تبلیغات
کد خبر: ۱۹۱۲۱۲

نگذارید کودکان تک فرزند، کودکانی تنها باشند!

در سال های اخیر بسیاری از خانواده ها به دلایلی مختلف، خواسته یا ناخواسته به تک فرزندی روی آورده اند، در حالیکه نظرات مثبت و منفی زیادی درباره عواقب این مسئله مطرح است که گاه فقط در حد یک فرضیه یا باوری اشتباه باقی می ماند و گاه به حقیقتی انکار ناپذیر تبدیل می شود.

افکار -

هدف از این مقاله بررسی برخی از این نظرات و ارائه باورهای درست درباره این دسته از کودکان است تا والدین آنها با توجه به راهکارهای علمی و معتبر بتوانند درباره این کودکان و نحوه برخورد با آنان تصمیمات درست تری بگیرند. از این رو بهتر است چنین والدینی به راهکارهای زیر توجه کنند:

۱. تک فرزند بودن دلیلی برای لوس شدن یا خودخواه بودن کودک نیست، بلکه آنچه رفتار او را زیر سوال می برد، نحوه رفتار والدین و شرایط محیطی و آن دسته اصول تربیتی است که آنها به کار می برند. تعریف و تمجید از کارهای کودک ممکن است اعتماد به نفس وی را افزایش دهد؛ ولی اگر این تعریف ها واقعی نباشد، نتیجه معکوس می دهد.

بهترین راه برای تربیت یک کودک با روان سالم و اعتماد به نفس کافی، این نیست که به جای او همه مشکلات را حل کنید و در برابر همه حوادثو اتفاقات به سدی پیش رویش تبدیل شوید، بلکه باید به او کمک کنید با طیفی از مسائل و عواطف مختلف کنار بیاید و در عوض به او اطمینان بدهید در هر شرایطی تنهایش نمی گذارید. ثبات رفتاری و رعایت حد و مرزها بسیار بیشتر از تعریف و تمجیدهای تو خالی و حمایت های غیر ضروری به سلامت روان و عزت نفس فرزندتان کمک می کند.

۲. تک فرزندها دقیقاً شبیه به کودکان اول(اولین فرزند) به دلیل چشم داشت ها، موقعیت و رفتار والدین، اغلب افرادی کنترل کننده و بزرگسالانی کوچک بار می آیند و دوران کودکی بسیار کوتاهی دارند. همچنین امکان اینکه چنین کودکانی در آینده تبدیل به افرادی کمال پرست(نه کمال گرا) شوند، بسیار بیشتر از دیگر افراد است.

به همین دلیل می کوشند همواره در همه چیز جزو بهترین یا اولین باشند و اگر چنین امکانی وجود نداشته باشد، از آن کار کنار کشیده و دوری می کنند. به همین منظور مهم است والدینی که تنها یک فرزند دارند، زمینه ای را فراهم آورند تا کودک مسائل مختلف را تجربه کند، گاه دچار اشتباه شود و حتی شکست بخورد. در این حالت زمانی که کودک شکست را تجربه کند، در می یابد قرار نیست همواره در همه کارها بهترین باشد و در نتیجه از کمال پرستی به واقع گرایی برسد.

۳. این دسته کودکان(اگر شرایط و امکانات مناسب فراهم نشود) بسیار تنها هستند. از این رو بیشتر درون گرا بوده و در برقراری ارتباط با همسالان خود به مشکلات متعددی دچارند، در حالیکه روانشناسان معتقدند مهمترین عامل در شکل گیری دست شخصیت کودک، تعامل با کودکان همسن و سال و بازی با آنها است.

به همین منظور لازم است کودکان تک فرزند با همسالان خود در ارتباط باشند و حتی با یکی از این افراد(ترجیحاً کودک یکی از اقوام) رابطه ای صمیمی، نزدیک و دائمی داشته باشند. درباره کودکان کوچکتر هم توصیه می شود از هجده ماهگی به بعد حتماً او را به یک مهد کودک خوب بفرستید و طوری برنامه ریزی کنید که بتواند روزانه چهار تا شش ساعت با دیگر همسالان خود بازی کند.

پس از یک و نیم سالگی نیز لازم است حتماً روزانه نیم تا یک ساعت کودک را به پارک یا خانه بازی با حتی منزل اقوام و دوستانی که فرزند دارند، ببرید تا با بچه های دیگر بازی کند. بی شک این کار، زحمت فراوانی دارد و به صرف انرژی و وقت زیادی از جانب شما نیازمند است؛ اما از انجا که مهمترین مشکل کودکان تک فرزند، تنهایی، انزواطلبی و مشکل در برقراری ارتباط با دیگران می باشد، ‌ لازم است شما والدینی که مسئول آینده فرزند خود هستید، برای رفع این مشکل حداکثر تلاش خود را به کار ببندید.

توجه کنید که درون گرایی و انزواطلبی و مشکلات ارتباطی کودکان تک فرزند مسئله ای نیست که با گذر زمان رفع شود، بلکه متاسفانه در اغلب موارد این مشکلات در سنین بالا، شدت بیشتری خواهد یافت. تلاش امروز شما والدین محترم برای انکه کودک امکان آن را بیابد که با همسالان خود رشد و بازی کند، این فرصت را در اختیار او می گذارد که در آینده بتواند تعاملات اجتماعی موثرتری یافته و گلیم خودش را از آب بیرون بکشد؛ ضمن آنکه او را در مدیریت صحیح زندگی زناشویی و روابط خانوادگی اش یاری کرده و امکان فروپاشی و شکست های عاطفی را تا حد چشمگیری کاهش می دهد.

منبع: راز

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات