نگرانیهای دورهی نوجوانی فرزندتان را بشناسید
این نوجوان است که با همه وجود نیاز به استقلال را احساس می کند، اما در عین حال از جدا شدن از والدین خود می ترسد، می خواهد در اجتماع خودی نشان دهد، اما قوانین اجتماعی را نمی داند و می ترسد که مبادا اشتباه کند و خجالت بکشد.
به گزارش افکارنیوز، وقتی درباره نوجوانان حرف می زنیم معمولاً به یاد مسائل و مشکلات مرتبط با آنها می افتیم و به عنوان پدر و مادر خواه ناخواه درگیر مسائل دوره نوجوانی فرزندمان می شویم، اما به خاطر داشته باشید که نوجوانان بیش از والدین شان مجبورند با مشکلات خود دست و پنجه نرم کنند. آنها هستند که باید دائم با نگرانی های خود در مورد تغییرات جسمی، مشکل ظاهری، نداشتن تناسب اندام، مسئولیت های جدید، نگرانی در مورد تمایلات جنسی و… کنار بیایند. این نوجوان است که با همه وجود نیاز به استقلال را احساس می کند، اما در عین حال از جدا شدن از والدین خود می
ترسد، می خواهد در اجتماع خودی نشان دهد، اما قوانین اجتماعی را نمی داند و می ترسد که مبادا اشتباه کند و خجالت بکشد. نگران است که مبادا همسالانش او را قبول نداشته باشند، از نوع برخورد والدینش ناراحت است و نمی داند چرا با او این گونه رفتار می کنند، چرا این قدر مراقب او هستند و کنترلش می کنند؟ از انتقادهای دایمی آنها خسته و عصبانی است، اما وقتی فریاد می زند و به آنها بی احترامی می کند، از رفتار خود شرمسار می شود و احساس گناه می کند او از این همه فاصله بین خود و والدینش، از رها شدن و تنها ماندن و… وحشت دارد. نوجوان از احساس دوگانه ای که در مورد ارزش های اجتماعی، اخلاقی
و مذهبی دارد ناراحت است. از اینکه نمی داند چگونه به اهدافش برسد، می خواهد درس بخواند و شاگر خوبی باشد، اما نمی داند چرا تنبلی می کند و ده ها و ده ها مشکل دیگر که باعثرنج و ناراحتی او می شوند. اگر کمی منصفانه فکر کنیم و حال و هوا و احساس نوجوانان را همدلانه درک کنیم بی شک قبل از آنکه از رفتارهایشان دلخور شویم، دلمان برای آنها و برای این همه احساس عجز و ناتوانی شان می سوزد.
همدلی با نوجوانان
با کمی همدلی حتماً متوجه ترس ها و نگرانی های نوجوان مان خواهیم شد و می فهمیم که آنها برای گذر موفقیت آمیز از این همه بحران به امید نیاز دارند و این ما هستیم که باید تلاش کنیم تا خدای ناکرده امید آنها را به یاس و ناامیدی بدل نکنیم.
نوجوانان از شروع دوره نوجوانی تا انتهای آن دائماً دچار تغییرات روانی، جسمی، جنسی و شناختی هستند. آنها مدام در پی پیدا کردن جواب برای سوال همیشگی خود: «من که هستم؟» هستند و مرتباً نقش ها و مهارت هایشان را محک می زنند تا بتوانند از این طریق هویت واقعی خود را براساس تجربیات شان از گذشته و در ارتباط با والدین و افراد مهم زندگی شان پیدا کنند.
والدینی که شرایط نوجوان خود را درک می کنند و ترس ها و نگرانی های او را می فهمند، از سرکشی ها و بدخلقی های فرزندشان ناراحت و دلخور و عصبانی نمی شوند و هرگز به جنگ و ستیز با او نمی پردازند. این والدین قطعاً به شکل گیری هویت فرزند نوجوان شان کمک فراوانی می کنند و او را به داشتن یک زندگی آرام و موفق در آینده امیدوار می کنند، اما متاسفانه والدینی هم هستند که با رفتارهای ناآگاهانه خود، نوجوان نیازمند به اعتماد را دچار بی اعتمادی نسبت به همه چیز و همه کس می کنند. این پدر و مادرها به جای تشویق فرزندشان به تحرک، فعالیت و ایجاد روابط اجتماعی دوستانه سالم، مانع فعالیت های
اجتماعی او می شوند و از نوجوان خود فردی منزوی و گوشه گیر می سازند. چنین نوجوانی ممکن است تعادل روانی خود را از دست بدهد یا به تعبیر دقیق تر دچار بحران هویت شود، فردی گیج و آشفته که نه می داند کیست و نه می داند از زندگی چه می خواهد. چنین نوجوانی درونش پر از احساسات ضد و نقیض است و توان انتخاب راه و روش زندگی خود را ندارد. این نوجوان نمی داند که والدینش را دوست دارد یا از آنها متنفر است. نمی داند چرا با اینکه می خواهد از نظر عاطفی و مالی مستقل باشد، اما از استقلال و تنهایی می ترسد. نیاز به رعایت قوانین اجتماعی را درک می کند، اما در عین حال دائماً با اصول و قواعد زندگی سر
جنگ دارد. او در انتخاب شغل، ارزش های اخلاقی، اهداف بلند مدتف الگوهای دوستی و… دچار سردرگمی می شود.
نقش امید
نوجوانان برای عبور از این همه نگرانی و تشویش و اضطراب به همراهی، همدردی و همدلی شما احتیاج دارند. آنها باید با کمک شما مطمئن شوند که بالاخره می توانند به آنچه شایسته شان است برسند. باید امیدوار باشند تا با انگیزه بیشتری به راه خود ادامه دهند. خوشبختانه امیدواری و داشتن تفکر امیدوارانه امری آموختنی است. آنها می توانند یاد بگیرند که چگونه با چنین نگرشی بر تمام جنبه های زندگی خود اثر مثبت بگذارند. نقش والدین در ایجاد چنین تفکری بسیار موثر است. والدین می توانند باعثتقویت و یا برعکس توقف روند رشد امید در فرزند نوجوان شان بشوند.
تفکر و اندیشه امیدوارانه یعنی توانایی تعیین هدف و راه های منتهی به آن، همین طور داشتن اراده قوی برای به انجام رساندن اهداف، اعتقاد به موفقیت، اشتیاق و خوشبینی به نتیجه کار، از جمله عواملی هستند که از نوجوان فردی عملگرا می سازند، در حقیقت می توان گفت که نجوان امیدوار تفاوت بین واقعیت و خیال و آرزو را به درستی درک می کند. نوجوان پر امید به همه ترس ها و نگرانی های خود به عنوان یک چالش می نگرد و به راحتی آنها را پشت سر می گذارد. او می داند که داشتن امید صرفاً به این معنا نیست که فقط چیزی را بخواهد بلکه نقش خود را در تحقق خواسته ها و آرزوهایش نیز به درستی ایفا می کند، اما
نوجوانی که ذهنیت خاصی از امید ندارد معمولاً خواسته هایش در حد آرزو و خیال محصور می ماند و هر وقت فکر کند که نمی تواند موفق شود، دست از تلاش بر می دارد.
درک نوجوانان
درک درست والدین از شرایط و وضعیت فرزند نوجوان شان به او کمک می کند تا راحت تر بتواند به آینده شخصی و حرفه ای اش فکر کند و جایگاه واقعی خود را بیابد. چنین نوجوانی قطعاً آنقدر احساس امنیت می کند که بدون هیچ نگرانی و آشفتگی خاطر برای بهبود زندگی و داشتن آینده ای سعادتمند همه تلاشش را می کند، خوشبین و امیدوار است و سرنوشتش را خود رقم می زند. او می تواند با صبر و شکیبایی از پس اکثر مشکلاتش برآید و بدون ناراحتی انتقادها و راهنمایی های شما را بپذیرد، مشکلاتش را با شما در میان بگذارد و اختلاف بین خود و شما را امری طبیعی تلقی کند، از شما کینه به دل نگیرد و رابطه بهتری با همه
اعضای خانواده برقرار کند او می تواند ببخشد و فراموش کند.
وظیفه شما به عنوان پدر و مادر این است که با پیام های خود تفکر و اندیشه امیدوارانه را در او تقویت کنید. سعی کنید با کمی دقت متوجه شوید که نوجوان تان در چه مواردی بهتر عمل می کند و هدف هایش را بر همین اساس تعیین کنید، ببینید آیا اهدافش را دنبال می کند، امیدی به موفقیت خود دارد، آیا زود خسته و ناامید می شود؟ اگر مشکلی پیدا کردید آن را برطرف کنید. با مهر و محبت نظم و انضباط در انجام کارهایش را به او بیاموزید، کمکش کنید تا با شور و اشتیاق به حل مسائل و کسب تجربه بپردازد، با کمک خودش هدف های قابل دسترس برایش تعیین کنید. انتظارات زیاد از حد توانش از او نداشته باشید چون اگر
موفق نشود ناامید می شود و به توانایی خود شک می کند و احساس سرخوردگی خواهد کرد. باور موفق بودن را در او تقویت کنید تا به این ترتیب بتواند آرزوهای خود را با امید و اراده ای قوی به واقعیت تبدیل کند.
روزهاي زندگي/ شماره ۴۱۹/ اول ارديبهشت ماه ۹۲/ نوشته: عاطفه هوشان/ صفحه ۶۲