تبلیغات
کد خبر: ۲۲۲۲۲۷

گفتگوی‌شیرین با مادر دوقلوهای " پایتخت " + عکس

او برای بار دوم در نقش هما که دو سال از دوران دانشجویی اش می گذرد بازی کرد و نوروز امسال با خانواده شیرین خود مهمان خانه های ما بود.

گفتگوی‌شیرین با مادر دوقلوهای " پایتخت " + عکس

به گزارش افکارنیوز، ‌ سه سال متوالی است که ریما رامین فر را در مجموعه های نوروزی می بینیم. «پایتخت یک»، «چک برگشتی» و امسال هم «پایتخت دو». رامین فر که کار خود را از تئاتر آغاز کرده در بسیاری از آثار نمایشی و هم چنین سینمایی «نان، عشق، موتور هزار» و «یک حبه قند» نیز بازی کرده است. او برای بار دوم در نقش هما که دو سال از دوران دانشجویی اش می گذرد بازی کرد و نوروز امسال با خانواده شیرین خود مهمان خانه های ما بود.

شما کار حرفه ای تان را از تئاتر شروع کردید اما الان بیشتر روی کارهای تصویری متمرکز هستید، علاقه تان به تئاتر کمتر شده یا جاذبه تصویر بیشتر است؟

هیچ کدام از اینها، نه علاقه ام به تئاتر کم شده و نه جاذبه تصویر برایم بیشتر شده، همیشه بین کارهایی که پیشنهاد می شوند کاری را انتخاب می کنم که با آن ارتباط بیشتری می گیرم و مدیوم آن برایم مهم نیست. اگر احساس کنم که نقشی به من می خورد و می توانم در گروه مثمر ثمر باشم حتماً قبولش خواهم کرد. شاید پیشنهادهایی که در قالب تصویر داشته ام بهتر بودند اما این را هم بگویم که سال گذشته برای تئاتری تمرین کردم اما به دلایلی آن نمایش روی صحنه نرفت. هیچ وقت از تئاتر خیلی دور نشدم و اگر قرار باشد که انتخاب کنم قطعاً تئاتر، انتخاب اولم خواهد بود.

پس به همین خاطر است که آنقدر گزیده کاری می کنید؟ چرا که بعضی ها حاضرند تحت هر شرایطی کار کنند و بیکار نباشند.

نه به نظر من بیکاری هم بخشی از زندگی است و استراحت هم در زندگی لازم است، در یک کلام باید از کاری که انجامش می دهم لذت ببرم. نمی توانم بخشی از کاری باشم که گروهش با بی نظمی فقط می خواهند کاری را بسازند و خروجی اثر برایشان مهم نیست. اینکه با چه گروهی می خواهم کار کنم برایم بسیار مهم است، برای «پایتخت دو» پنجاه روز خارج از تهران زندگی کردیم، ببینید چقدر کاری که انجامش می دادم برایم مهم بود که دوری از خانواده و پسرم را تحمل کردم.

ویژگی های شخصیت همان برایتان پررنگ تر بود یا کار کردن با گروهی که امتحان خود را پس داده اند؟

بخشی از شخصیت همان را در خودم ساختم در «پایتخت یک» ویژگی های من و شخصیتی که هما روی کاغذ داشت با هم یکی شد و حاصل چیزی شد که دیدید به همین خاطر بدیهی است سریالی که در فصل اول آن حضور داشتم و از آن بسیار راضی بودم را برای بار دوم هم قبول حضور می کنم. باید بگویم که همه اینها در حضور مجددم در «پایتخت» مهم بودند، ‌ از کارگردان گرفته تا بازیگران، نویسنده ها و کل گروه.

قبل از اینکه استارت «پایتخت دو» زده شود خودتان چقدر تمایل داشتید که این مجموعه ادامه دار شود؟ و نگران نبودید که موفقیت سری اول را نداشته باشد؟

بله قطعاً این هراس وجود داشت اما با اطمینانی که به گروه سازنده داشتم مطمئن بودم آنها دست به کاری نمی زنند که نتیجه خوبی نداشته باشد. ضمن اینکه هیچ گاه رابطه ام با گروه قطع نشده بود و می دانستم که قرار است سری دوم ساخته شود و حتی در جریان نگارش متن ها نیز بودم. نگران بودم اما آنقدر همه گروه تمام تلاش شان را کرده اند که مطمئنم «پایتخت دو» با اقبال عمومی مواجه خواهد شد و خیلی به نظرم بعید است که دوست نداشته باشند.

نکته ای که در مورد سریال های مناسبتی و طنز وجود دارد این است که بازیگر را به مرز کلیشه شدن می برد. شما در این سه سال پیاپی که در مناسبتی های نوروز کار کردید چطور توانستید از کلیشه دور شوید؟ و تا به حال به شما گفته اند که کلیشه شده اید؟

به دلیل اینکه هما ادامه همان نقش است من نمی توانم ویژگی های برجسته اید که در شخصیت هما وجود دارد را کنار بگذارم اما در مورد سایر نقش ها این وظیفه من است که از بازی در نقش های تکراری و مشابه به هم پرهیز کنم و در انتخاب نقش هایم تنوع را حتماً در نظر داشته باشم اما لازم است بگویم آنقدر تعداد کارهای خوبی که ساخته می شوند کم است، گاهی اوقات دیگر نمی توانی بگویی که این نقش شبیه فلان نقش است. اگر مجموعه ای خوب به بازیگری پیشنهاد شود که نقشش کمی تکراری است، ممکن است اگر قبول نکند چندین سال بیکار بماند. این انتقاد به چند بازیگر سینما هم هست که می گویند او همیشه نقش های تکراری بازی می کند اما کلی صحبت می کنم و حرفم این است که اگر یک بازیگر به ناچار نقشی را قبول کرد آن را به بهترین نحو ممکن باید بازی کند.

گاهی اوقات هم واقعاً نمی شود تو نقش را از کلیشه در بیاوری! مثلاً نقش مادر را می خواهی چه کار کنی که از کلیشه در بیاید؟ یا باید لهجه به او بدهی و یا باید عیب فیزیکی ای رویش بگذاری که بیرون می زند و بدتر می شود و به باورپذیری مخاطب آسیب می رساند. هر وقت که داری زیادی سعی می کنی بیشتر از اینکه نقش ات دیده شود سعی ات دیده می شود.

موفقیت پایتخت مدیون چیست؟

همه گروه، متن، همدلی گروه و… به هر حال در این چند ساله کارهای سیروس مقدم همگی موفق بوده اند مثل سریال «تا ثریا» که تلخ و البته گیرا و جذاب بود، یعنی به وضوح پیداست که کیفیت خوب برای سیروس مقدم بسیار مهم است. حالا در عرصه طنز و کار کردن با محسن تنابنده که بسیار فرد خلاقی در بازیگری و نویسندگی است و سایر بازیگران همه و همه مکمل های خوبی برای هم هستند، پازل خوبی چیده شد و به عقیده من جواب خوبی هم خواهیم گرفت.

در این دو سال چقدر سعی داشتید که حس هما را در خودتان زنده نگه دارید؟

خیلی زیاد و آسان بود. هر کاری در ابتدا با استرس همراه است و تا نقش روی غلتک بیفتد زمان می برد اما زمانی که من سکانس اول را در «پایتخت دو» بازی کردم دقیقاً حس می کردم که دارم قسمت شانزدهم «پایتخت یک» را بازی می کنم نه اینکه قسمت اول سری دومش را می خواهم بگویم همه چیز مثل قبل بود و تغییری دیده نمی شد که من احساس کنم باید از نو شروع کنم تا شخصیت را پیدا کنم.

همان برخلاف کاراکترها لهجه نداشت؟ این عامدانه بود؟

خیلی ها این سول را از من می پرسند. به هر حال انتخاب گروه بود به این خاطر که تنوع گویش را هم داشته باشیم و همه بازیگران یک دست نباشند، در سریال هم دیدیم که خانواده هما هیچ کدام لهجه نداشتند و به شمال مهاجرت کرده بودند. این قضیه من را اذیت نمی کرد و امیدوارم که بینندگان را هم آزار نداده باشد. من در فیلم «یه حبه قند» هم با لهجه یزدی بازی کردم و به نظرم چیدمان اینها است که باید جذاب در بیاید.

بخشی از نقش شما به ارتباط با دوقلوها مرتبط است. در این دو سال با آنها ارتباط داشتید؟

بله در این دو سال هم با آنها ارتباط داشتم. سارا و نیکا بچه های خونگرم و مهربانی هستند. ما از جلسات اول تمرین قرار گذاشتیم که به من و محسن تنابنده بگویند مامان و بابا و هنوز هم با گذشت دو سال ما را مامان و بابا صدا می زنند معمولاً بچه ها خانم ها را خاله صدا می زنند اما به خاطر اینکه در برداشت ها به یکباره به من خاله نگویند هیچگاه نگذاشتم به من بگویند خاله و همیشه و در همه جا من مامان هستم.

دوست نداشتید که آیین(پسر خودتان) ‌ در این کار بازی کند؟

نه هنوز استعداد و توانایی بازیگری را در آیین نمی بینم چرا که او مقداری خجالتی است.

برای آینده اش برنامه ریزی نکردید؟

فکر می کنم که این کار اشتباه است و ما باید یاد بگیریم که این تصمیم ها را برای فرزندان مان نگیریم و به عهده خودشان بگذاریم و قدیمی ترها که اینگونه تصمیم ها را برای ما می گرفتند هم کار خوبی نمی کردند.

آیین سر ضبط کارهای شما و پدرش می آید؟

خیلی کم. به بازیگری و اینکه سر کار من و امیر بیاید هم خیلی علاقه نشان نمی دهد.

با امیر جعفری در چندین سریال و فیلم همبازی بودید؟

بله، در سریال «من یک مستاجرم»، سینمایی «نان، عشق، موتور هزار» و ده ها تئاتر با او همبازی بودم و از این بابت خیلی راحتم چرا که سال ها در گروه تئاتر دانشکده با هم کار می کردیم حالا ایشان که همسرم هستند اما همیشه ترجیح ام این است که با همان دوستانی که سال ها در تئاتر کار می کردیم همبازی شوم.

راه زندگي/ شماره ۳۷۴/ نيمه دوم فروردين ماه ۹۲/ مائده ميرفندرسكي/ صفحه ۱۶

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات