۵ روایت معتبر در باب دوستی
دوستی گلدانی است…
افکارنیوز: هركس براي خودش روايتي دارد؛ يك نفر شبيه اين جمله هايي كه پشت كاميون ها مي نويسند، دوستي را تا ته خط رفتن و جان دادن به پاي رفيق مي داند. يك نفر ديگر درباره دوستي با حساب و دو دو تا چهار تا حرف مي زند.
یک نفر، دوستی را به گلدانی تشبیه می کند که در آن تازه گلی دمیده و میان تمام اینها، یک نفر هم هست که از دوستی و رفاقت، خاطرات خوشی ندارد و زخم خنجر رفیق را کاری ترین زخم روزگار می داند. اما تمام این آدم ها و تعریف ها، در یک نقطه با هم مشترک هستند؛ بدون دوست، زندگی خالی است، آنقدر که گاهی زخم خنجر خوردن، بهتر از نداشتن هیچ است و گذر عمری که هیچ کس شاهد و نشانه آن نیست.
• روایت اول: ناجیان عاطفه
شنیده اید؟! شاعری درباره رفیقانش می خواند: «ناجی عاطفه من، شعرم از تو جون گرفته.» این شاعر رفیقانش را ناجی عاطفه می خواند. یعنی مردمانی که در زندگی، به او دوست داشتن، دل نگرانی برای آدم های دیگر، سهیم شدن در خاطرات هم، کنار هم ایستادن و تکیه کردن را یاد دادند. در روایت اول، تمام آنهایی که به ناجیان عاطفه خود ایمان دارند، دوستان و رفیقانی قدیمی دارند که همیشه و همواره در زندگی آنها می چرند.
گاهی عمر این رفاقت ها به سالیان سال می رسد؛ مثلاً از دوره دبیرستان یا دانشگاه تا روزهایی که هر کدام خانه و زندگی و شغل خود را دارند. این رفاقت ها هیچ وقت مشمول زمان نمی شوند. دوره ندارد. کافی است یک نفر پیام دهد و آن یکی خودش را برساند.
این طور می شود که حتی بعد از چند ماه ندیدن هم، با یک نگاه کافی است تا رفیقان شفیق، حال و روز رفیق خود را بفهمند و هیچ وقت از حافظه هم پاک نشوند. این دسته از دوستی ها، نه زمان دارد و نه حساب و کتاب خاص. همیشه هست و پشت این بودن، اطمینان خاطری که برای دو طرف ساخته می شود. تنها ایرادش هم این است که جنس و عمق آن، کاری می کند که اصولاً در طول زندگی، تعداد رفقای «ناجی عاطفه» به تعداد انگشت های یک دست هم نمی رسد، اما آنقدر قوی است که حتی داشتن یک رابطه از این جنس هم برای تمام زندگی کافی است.
• روایت دوم: دوستان چکی
حلقه اول دوستان که بگذرد و ناجیان عاطفه که پیدا شوند، هر کسی بعد از آن وارد حلقه دوم می شود. حلقه ای که گاهی آدم هایش از آنجا به حلقه اول و همان ناجیان عاطفه می رسند و گاهی هم آنقدر پرت می شوند که هزار حلقه دورتر در زندگی آدم باقی می مانند. این دوستی ها، همان دوستی هایی است که گاهی برای نگهداشتن آن از حساب ارزی رفاقت خرج می کنیم. یعنی با یک دودوتا چهارتای ساده، به این نتیجه می رسیم که دوستمان را کجا نگه داریم و آیا در توانمان هست که بابت رفتارها و اشتباهاتش چشم پوشی کنیم یا نه.
گاهی هم، وقتی حساب ارزی خالی می شود، درد خروج از حلقه را راحت تر به جان می خریم تا دنبال زندگیمان برویم و آشناها و دوست های دیگر پیدا کنیم. در روایت دوم، همه چیز به ما و دوستمان بستگی دارد و حساب ارزی میان این رفاقت، فاصله آدم ها را با ما مشخص می کند.
• روایت سوم: دوستان اسمی
یک نفر را می شناسم که برای هر کاری یک دوست مشخص دارد. مثلاً برای تنیس بازی کردن، یک دوست ثابت دارد، برای کافه رفتن، یکی دیگر و همین طور تا آخر. او می داند که این آدم ها فقط برای گذراندن آن ساعت های خاص در زندگی او اعتبار دارند و به جز آن حساب دیگری هم روی آنها باز نمی کند.
آدم های زیادی مثل همین آدم، برای دوستان خودشان دایره مشخصی در نظر می گیرند. آنها روی دوستانشان تعریف مشخص می گذارند تا هم میزان انتظاراتشان از دوستانشان مشخص باشد و هم میزان وظایفشان. به این ترتیب در قاعده تعریف وظایف و انتظارات، همه چیز خوب، خوش و خرم پیش می رود و خارج از آن هم هیچ کس هیچ توقعی ندارد و رنجیدگی هم در کار نیست. در این روایت، تنها جایی که مشکل ایجاد می شود، دقیقاً همان نقطه های تنهایی و خالی زندگی و شرایط بحران است که رفاقت ها هیچ کمکی نیستند و گاهی دردسر هم می شوند.
• روایت چهارم: آشنای دور
سلام و علیک های ساده ما در خیابان و مهمانی، لبخندهایی که به آدم ها می زنیم و به جز پرسیدن یک احوال پرسی ساده کار دیگری نمی کنیم، در دو حالت اتفاق می افتد؛ حالت اول این است که آن آدم را خیلی نمی شناسیم و صرفاً از طریق همکاری یا آشنایی واسطه، احترام نگه می داریم.
حالت دوم هم اینکه، آن آدم آشنا روزی روزگاری، دوست نزدیکی بوده که به دلیلی از زندگی ما خارج شده. در این حالت معمولاً آن سلام و علیک و احوال پرسی، هزار و یک سوال در ذهن ما ایجاد می کند و خاطرات برمی گردند و شاید گاهی ته دلمان هم از این همه غریبگی حسرت بخوریم، اما در نهایت همه چیز به همین احوال پرسی ساده ختم می شود و دیگر راه بازگشتی نیست. در این روایت، آدم ها همیشه ترجیح می دهند با آدم های حالت اول، احوال پرسی ساده داشته باشند و سرنوشت آنها را به دیدن دوستان و رفقایی که از حلقه اول به حلقه هایی دور پرت شده اند، نفرستند.
• روایت پنجم: رفیق ناباب
این اسم را پدر و مادر خیلی خوب استفاده می کنند، دوستانی که در زندگی مان هستند و حضورشان نه تنها مفید نیست بلکه معمولاً دردسر ساز هم هست و همه نگران حضور این آدم هستند، جز خودمان. در این دسته از دوستی ها، معمولاً جبهه گیری آدم های نزدیک کاری می کند که تا پای جان برای رفیقمان مایه بگذاریم و هیچ نگاه مظنونی را به او تحمل نکنیم. دوستی هایی از این دست به شانس و اقبال خیلی مرتبط هستند و اینکه، یا شانس می آوریم و عواملی مثل عقل، منطق و تربیت خانوادگی به کمکمان می آیند تا رابطه را قطع کنیم یا شانسی وجود ندارد و در رفاقت ناباب آنقدر غرق می شویم تا خود رفیق حذف شود یا اتفاق و
ضربه ای بزرگ، همه چیز را تمام کند.
وقتی پای دوستی به زندگی مشترک باز می شود
دو نفره ها را دریابید
این روزها تعدد افرادی که روابط دوستی را وارد زندگی خود می کنند و بعد از مدتی دچار نارضایتی و مشکلات می شوند زیاد است. روابط دوستی کنترل شده در زندگی زوج ها باعثبروز اتفاقات خوب در زندگی می شود، اما گاهی در زندگی مشترک همسران به دلیل میزان انتظاراتی که از یکدیگر دارند ولی به هر علت برآورده نمی شود، دچار مشکلات و تنش هایی می شوند که حضور دوستان در میانه این رابطه و تنش ها، مشکلات تازه ای ایجاد می کند چون جنس و میزان انتظاراتی که همسران از یکدیگر دارند، نسبت به دوستان متفاوت و بیشتر است.
اگر دوستی به صورت مداوم در زندگی ما حضور داشته باشد، به این دلیل که به صورت ناخودآگاه از او انتظار کمتری نسبت به همسرمان داریم، آنها را با هم مقایسه می کنیم و این اتفاق باعثبروز مشکلات و تنش در رابطه ما و همسرمان می شود.
در چنین شرایطی به این نتیجه می رسیم که شاید دوستمان از همسرمان بهتر و ایده آل تر باشد و احتمال به وجود آمدن کشش های عاطفی و احساسی به او بیشتر می شود تا جایی که ممکن است به از هم پاشیدن خانواده برسیم. اما برای داشتن یک زندگی زناشویی سالم نیازی به ترک دوستان دوره تجرد نیست، فقط باید روابط دوستی را تعدیل و کنترل کرد. یعنی بدانیم چون ارتباط مان از دوره تجرد خارج شده و وارد فصل جدیدی از زندگی شده ایم، پس روابط دوستی مان هم باید وارد دوره جدیدی شود.
منبع: زندگی مثبت /دكتر پرويز رزاقي