تبلیغات
کد خبر: ۲۲۷۸۱۲

این زن آتش را به زانو درآورد / عکس

پای حرفش که می‌نشینی و ردپای سوختگی عمیق بر صورت و دستانش را که از نزدیک می‌بینی تعریف ات از زیبایی عوض می‌شود. بر خودباوری و بر روح پراستقامتش غبطه می‌خوری و به سختی ‌به خود می‌قبولانی که حرفش را قطع کنی. نمی‌خواهد از گذشته‌اش دور شود و بر خود می‌بالد که تلخی کاستی‌های زندگی را به شیرینی توانمندی بدل کرده است.

این زن آتش را به زانو درآورد / عکس

به گزارشافکارنیوز،طاهره جوان بانویی موفق و کارآفرین، خیر مدرسه ساز و از همه‌مهم‌تر شاکر خداست، می‌گوید: «بوته صحرا هستم، نه گل گلخانه. آنقدر سختی کشیده‌ام که محکم شده‌‌ام. از آن بیدها نیستم که باد ناامیدی به‌لرزه‌ام درآورد.»

چند ساله بودید که دچار سوختگی شدید و علت حادثه چه بود؟
۱۱ سال داشتم و در یک خانواده پرجمعیت زندگی می‌کردم. مادرم فوت کرده بود و نامادری داشتم. فرزند بزرگ خانواده بودم. وظیفه من تهیه صبحانه برای افراد خانه بود. یک بی‌دقتی کوچک سبب فاجعه‌ای بزرگ شد. شیرگاز را باز کرده‌بودم اما فراموش کرده‌بودم گاز را روشن کنم. وقتی کتری را آب کردم و برگشتم، با وجودی که متوجه بوی گاز شدم، کلید برق را روشن کردم و فاجعه‌ای اتفاق افتاد که سال‌های سال مرا درگیر کرد. بدنم از زانو به بالا سوخت. چشمانم آسیب ندید چون دست راستم را جلوی آن‌ها گرفته بودم، اما دست راستم به‌شدت دچار سوختگی شد. سایر قسمت‌های بدن من آنقدر سوخته بود که انگار مچاله شده باشم.
همین مسأله موجب شد چسبندگی بیشتری به‌وجود آید.

چه‌مدت در بیمارستان بستری بودید؟
سه ‌سال در بیمارستان بستری بودم. دو سال اول از تخت نمی‌توانستم پایین بیایم. بیش از شش ماه از درد و گرسنگی گریه می‌کردم؛ مادری نبود که دست‌کم با لحن مهربانش آرامشم دهد. لب و لثه‌هایم سوخته بود؛ تنها می‌توانستم مایعات را به سختی فرو ببرم.

از‌ عمل‌های جراحی بگویید.
بعد‌از یک‌سال برای نخستین بار مرا عمل کردند و پاهایم را از درون شکم جدا کردند. وقتی پس از یک‌سال از تخت پایین آمدم و خود را در آینه دیدم از هوش رفتم. چیزی که درآن آینه بود شبیه انسان نبود، موجود وحشتناکی بود که از آن می‌ترسیدم.

آیا توانستید با چهره خود کنار بیایید؟
پس از این‌که به‌هوش آمدم، با افکار کودکانه‌ام تصمیم گرفتم دیگر چیزی نخورم تا بمیرم. مطمئن بودم وقتی که من خودم از این چهره می‌ترسم، دیگران هم به‌من نزدیک نخواهند شد و من تنها خواهم ماند، اما گرسنگی سبب مرگ من نشد و کم‌کم امید از دست رفته را با ‌قدرت خداوند و یاری پرستاران بیمارستان بازیافتم.

با همان یک بار جراحی بهبود یافتید؟
۲۵ بار مرا به اتاق عمل بردند. فقط از سن ۱۴ تا ۱۵ سالگی ۲۴بار عمل شدم.

چطور شد که زندگی‌تان تغییر کرد؟
با همسرم در بیمارستان‌آشنا شدم. او هم ۷۵ درصد سوختگی داشت. شرایط مشابهی داشتیم، فکر می‌کردم همدیگر را درک می‌کنیم.

خیاطی را چه زمانی یادگرفتید؟
سه سالی که در بیمارستان بودم مددکاران بیمارستان با پدرم صحبت کردند که با توجه به این‌که من درس نخوانده‌ام، اجازه دهد هنری یاد بگیرم، ولی پدرم رضایت نداشت، آن‌ها در حمایت از من گفتند اگر همکاری نکند، مرا به بهزیستی خواهند سپرد. با رضایت پدرم به کارگاهی معرفی شدم که بسیاری از هنرها در آن آموزش داده می‌شد. از نقاشی و طراحی گرفته تا عکاسی، جوشکاری، خیاطی، بافتنی، قالیبافی، آرایشگری، سوادآموزی و تعمیرات رادیو و تلویزیون، بیشتر این هنرها را یاد گرفتم. در بیمارستان هم که بودم به شکل تجربی با تزریقات، پانسمان و بخیه زدن آشنا شدم.

آیا پس از ازدواج توانستید از این هنرها درآمدی داشته باشید؟
بله، تقریباً از همه آن‌ها استفاده کردم چون درآمد خاصی نداشتیم و باید کرایه خانه، هزینه دارو و دیگر مایحتاج زندگی را تهیه می‌کردیم. گاهی می‌نشستم و فکر می‌‌کردم تا راه بهتری برای درآمدزایی پیدا کنم؛ مثلاً وقتی می‌خواستم به زنان روستایی بافتنی یاد بدهم، در اختیار آن‌ها کاموا قرار می‌دادم و می‌گفتم: شما نمی‌خواهد کاموا بخرید و هزینه کنید؛ بنابراین اگر من در یک ساعت یک لیف یا کلاه می‌بافتم، وقتی به ۱۰ نفر آموزش می‌دادم، در همان مدت زمان ۱۰ لیف یا کلاه برایم بافته می‌شد. در این میان تزریقات، پانسمان، بخیه زدن و همه آن کارهایی را که یاد گرفته بودم، برای گذران امور انجام می‌دادم.

آیا شما تنها کار می‌کنید یا به صورت گروهی؟
تنهایی را دوست ندارم. از همان ابتدا که کارم را از روستای حصه اصفهان شروع کردم، به صورت دستجمعی کار کردم. آن روستا محل آغاز کار و موفقیتم بود. من با دست خالی شروع کردم اما شش ماه طول نکشید که ماشین خریدم. یک‌سال بعد خانه‌ام را عوض کردم و بعد هر روز رشد و پیشرفت کردم.

آیا این شیوه خیاطی بدون متر و اندازه‌گیری و الگو، خاص شماست یا این‌که از ابتدا به این شکل آموزش دیده‌اید؟
نه من خیاطی را به شیوه سنتی‌اش یاد گرفتم اما در طول این سال‌ها آنقدر برش زده‌ام که حرفه‌ای شده‌ام. وقتی کسی را نگاه می‌کنم، اندازه‌هایش کاملاً دستم می‌آید؛ البته مدتی است سعی می‌کنم با چشم بسته برش بزنم، چون دیابت دارم پس باید تمرین کنم تا با نابینایی احتمالی کنار بیایم.

چه سهمی از موفقیت شما مربوط به حمایت دیگران است؟
یک روی سکه من موفقیت است. روی دیگر سختی‌ها، ناملایمات و زحماتی است که کشیده‌ام. من از هیچ سمت و سویی حمایت نشدم. هیچ کس به من محبت نکرد اما امروز دوست دارم حامی همه باشم، از همان ابتدا کار را جدی گرفتم و به خودم گفتم باید سخت کار کنم پس تمام توانمندی مالی‌ام متعلق به تلاش یک تنه خود من است؛ به همین سبب نیز موفقیت امروز برایم شیرین است.

در جایگاه یک زن به سبب وجود آثار سوختگی در چهره احساس نارضایتی نمی‌کنید؟
نه اصلاً. من هم اکنون امکان این را دارم که با توجه به پیشرفت علم پزشکی و درآمد بالا آثار سوختگی چهره‌ام را ترمیم کنم اما نیازی به این کار حس نمی‌کنم چون دیگران هم مثل من، این چهره را پذیرفته‌اند. من می‌توانم با این پول دست نیازمندی را بگیرم که به مراتب برایم رضایت‌بخش‌تر است. هرگز احساس نمی‌کنم چیزی از کسی کم دارم و روزی هزاران بار شکر می‌کنم که چشمان و بینی‌ام دچار سوختگی نشد و این که خداوند به این سه انگشت باقیمانده از سوختگی من هنری داد که خیلی‌ها ندارند.

چند خیاط با شما همکاری می‌کنند و حقوق ماهانه آن‌ها چقدر است؟
درحال حاضر ۳۵ خیاط دارم اینجا هر روز ۵۰۰ دست لباس دوخته می‌شود. حقوق خیاط‌ها را روزانه می‌دهم.

فعالیت‌های دیگرتان چیست؟
در حال حاضر مشغول ساختن مدرسه‌ای در روستا هستم که تاکنون ۵۰۰ میلیون تومان برای آن هزینه کرده‌ام؛ دیگر این که زنان بی‌سرپرست و بدسرپرست را حمایت می‌کنم. خانه کارآفرینی شهرداری آن‌ها را به ما معرفی می‌کند. اینجا آموزش می‌بینند و سپس راهی بازار کار می‌شوند. من به آن‌ها کمک می‌کنم مزون بزنند. از طریق مسجد محل نیز به مناسبت‌های مختلف به نیازمندان یاری می‌رسانم. جهیزیه عروس تهیه می‌کنم و گاهی هم در برپایی جشن عروسی، جوانان را یاری می‌دهم.

چند فرزند دارید؟ آیا آن‌ها هم مثل شما موفق هستند؟
من دو فرزند دختر دارم و چهار نوه. یکی از دخترانم لیسانس طراحی ژورنال دارد و دختر دیگرم گیاه پزشک است. من و همسرم به نوبه خود توانسته‌ایم فرزندان سالم و صالح و موفقی را به اجتماع تحویل دهیم.

حرف آخر...
از زنان میخواهم خود را باور کنند. همه در زندگی سختیها و مشکلاتی دارند. فقط باید اراده کرد و ناامید نشد. هیچ وقت احساس ناامیدی نکردهام چون موفقیت خود و یاری رساندن به دیگران به من انرژی میدهد. هرچند صورتی سوخته دارم، قلبم شاد و پرامید است.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات