبه ای بر آنان وارد می شد نمی توانست تشخیص دهد که پیامبر کدامیک از ایشان است

۴۶ - میان یارانش انس و الفت برقرار می کرد.

۴۷ - وفادارترین مردم به عهد و پیمان بود.

۴۸ - هرگاه چیزی به فقیر می بخشید به دست خودش می داد و به کسی حواله نمی داد.

۴۹ - اگر در حال نماز بود و کسی پیش ایشان می امد نمازش را کوتاه می کرد.

۵۰ - اگر در حال نماز بود و کودکی گریه می کرد نمازش را کوتاه می کرد.

۵۱ - عزیزترین افراد نزد ایشان کسی بود که خیرش بیشتر به دیگران می رسید.

۵۲ - احدی از محضر ایشان نا امید نبود و می فرمود «برسانید به من حاجت کسی را که نمی تواند حاجتش را به من برساند.»

۵۳ - هرگاه کسی از ایشان حاجتی می خواست اگر مقدور بود روا می فرمود و گرنه با سخنی خوش و با وعده ای نیکو او را راضی می کرد.

۵۴ - هرگز جواب رد به درخواست کسی نداد مگر آنکه برای معصیت باشد.

۵۵ - پیران را بسیار اکرام می کرد و با کودکان بسیار مهربان بود.

۵۶ - غریبان را خیلی مراعات می نمود.

۵۷ - با نیکی به شروران دل آنان را به دست می آورد و مجذوب خود می کرد.

۵۸ - همواره متبسم بود و در عین حال خوف زیادی از خدا بردل داشت.

۵۹ - چون شاد می شد چشم ها را بر هم می گذاشت و خیلی اظهار فرح نمی کرد.

۶۰ - اکثر خندیدن آن حضرت تبسم بود و صدایش به خنده بلند نمی شد.

۶۱ - مزاح می کرد اما به بهانه ی مزاح و خنداندن حرف لغو و باطل نمی زد.

۶۲ - نام بد را تغییر می داد و به جای آن نام نیک می گذاشت.

۶۳ - بردباریش همواره بر خشمش سبقت می گرفت.

۶۴ - از برای فوت دنیا ناراحت نمی شد و یا به خشم نمی آمد.

۶۵ - از برای خدا آنچنان به خشم می آمد که دیگر کسی ایشان را نمی شناخت

۶۶ - هرگز برای خودش انتقام نگرفت مگر آنکه حریم حق شکسته شود.

۶۷ - هیچ خصلتی نزد آن حضرت منفورتر از دروغگویی نبود.

۶۸ - در حال خشنودی و نا خشنودی جز یاد حق بر زبان نداشت.

۶۹ - هرگز درهم و دیناری نزد خود پس انداز نکرد.

۷۰ - در خوراک و پوشاک چیزی زیادتر از خدمتکارانش نداشت.

۷۱ - بر روی خاک می نشست و بر روی خاک غذا می خورد.

۷۲ - بر روی زمین می خوابید.

۷۳ - کفش و لباس را خودش وصله می کرد.

۷۴ - با دست خودش شیر می دوشت و پای شتر ش را خودش می بست.

۷۵ - هر مرکبی برایش مهیا بود سوار می شد و برایش فرقی نمی کرد.

۷۶ - هرجا می رفت عبایی که داشت به عنوان زیر انداز خود استفاده می کرد.

۷۷ - اکثر جامه های آن حضرت سفید بود.

۷۸ - چون جامه ی نو می پوشید جامه ی قبلی خود را به فقیری می بخشید.

۷۹ - جامه ی فاخری که داشت مخصوص روز جمعه بود.

۸۰ - در هنگام کفش و لباس پوشیدن همیشه از سمت راست آغاز می کرد.

۸۱ - ژولیده مو بودن را کراهت می دانست.

۸۲ - همیشه خوشبو بود و بیشترین مخارج آن حضرت برای خریدن عطر بود.

۸۳ - همیشه با وضو بود و هنگام وضو گرفتن مسواک می زد.

۸۴ - نور چشم ایشان در نماز بود و اسایش و آرامش خود را در نماز می یافت.

۸۵ - ایام سیزدهم و چهاردهم و پانزدهم هرماه را روزه می داشت.

۸۶ - هرگز نعمتی را مذمت نکرد.

۸۷ - اندک نعمت خداوند را بزرگ می شمرد.

۸۸ - هرگز از غذایی تعریف نکرد یا از غذایی بد نگفت.

۸۹ - موقع غذا هرچه حاضر می کردند میل می فرمود.

۹۰ - در سر سفره از جلوی خود غذا تناول می فرمود.

۹۱ - بر سر غذا از همه زودتر حاضر می شدو از همه دیرتر دست می کشید.

۹۲ - تا گرسنه نمی شد غذا میل نمی کرد و قبل از سیر شدن منصرف می شد.

۹۳ - معده اش هیچ گاه دو غذا را در خود جمع نکرد.

۹۴ - در غذا هرگز آروغ نزد.

۹۵ - تا آنجا که امکان داشت تنها غذا نمی خورد.

۹۶ - بعد از غذا دستها را می شست و بر روی خود می کشید.

۹۷ - وقت آشامیدن سه جرعه آب می نوشید؛ اول آنها بسم الله و آخر آنها الحمدلله.

۹۸ - از دوشیزگان پرده نشین با حیاتر بود.

۹۹ - چون می خواست به منزل وارد شود سه بار اجازه می خواست.

۱۰۰-اوقات داخل منزل را به سه بخش تقسیم می کرد: بخشی برای خدا، بخشی برای خانواده و نیز بخشی برای خودش بود و وقت خودش را نیز با مردم قسمت می کرد.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات