گفتگوی‌خواندنی با اف۱۴ تیم‌تراکتورسازی + عکس
ورزش، سخت ترین راه پول در آوردن است.
به گزارش افکارنیوز، تبریزی ها او را «اف. ۱۴» می نامند، چون بازیکنی است که توانسته با وجود مهره های خوب در تبریز، جایگاه خوبی برای خود دست و پا کند. ابراهیمی از کازرون به تبریز آمده، اما حالا جزئی از تبریز شده تا بتواند حرفه ای تر از همیشه فوتبالش را در حقیقت عشق دوران کودکی اش را دنبال کند. دوری از خانواده برایش سخت است، اما به جهت اینکه فوتبالیست است، همیشه با این قضیه کنار آمده، او این را یکی از سختی های فوتبال بازی کردن می داند، اما در تمام این سال ها یک چیز به او دلگرمی می داده و آن بودن در میان مردم خونگرم تبریز است. به طوری که خودش بارها
در گفتگویی که با او داشتیم به این موضوع اشاره کرده.
کمی از خودت بگو.
روز دهم آبان سال ۱۳۶۳ در شهر کازرون به دنیا آمده و متاهلم.
اگر فوتبالیست نمی شدی چه کار می کردی؟
چون برادرهایم کار آزاد دارند و مغازه دار هستند به احتمال زیاد من هم راه آنها را می رفتم، اما از کودکی همه عشق و علاقه ام فوتبال بود.
از دوران کودکی ات بگو.
خیلی شیرین و به نظرم تکراری نشدنی است. حال و هوای خاص خودش را داشت. بازیگوشی با دوستان، فامیل ها، مسافرت هایی که معمولاً با خانواده بیرون از کازرون می رفتیم، فوتبال گل کوچک در زمین خاکی و اینکه اصلاً چیزی به اسم دروغ و کلک در دوران کودکی وجود نداشت و به چیزی جز بازی فکر نمی کردیم.
الان هم کازرون می روی؟
در روزهایی که ما تعطیل هستیم چون پرواز مستقیم نیست خیلی فرصت این کار را ندارم و در طول سال دو سه بار می روم.
وقتی به کازرون می روی باز هم در آن زمین های خاکی بازی می کنی؟
الان دیگر چیزی به اسم زمین خاکی پیدا نمی شود.
خانواده مخالف فوتبال بازی کردنت نبودند؟
نه، چون برادرانم فوتبال بازی می کردند و فوتبال شان از من هم بهتر بود، اما شرایط برای پیشرفت و ادامه آن در اختیارشان نبود و در عوض همیشه هوای مرا به عنوان برادر کوچکتر داشتند.
خیلی ها فکر می کنند فوتبالیست ها بدون زحمت به شهرت و پول می رسند. آیا واقعاً این طور است؟
حق با شماست. خیلی ها وقتی فوتبال را از تلویزیون می بینند، فکر می کنند فوتبالیست ها به خاطر همان ۹۰ دقیقه پول می گیرند، اما نمی دانند که قبلش چه تمرینات و شرایط سختی را پشت سر می گذاریم.
به عنوان مثال در شهر ما امکانات خیلی محدود بود و معجزه زمانی رخ داد که یک بازی دوستانه با تیم پیام مخابرات شیراز انجام دادیم و من دو سه گل زدم. جمشید غدیری که مربی آن تیم بود از من دعوت کرد به تیم شان بروم. باورم نمی شد، اما رفتم و دو سال آنجا بازی کردم و بعد به تراکتورسازی رفتم و تا الان در خدمت این تیم هستم.
در این مدت چه سختی هایی کشیدی؟
دوری از خانواده برایم خیلی سخت است. بعضی وقت ها حاضر بودم خیلی چیزها نداشته باشم، اما خانواده در کنارم باشند. پولی که فوتبالیست ها می گیرند کمتر از حق شان است. چون رنج زیادی می کشند.
بیشتر توضیح می دهی؟
ما یک زندگی عادی نداریم، غذاهایی که خیلی ها به راحتی می خورند و نگران رژیم غذایی نیستند ما نمی توانیم بخوریم، یا باید دور از چشم مربیان بخوریم. زمان برای تفریح و بودن در کنار خانواده را نداریم. اختیار وقت مان دست خودمان نیست. به خاطر تمرین و مسابقه وارد و خیلی در کنار خانواده نیستیم. امسال هشتمین سالی بود که تعطیلات نوروز را کنار خانواده نبودم. امیدوارم مردم با دید بازتر به هم ورزشکاران نگاه کنند. من معتقدم سخت ترین راه برای پول در آوردن همین ورزش کردن است.
خیلی هم به نظر سخت نیست!
اتفاقاً خیلی سخت است، چون وقتی فوتبالیستی فوتبال را کنار می گذارد تازه تمام دردها به سراغش می آید و این فقط یکی از آنهاست.
چرا حرکات تونی اولیویرا سرمربی تراکتورسازی به یکی از سوژه های فوتبال ایران تبدیل شده است؟
تونی در تمرین آدم آرامی است، اما حرکات او فقط مال ۹۰ دقیقه بازی است. او نسبت به تراکتورسازی تعصب دارد و مایل است تیمش ببرد. او انسان با شخصیتی است که کنار زمین هیجان و تعصب دارد. فکر می کنم بالاترین هیجان او هم مربوط می شد به بازی با ملوان و توپی که من لو دادم که از ناراحتی روی زمین خوابید.
چرا لقب اف ۱۴ به تو داده اند؟
در تراکتورسازی اکثر بازیکنان لقب دارند و به من هم این لقب را داده اند. شاید به خاطر سرعتی که دارم.
قضیه تصادف چند وقت پیش تو چه بود؟
با خودروی یکی از دوستانم بعد از تمرین به خانه بر می گشتیم که متاسفانه تصادف شدیدی اتفاق افتاد و اگر خودرو کیسه هوا نداشت حتماً له می شدم، خدا خیلی رحم کرد.
اولین بازی ملی ات؟
فکر کنم روز هفت خرداد ۱۳۹۱ با تیم آلبانی در ترکیه بود.
اگر روزی یک توریست از تو بپرسد کدام شهر را برای سفر انتخاب می کنی چه پیشنهادی می دهی؟
از نظر من همه جای ایران دیدنی های متعدد دارد که یک توریست قطعاً فرصت دیدن همه آن جذابیت ها را نخواهد داشت. به عنوان مثال کازرون غاری دارد به نام غار شاپور که بسیار بزرگ و فوق العاده تماشایی است، یا جاهای تاریخی شیراز و همین تبریز جاهایی مثل کندوان، جلفا، کلیبر که خودم زیاد به آنجا می روم، بسیار تماشایی است.
به طور معمول محمد ابراهیمی هنگام تحویل سال نو چه دعایی می کند؟
من خیلی دعاها مدنظرم هست، اما همیشه عاقبت بخیری می خواهم و بعد سلامتی پدر و مادر و خانواده ام و این که مردم در آسایش و رفاه باشند.
در حد یک کلمه جواب بده.
کازرون: جایگاه ابدی.
محمد ابراهیمی: اف ۱۴.
پیام مخابرات: پیشرفت فوتبالی.
تراکتور: عشق من.
تیم ملی: سرباز وطن.
فوتبال: شور و نشاط.
بهترین مداقعی که در برابرت بازی کرده چه کسی بوده؟
من چون در کناره های زمین بازی می کنم، فوتبال خسرو حیدری، حسین ماهینی و پژمان منتظری را خیلی دوست دارم چون خیلی کم دریبل می خورم.
بهترین گلی که زده ای؟
با پاس همدان بود، که ما ۲۱ عقب بودیم و من دقیقه ۹۲ یک گل خیلی زیبا زدم و بازی مساوی شد.
کلام پایانی؟
از پدر و مادرم که همیشه دعای خیرشان بدرقه را هم بوده، مربیانم، مردم خوب کازرون، تبریز و شیراز و همه کسانی که به من لطف داشتند تشکر می کنم و در حال حاضر خیلی خوشحالم که برای تیم تراکتورسازی توپ می زنم و میان مردم با تعصب و خوب این شهر زندگی می کنم. آرزو دارم سال های سال برایشان بازی کنم. همچنین از شما که این فرصت را به من دادید نهایت تشکر را دارم.
مجله خانواده/ شماره ۴۸۳/ اول ارديبهشت ماه ۹۲/ گفتگو: حسين برزگرياري/ صفحه ۲۲
