این مسیرها آسفالت نمیخواهد
میتوان به این باور رسید که بهتر است مسئولان گاهی هم از آسفالت کردن برخی مسیرها و راهها منصرف شوند تا طبیعت بیش از این در آتش بیمهری ما نسوزد و نفسی راحت بکشد.
شبکه ایران:تا به حال گذرتان به جایی افتاده است که قبل از شما کمتر کسی پایش به آنجا رسیده باشد؟! جایی دور از دسترس آدمهایی که این روزها دیگر کمتر به صدای طبیعت گوش میدهند و دلشان کمتر به حال جنگل، رود، دریا، دشت و صحرا میسوزد.
کهن بوم ایران پدیدههای طبیعی غریب و شگفتانگیز، کم ندارد، شاهد آن حضور پرشمار مردم در مکانهای تفریحی و مناظر طبیعی مختلف کشور در ایام نوروز است. یکی از این شگفتیها آب گرم طبیعی «فلک ده» یا بهتر است بگوییم جادهای است که در نهایت شما را به آب گرم فلکده واقع در ۳۳ کیلومتری تنکابن در دو راهی جاده سه هزار و لیرسر میرساند.
هفت کیلومتر جاده خاکی سحرانگیزی که با درختان سر به فلک کشیده و جویبارهای روانش که به راحتی میتوانید تصویر خود را در آن ببینید، هر بینندهای را جادو میکند.
البته برای رسیدن به این مکان باید سختیهای زیادی را به جان بخرید، مثل رانندگی در سربالاییهای خاکی و پوشیده از مه اما همه این سختیها به یک لحظه لذت در طبیعتی که نفس را در سینه حبس میکند، میارزد.
بسیاری از مسافران که با هدف دیدن این جاذبه طبیعی راهی میشوند، به محض رسیدن به جاده خاکی که قرار است آنها را به فلک ده برساند، از ادامه مسیر منصرف میشوند. نخستین چیزی که با دیدن این تصویر به ذهن میرسد، این است که چرا چنین جادهای که امکان دسترسی به جاذبههای زیبای طبیعی یکی از مناطق شمال کشور را به مردم میدهد، آسفالت نشده است، اما شاید اگر شما هم شاهد مناظر و هوای پاک و عاری از زباله و آلودگیهای دستساز خود بودید، به این نتیجه میرسیدید که آسفالت نشدن بعضی جادهها و در اصل دور نگه داشتن آنها از دست برخی از ما که از روی آگاهی و ناآگاهی به جان طبیعت زیبای
خدادادی میافتیم، بهترین کمکی است که میشود به نجات آن کرد. چه بسا که اگر این جادهها هم آسفالت شود، با مناظری روبهرو خواهیم شد که این روزها اغلب مناظر طبیعی و جنگلی کشور گرفتار آن شده است.
قبرستانی از زبالههایی که بیمهری انسانها در حق طبیعت، حتی امکان توقفی کوتاه و لذت بردن از مناظر طبیعی را از خود آنها هم گرفته است. حجم زبالهها روزبهروز در مناطق جنگلی، حاشیه دریا، دشت، رود و امثال آنها رو به افزایش است و همه تلاشها برای جمعآوری این زبالهها هم راه به جایی نمیبرد.
حال میتوان به این باور رسید که بهتر است مسئولان گاهی هم از آسفالت کردن برخی مسیرها و راهها منصرف شوند تا طبیعت بیش از این در آتش بیمهری ما نسوزد و نفسی راحت بکشد.