خانوادهای که مقابل هم بایستند، پایدار نمیماند
خانواده ای که مقابل هم بایستند، پایدار نمی ماند
به گزارش افکارنیوز، امروزه، در اولیت قرار دادن ارتباط آزاد و صادقانه با بچه ها، جایگزین اتفاق نظر پدر و مادر با هم شده است. کودکان در جامعه امروز، ممکن است پرستار و مراقبان متعددی داشته باشند از جمله مادربزرگ و پدربزرگ، خاله، عمه و… که هر کدام به نوبه خود در مراقبت از کودکان به والدین آنها کمک می کنند. پس اهمیت دارد آن عده از بزرگسالانی که راهنمای بچه ها هستند، نظر واحد، روش منطقی و همسانی داشته باشند. آنها حتی اگر در سبک های تربیتی اختلاف نظر دارند باید انتظارات، تلاش ها و محدودیت های مشابهی را در قبال بچه ها در نظر بگیرند.
اگر بچه ها بدانند که بزرگترها نظرات همسانی دارند، بهتر می دانند چه انتظاراتی را باید برآورده کنند. همچنین در می یابند فقط با حمایت یکی از بزرگترها نمی توانند از انجام آنچه به آنها احساس ترس می دهد یا دشوار استا و نیاز به چالش دارد، سر باز بزنند.
رقابت والدین
رقابت پدر و مادر برای خوب جلوه دادن خود در نظر بچه ها، نشانه این است که آنها نگرانند که آیا پدر یا مادر خوبی هستند یا نه؟ بعضی از والدین می کوشند با مهربانی، محبت، فهیم بودن و مراقبت از فرزندشان، بهترین پدر یا مادر باشند، در حالی که عده ای دیگر احترام دیدن از بچه ها، مسئولیت پذیری و نظم آنها را مشخصه هایی برای بهترین پدر یا مادر بودن می دانند.
این دو گروه همدیگر را با دو دیدگاه متفاوت می بینند. پدر یا مادر گروه اول، ممکن است گروه دوم را سختگیر و جدی بدانند و برعکس. به همین دلیل چون روش خود را بهتر می بینند، سعی می کنند دیگری را تغییر بدهند و پس از تلاش های بی ثمر، تسلیم می شوند و برای به تعادل رساندن وضعیت، در روش خود اصرار می ورزند. والد مهربان، حمایت خود را بیشتر می کند تا فرزندانش را هر چه بیشتر از والدی که انتظارات زیادی از بچه ها دارد حمایت کند و والد دیگر نیز انتظاراتش را بیشتر می کند تا حمایت والد دیگر را به تعادل برساند. به این ترتیب پدر و مادر بیشتر از هم دور می شوند و بچه ها در آن میان نمی دانند
انتظارات کدام یک از آنها را باید برآورده کنند. آنها بیشتر به سوی والدی کشیده می شوند که نه فقط حامی بی قید و شرط شان است، بلکه ناخودآگاه راه آسان تر را به آنها نشان می دهد. به این ترتیب بچه ها به تدریج از چالش ها سرباز می زنند و روش های سهل را انتخاب می کنند. حال ببینیم چگونه می توان از این کشمکش ها پرهیز کرد:
هرگز سعی نکنید خود را والد بهتر و همسرتان را والد بدتر نشان دهید. اگر پدر و مادر هر دو با هم محترمانه حرف بزنند و در عمل به همدیگر احترام بگذارند، بچه ها نیز به آنها احترام می گذارند.
بگذارید بچه ها بدانند که به همسرتان ارزش می دهید و به هوش او احترام می گذارید. هرگز همسرتان را نزد بچه ها تحقیر نکنید. اگر گاهی به شوخی حرفی می زنید، موضوع را کاملاً روشن کنید و بگویید که حرفی که زده اید فقط یک شوخی بوده است. با بچه ها به گفتگو بنشینید و ویژگی های عالی همسرتان را به آنها متذکر بشوید. همیشه وقتی از شغل همسرتان حرف می زنید کلمات مثبت به کار ببرید تا بچه ها بدانند که به کار او احترام می گذارید.
هرگز به همراه بچه ها به همسرتان بی احترامی نکنید. برای فرزندانتان این موضوع را روشن کنید که به والد دیگرشان احترام می گذارید، این کار برای خودشان، همسرتان و همچنین خود شما بهتر خواهد بود. در دوران نوجوانی بچه ها، چند خطا از سوی شما می تواند به بی احترامی های او منتهی شود. بنابراین جملاتی مانند «من با تو موافقم، اما نمی توانم مادرت(یا پدرت) را هم متقاعد کنم» به کار نبرید.
به بچه های نافرمان اطمینان بدهید که باید از حمایت هر دو والدشان برخوردار باشند. اگر فرزندتان سعی می کند شما یا همسرتان را کنترل کند، قاطعانه در برابرش بایستید. بچه ها حمایت شما از همسرتان را خیانت به خودشان می دانند و رنجیده و ناراحت می شوند. پس مرتب به آنها گوشزد کنید که پدر و مادر می توانند به همدیگر احترام بگذارند و در عین حال فرزندشان را هم دوست داشته باشند. در چنین مواقعی بچه ها یکی از والدین را میانجی قرار می دهند تا دیگری را وادار به انجام کاری کنند، مگر اینکه خود والد از انجام چنین کاری بپرهیزد.
وقتی فرزندتان نزد شما از پدر یا مادرش شکایت می کند؛ آگاهانه عمل کنید. بچه ها امید دارند که به آنها کمک کنید تا از دست انجام کاری که والد دیگر می خواسته، خلاص بشوند. در چنین مواقعی با او مهربان باشید و در عین حال، این پیام را به او برسانید که به همسرتان احترام می گذارید. اگر به شما می گوید «پدر(یا مادر) انتظار زیادی از من دارد.» جواب مناسب شما چنین است: پدرت(یا مادرت) این انتظار را از تو دارد، چون می داند از عهده آن بر می آیی. اگر او انتظاری از تو نداشته باشد یعنی توانایی هایت را باور ندارد. باید از انتظارات «پدر» یا «مادرت» خوشحال هم باشی. بعد از انجام این کار، حتماً او
به تو افتخار می کند و تو از این موضوع احساس خوبی خواهی داشت. چنین پاسخی، به فرزندتان اعتماد به نفس می دهد. بیش از همه وحدت انتظارات خود و همسرتان را به او بازگو می کنید و به وی اجازه می دهید با دستیابی به آنچه که از او انتظار دارید، به اعتماد به نفسش بیفزاید. به یاد داشته باشید: «خانواده ای که اعضای آن برابر هم بایستند، پایدار نمی ماند.
خانواده جوان/ شماره ۱۹۱/ ارديبهشت ماه ۹۲/ كارولين سحاكيان/ صفحه ۲۷