اعتماد به نفس در ۵ مرحله
بیشتر افراد معتقدند لبخند زدن به راستی می تواند به بهبود روح و روان کمک کند. لبخند دارویی عالی برای ضعف اعتماد به نفس است؛ ولی افراد بی شماری هنوز هم این را باور نمی کنند، زیرا هنگام ترسیدن، هرگز خندیدن را امتحان نکرده اند.
آیا تاکنون دقت کرده اید در جلسات، کلاس درس و دیگر نشست ها، چرا ابتدا صندلی های عقب پر می شوند؟ باید گفت بیشتر آدم ها می خواهند در ردیف های آخر بنشینند تا کسی آنها را نبیند و دلیل این کار، آن است که اعتماد به نفس ندارند.
جلونشین، اعتماد به نفس ایجاد می کند. آن را تمرین کنید. از این پس تا حد توان نزدیک به جلو بنشینید. بی شک در آن حالت کمی بیشتر نمایان می شوید؛ در ضمن به یاد بسپارید که در موفقیت چیزی ناپیدا نیست.
خود را تشویق کنید:
به خاطر کارهای خوبی که انجام می دهید، خود را تشویق کنید. برخی عادت کرده اند برای کارهای بد و نادرستی که مرتکب می شوند، هزاران بار خود را سرزنش کنند؛ اما یک بار هم بابت کارهای خوبشان تشویق نمی شوند. تشویق کردن خود ممکن است کاری ساده به نظر بیاید؛ اما به رشد اعتماد به نفس شما کمک می کند. شما اکنون در حال انجام کاری مثبت هستید، زیرا مقاله ای برای تقویت اعتماد به نفس خود می خوانید و تصمیم گرفته اید دگرگونی مثبتی در خود به وجود آورید؛ بنابراین شایسته تشویق شدن هستید. معطل نکنید و به خود آفرین بگویید. هیچ کدام از کارهای مثبت خود را کوچک و بی اهمیت تلقی نکنید. وقتی خداوند
حتی به ذره ذره خوبی های ما پاداش می دهد، نمایانگر این است که همه کارهای خوب، شایسته تشویق و پاداش است. اگر یک ساعت خوب درس خوانده اید، اگر سخنی نیکو و سنجیده گفته اید، اگر در مشکلی صبور بوده اید، اگر اتاقتان را مرتب کرده اید یا به دوست خود نامه ای نوشته و احوالش را جویا شده اید، یادتان نرود که خود را تشویق کنید.
سریع تر راه بروید:
روانشناسان، نامرتب ایستاد و شل راه رفتن را به نگرش های ناخوشایند نسبت به خودِ ما، کار و آدم های پیرامون مان ربط می دهند؛ ولی همچنین به ما می گویند که می توانید با تغییر طرز ایستادن و سرعت حرکت خود، نگرش هایتان را تغییر دهید. اینک پی می برید که عمل بدن نتیجه عمل ذهن است. اشخاصی که به شدت ضربه خورده اند، تلوتلو می خورند و لِخ لِخ کنان راه می روند. به همین دلیل باید گفت اعتماد به نفس آنها صفر است. آدم های معمولی نیز معمولی راه می روند و سرعتشان معمولی است. در ضمن ظاهر آنها به همه می گوید: «من در واقع خیلی هم به خودم افتخار نمی کنم!»
گروه دیگری از افراد نیز اعتماد به نفسی عالی دارند. آنها سریع تر از گروه متوسط راه می روند و هنگام راه رفتن انگار آهسته می دوند. در ضمن طرز گام برداشتن آنها به دنیا می گوید: «من باید جای مهمی بروم و کار مهمی انجام بدهم، زیرا مطمئنم در کاری که از حالا تا پانزده دقیقه دیگر انجام می دهم، موفق خواهم شد.»
با تندتر راه رفتن، اعتماد به نفس خود را افزایش دهید. شانه های خود را عقب ببرید، سرتان را بالا بگیرید، کمی تندتر حرکت کنید و شاهد رشد اعتماد به نفس خود باشید. فقط امتحان کنید و نتیجه را ببینید.
حرف خود را بزنید:
تاکنون افراد بی شماری را دیده ام که با وجود ادراک تیز و توانایی ذاتی فراوان خود به موفقیت دست نمی یابند؛ نه به این دلیل که دوست ندارند وارد بحثشوند، بلکه احساس می کنند اعتماد به نفس ندارند.
فردی که در کنفرانس ها کم حرف می زند، شاید نگرشش بی ارزش باشد یا فکر می کند اگر چیزی بگوید، ممکن است نادان به نظر آید یا احساس می کند بقیه افراد گروه، بیشتر از او می دانند. هر بار که فرد کم حرف موفق نشود در جمع صحبت کند، احساس بی لیاقتی و حقارت بیشتری می کند و اغلب به خود قول می دهد(با اینکه می داند به آن عمل نخواهد کرد) که «دفعه بعد» صحبت کند.
هر بار که فردی کم حرف موفق نشود صحبت کند، اعتماد به نفسش به مرور کمتر می شود؛ اما از جنبه مثبت، هر چه بیشتر حرف خود را بزند، اعتماد به نفس خود را ارتقا می بخشد و دفعه بعد آسان تر سخت می گوید. بنابراین حرف خود را بزنید و این کار را برای خود یک اصل قرار دهید. وقتی در جلسه ای حضور می یابید، آزادانه عقاید خود را بر زبان آورید و در تمامی همایش های تجاری، جلسات خصوصی و انجمنی که شرکت می کنید، داوطلبانه چیزی بگویید. در این میان استثنایی قایل نشوید. اظهارنظر کنید و پیشنهاد بدهید. پرسش مطرح کنید و آخرین نفری نباشید که حرف می زند. هیچ وقت از اینکه نادان به نظر برسید، نگران
نباشید، زیرا بی شک این گونه نیستید. در ازای هر فردی که با شما موافق نباشد، شخص دیگری خواهد بود که با شما هم رای است. پس هیچگاه از خود نپرسید: «چرا جرات می کنم حرف بزنم؟»
لبخند بزنید:
بیشتر افراد معتقدند لبخند زدن به راستی می تواند به بهبود روح و روان کمک کند. لبخند دارویی عالی برای ضعف اعتماد به نفس است؛ ولی افراد بی شماری هنوز هم این را باور نمی کنند، زیرا هنگام احساس ترس هرگز خندیدن را امتحان نکرده اند. این آزمون کوچک را انجام دهید. بکوشید همزمان با احساس شکست، لبخند بزنید. لبخند، ترس را مغلوب می کند، نگرانی را از بین می برد و غم را شکست می دهد. لبخند واقعی، احساس مخالفت دیگران را فوراً از بین می برد. از این رو اگر بی ریا لبخند بزنید، شخص مقابل به راستی نمی تواند از دست شما عصبانی شود.
منبع: راز